พระเจ้าคุยเรื่องพระเจ้า

ท่านคิดอะไรอยู่นะ?

สก๊อต แม็คเกรเกอร์

บทนำ

เคยฉงนใจไหม? เคยสิ ทำไม? ทำไมเป็นอย่างนั้น ทำไมเป็นอย่างนี้ ทำไมเป็นอย่างโน้น? ถ้าคุณเคยฉงนใจ ผมแน่ใจว่าคุณก็เหมือนมนุษยชาติส่วนใหญ่ที่ฉงนใจกันมาตั้งแต่เริ่มแรกของกาลเวลา แล้วใครล่ะที่ตอบคำถามเหล่านี้ได้? ผู้เดียวที่ผมทราบว่ามีคำตอบว่าทำไม ก็พระเจ้านั่นเอง เหมือนกับทางตันเลย แต่พอผมคิดไปคิดมา ก็มีความคิดแปลกๆแล่นเข้ามาในหัว ผมฉงนใจว่าพระเจ้าจะยอมให้สัมภาษณ์ไหมหนอ?

เหลวไหล! เสียงคัดค้านก้องขึ้นมาในหู ถ้าท่านยอมให้สัมภาษณ์ ท่านคงทำไปนานแล้วล่ะ

ช่างเป็นความคิดงี่เง่าแท้ๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นไปได้ ผมเป็นใครกันที่จะบังอาจทำเช่นนั้น? ผมคิดว่าคนอื่นจำนวนนับไม่ถ้วนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมกว่าผม ผมจึงเห็นด้วยกับเสียงนั้นว่า ถ้าหากเป็นไปได้ก็คงมีคนทำนานมาแล้ว

แต่ถึงอย่างไรเจ้าความคิดแรกก็ไม่ยอมหายไปไหน

“แล้วผมจะสัมภาษณ์พระเจ้าได้อย่างไร?” ผมครุ่นคิด

ไม่มีทาง! เสียงคัดค้านนั้นกรีดร้องขึ้นมาอีก เป็นความคิดบ้าบอที่น่าหัวเราะเยาะ แกคงจะเพี้ยนแน่ๆถ้าคิดอย่างนั้นอีก

“ใช่แล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย!” ผมเห็นด้วยอีกครั้ง

วันนั้นผมจึงทำอะไรต่อมิอะไรต่อไป เพื่อพยายามลืมความคิด “โง่ๆที่งี่เง่า” นั้นไปเสีย ทว่าไม่ยอมหายไปสักที แต่ทุกครั้งที่ผมคิดถึง เจ้าเสียงคัดค้านนั่นก็หาคำพูดดูหมิ่นเหยียดหยามมากล่าวซ้ำเติมอีก

หลังจากแข่งกับเจ้าเสียงที่คัดค้านนั้นหลายตลบ ความคิดใหม่ก็แล่นเข้ามา

ในเมื่อผมได้ยินเสียงคัดค้านนั่นโดยไม่มีปัญหาอะไร ทำไมผมจะได้ยินเสียงพระเจ้าไม่ได้ล่ะ?

ในใจผมเห็นภาพเจ้าเสียงคัดค้านกำลังจะซัดผมอีก แต่ลิ้นจุกปากมันขึ้นมาทันที อยู่ๆมันก็เงียบไปเลย เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเพื่อนปากกรรไกรของผมนะ? มันหายไปแล้ว

ผมกลับได้ยินเสียงอันมั่นคงและนุ่มนวลแทนที่ ทำไมไม่ถามท่านดูล่ะ?

ผมมองไปรอบๆเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครมองผมอยู่ ขอบคุณพระเจ้าที่ผมอยู่ตามลำพัง

เอาเลย ถามท่านสิ! เสียงไพเราะน่าฟังนั้นเร่งเร้าอีก

“คิดว่าท่านจะยอมจริงๆเหรอ?” ผมถามออกมาดังๆ

ไม่ลองก็ไม่รู้ เป็นคำตอบที่ผมได้รับ

ผมจึงลองดู … ผลเป็นยังไงหรือครับ อ่านดูเอาเองก็แล้วกัน

“สวัสดีครับ! อยู่หรือเปล่าครับ?”

สัมภาษณ์บทที่ 1

ผู้สัมภาษณ์: ขอเริ่มกันเลย! ขอโทษนะครับ สวัสดีครับ! มีใครอยู่ไหมครับ? (พอถึงตอนนี้ผมคิดว่าได้ยินเสียงตอบรับ ผมรู้สึกว่าตัวเองโง่ แต่ก็ถามต่อไป) ผมจะขอคุยกับพระเจ้าหน่อยได้ไหมครับ?

เสียงจากที่ไหนสักแห่ง: อยากคุยกับพระเจ้าเหรอ! มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?

ผู้สัมภาษณ์: คือผมอยากจะถามอะไรบางอย่างท่านน่ะครับ

เสียงเดิม: มีคำถามหรือ? คำถามอะไรล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมเกรงว่าจะมีหลายคำถามครับ ไม่ทราบว่าท่านว่างพอที่จะ … เอ้อ … ให้สัมภาษณ์หรืออะไรทำนองนั้นไหมครับ

เสียงเดิมซึ่งผมขอเรียกว่า“เลขาฯ”: จะขอสัมภาษณ์ หรือ“อะไรทำนองนั้น”เหรอ?

ผู้สัมภาษณ์: สัมภาษณ์ ใช่ครับ ขอสัมภาษณ์ (ผมเริ่มกล้าขึ้นมาอีกนิด)

เลขาฯ: อืม นี่เป็นรายแรก! รออึดใจนะ!

(“รออึดใจ” ผมนึก คิดว่าสวรรค์คงไม่มีกาลเวลา น่าจะมีใครช่วยบอกท่านเลขาฯว่าเดี๋ยวนี้ภาษาสมัยใหม่เขาพูดกันยังไง)

เลขาฯ: ท่านบอกว่ากำลังรอคุณอยู่พอดี เชิญได้เลย!

ผู้สัมภาษณ์: ท่านมาแล้วหรือครับ?

เลขาฯ: มาแล้ว ถามเลย!

ผู้สัมภาษณ์: ตกลง! เอ้อ … สวัสดีครับ! ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่มีโอกาสได้ตั้งคำถามเหล่านี้ และท่านยอมสละเวลาให้ผมสัมภาษณ์

พระเจ้า: เรายินดีมาก กว่าเราจะเรียกตัวเจ้ามาได้ก็ใช้เวลาไม่น้อย

ผู้สัมภาษณ์: หมายความว่านี่เป็นความคิดของท่านหรือครับ?

พระเจ้า: เจ้านึกว่าเจ้าคิดเองเหรอ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมต้องยอมรับว่าตอนแรกผมรู้สึกว่าออกจะบ้าเกินเหตุ

พระเจ้า: นึกว่าตัวเองเพี้ยนไปแล้วใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ประมาณนั้นล่ะครับ

พระเจ้า: เอาล่ะ เราเข้าใจกันดีแล้ว จะเริ่มเลยไหม?

ผู้สัมภาษณ์: เริ่มเลยก็ได้ครับ ถ้าท่านพร้อม

พระเจ้า: ไม่มีตอนไหนดีไปกว่าตอนนี้

ผู้สัมภาษณ์: เยี่ยมครับ คำถามแรก ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่อยากทราบว่า ท่านคือใคร? บางคนนึกภาพท่านเป็นชายชราหน้าตาใจดี มีเคราสีขาว บางคนก็เห็นว่าท่านเป็นผู้มีอำนาจ เคร่งขรึม ถือไม้ตะพดอันใหญ่ ส่วนบางคนก็คิดว่าท่านมีเอกลักษณ์ที่คลุมเครือ ไม่สนใจไยดี ปล่อยให้มนุษย์ประสบกับโชคชะตาของตัวเอง จริงๆแล้วท่านเป็นอย่างไรครับ?

พระเจ้า: ข้อคิดเห็นที่มนุษย์ส่วนใหญ่คำนึงถึงเรา มักจะทำให้เรารู้สึกขำและฉงนใจ ปนเศร้า การที่จะเข้าใจเราได้ดีที่สุด ก็ไม่ควรนึกว่าเราเป็นบุคคล ทว่าเป็นวิญญาณความรัก แก่นแท้ของเราเป็นเช่นนั้น เรามักจะแสดงตัวต่อชาวโลกในลักษณะเช่นนั้น

ทุกคนเคยสัมผัสกับความรัก ไม่คราวใดก็คราวหนึ่งในชีวิต ลองนึกถึงคนที่เจ้ารักหรือเคยรัก และเขารักตอบ จำได้ไหมว่าเจ้ารู้สึกยังไงเมื่ออยู่ใกล้ๆคนนั้น แล้วลองนึกดูว่าเป็นยังไงเมื่อความรู้สึกทวีคูณอีกหลายเท่า นั่นแหละเจ้าพอจะรู้ว่าเราเป็นอย่างไร

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้น เวลาที่เรารู้สึกอุ่นใจและเคลิบเคลิ้ม นั่นก็คือท่านหรือครับ? บางคนคงไม่เห็นด้วย เขาจะหาว่าท่านแอบอ้างว่าตัวเองคือความรักที่เขามีต่อใครสักคนหรือได้รับจากใครสักคน

พระเจ้า: เขาอาจจะไม่เห็นด้วย แต่ขอให้เข้าใจว่านี่เป็นเพียงข้อเท็จจริง เราไม่ได้อ้างว่าความรู้สึกดีๆ ไออุ่น และความรักทั้งหลายมาจากเราเท่านั้น เราไม่ได้บอกว่าความรักคือส่วนหนึ่งของเรา แต่ความรักคือตัวเรา เรามอบความรักไว้ในโลกนี้เพื่อผู้คนจะได้ลิ้มรสว่าเราเป็นอย่างไร เราคือความรัก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าท่านเป็นวิญญาณ หมายความว่าท่านไม่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์ ไม่มีศีรษะ ไม่มีแขนขา และส่วนต่างๆในร่างกาย ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เราสร้างมนุษย์ขึ้นมาเป็นภาพสะท้อนของเรา แต่ภาพสะท้อนส่วนที่มนุษย์เหมือนเราโดยเฉพาะก็คือวิญญาณที่อยู่ภายในร่างของเขา เราสามารถปรากฏตัวให้มีร่างกายเช่นเดียวกับมนุษย์ และก็ทำมาแล้ว แต่เราไม่ได้จำกัดอยู่แค่นั้น

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้น ผลงานศิลปะที่แสดงภาพของท่านซึ่งใกล้เคียงกับเทพจูปิเตอร์ ซีอุส เทพนินายของชาวกรีกหรือชาวโรมัน ก็จัดว่าค่อนข้างถูกต้องใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เราไม่เคยนั่งเป็นแบบให้มนุษย์คนไหนวาดภาพ แต่บางคนเคยเห็นภาพสะท้อนของเราในร่างมนุษย์เป็นครั้งคราว ผลงานดังกล่าวก็ถือว่าใกล้เคียงภาพที่เจ้าอาจจินตนาการถึงเรา แต่จริงๆแล้วเราอยากให้ผู้คนเลิกนึกถึงมุมมองตามประสามนุษย์ โดยมีความเข้าใจเกี่ยวกับเราในทางวิญญาณมากกว่า

ผู้สัมภาษณ์: แล้วเราจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: โดยการพยายามทำความเข้าใจพระคำที่เรามอบไว้ให้กับมนุษย์ แทนที่จะนั่งโต้แย้งกันถึงรูปลักษณะหรืออุปนิสัยของเรา

ผู้สัมภาษณ์: ผมเห็นแล้วครับ แต่มนุษย์เรามักจะค่อนข้างขี้สงสัยและชอบคิดหาเหตุผล เราย่อมอยากจะทราบว่าเรากำลังคุยอยู่กับใคร ท่านคงเข้าใจดี เพราะท่านสร้างมนุษย์ขึ้นมา ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เราเข้าใจดี แต่เหตุผลที่เราสร้างมนุษย์ขึ้นมาเช่นนี้ ก็เพื่อดูว่ามีคนไหนบ้างที่จะทะยานขึ้นมาเหนือระดับความขี้สงสัย ไปสู่ทรรศนะที่มีความเชื่ออันเรียบง่าย

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายถึงศรัทธาหรือครับ

พระเจ้า: ใช่เลยล่ะ

ผู้สัมภาษณ์: แต่ศรัทธาในข้อเท็จจริงเป็นสิ่งที่ดีหรือเปล่าครับท่าน? บ่อยครั้งคนที่ไร้มนุษยธรรมก็นำศรัทธามาใช้เป็นเครื่องมือหลอกลวงผู้อื่น การเป็นคนที่ระมัดระวังตัว ดีกว่าเป็นคนหลงเชื่ออะไรง่ายๆ ไม่ดีกว่าหรือครับท่าน?

พระเจ้า: เราไม่ได้หมายถึงการเป็นคนที่หลงเชื่ออะไรง่ายๆ การมีศรัทธาในเราไม่ได้หมายความเช่นนั้น ศรัทธาไม่ใช่การถูกหลอก ศรัทธาคือความมั่นใจ ศรัทธาทราบแน่แก่ใจ

ผู้สัมภาษณ์: ตกลงครับ ทีนี้ผมขอถามเรื่องที่คาใจผมมาตั้งแต่ตอนที่เริ่มสัมภาษณ์ ผมทราบได้อย่างไรว่าผมคุยอยู่กับท่านจริงๆ ผมอาจคิดไปเองก็ได้

พระเจ้า: อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่ว่าเจ้าไม่ได้คิดไปเอง เจ้าจำเป็นต้องมีศรัทธา

ผู้สัมภาษณ์: ผมทราบว่าผมจำเป็นต้องมีศรัทธา แต่ผมสงสัยว่าผมกำลังเพ้อไปเองหรือเปล่า

พระเจ้า: เจ้าพิจารณาดูจากผลที่ตามมาสิ

ผู้สัมภาษณ์: ผลที่ตามมาคืออะไรครับ ผมไม่แน่ใจ

พระเจ้า: ลองดูว่านี่มีผลกระทบต่อเจ้าอย่างไร เมื่อกลับไปนั่งอ่านทบทวนบทสัมภาษณ์ อ่านดูแล้วเหมือนผลงานของคนเสียสติ หรือว่าฟังดูมีเหตุมีผล?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมจะลองดู แต่วิธีนี้จะพิสูจน์อะไร? ผมจะทราบได้ยังไงว่าผมไม่ได้เพ้อไปเอง? ผมอาจจะคิดว่าดูมีเหตุมีผลดี แต่พอคนอื่นๆได้ข่าวว่าผมนั่งคุยอยู่กับท่าน เขาคงส่งผมเข้าโรงพยาบาลประสาทแน่ๆ

พระเจ้า: ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องให้เขาอ่านสิ่งที่เจ้าได้ยินได้ฟังมา แล้วให้เขาพิจารณากันเอง อย่างมากก็เขาอาจคิดว่าเจ้าเป็นคนบ้าๆบวมๆที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อใคร

ผู้สัมภาษณ์: บ้าๆบวมๆ! ผู้คนจะคิดว่าผมเป็นคนบ้าๆบวมๆหรือครับ? ผมชักจะไม่ค่อยมั่นใจแล้วว่าควรสัมภาษณ์ต่อไหม

พระเจ้า: ถ้าหากเจ้าจะมัวกังวลว่าคนอื่นคิดยังไง เจ้าก็น่าจะเปลี่ยนสายอาชีพ เกือบทุกคนที่เราคุยด้วยมักจะถูกพวกนักวิจารณ์ดูถูกว่าเป็นคนวิกลจริต … บ้างก็โดนหนักกว่านั้นอีก

ผู้สัมภาษณ์: โธ่เอ๋ย ผมกลายเป็นคนบ้าๆบวมๆ แถมยังถูกนักวิจารณ์ยำเละ เมื่อก่อนชีวิตผมเรียบง่ายกว่านี้ตั้งเยอะ

พระเจ้า: เรียบง่ายกว่าไม่ได้หมายความว่าดีกว่าเสมอไป

ผู้สัมภาษณ์: ท่านคงไม่บอกให้ผมไปทำอะไรบ้าๆนะครับ

พระเจ้า: คำว่าบ้าๆของเจ้าหมายถึงอะไรล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: เช่นแสดงกายกรรมผาดโผนหรืออะไรทำนองนั้น

พระเจ้า: เราไม่สนใจเรื่องกายกรรมผาดโผนหรอก แต่เราก็ชอบเรียกร้องความสนใจจากผู้คน

ผู้สัมภาษณ์: ตอนนี้ท่านก็ได้รับความสนใจจากผมแล้ว แม้ว่าผมยังคงรู้สึกแปลกๆที่มานั่งคุยกับท่านแบบนี้

พระเจ้า: เจ้าเป็นคนขอสัมภาษณ์เองนะ

ผู้สัมภาษณ์: ใช่แล้วครับ แต่เป็นเพราะผมมีคำถามมากมายที่อยากได้รับคำตอบ

พระเจ้า: ถามเลยสิ

ผู้สัมภาษณ์: มนุษย์เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าท่านมีตัวตนอยู่จริง

พระเจ้า: หลักฐานที่พิสูจน์ว่ามีผู้สร้างอยู่จริง ก็คือสิ่งที่เขาสร้างขึ้น ลองดูสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาสิ นั่นแหละคือวิธีการหลักที่เจ้าจะรู้ได้ว่าเรามีอยู่จริง

ผู้สัมภาษณ์: แต่โลกอุบัติขึ้นมาเองไม่ได้หรือครับ?

พระเจ้า: ฟังดูมีเหตุผลไหมล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ไม่มีครับ แต่ดูเหมือนว่าผู้ปราดเปรื่องหลายคนคิดว่าเป็นเช่นนั้น

พระเจ้า: ลองมองดูสิ่งต่างๆในห้องของเจ้าสิ ทุกสิ่งมีผู้ผลิตและผู้สร้างขึ้นมา ใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ แต่มีบางสิ่งที่ไม่ได้ถูกผลิต อย่างต้นไม้ตรงมุมห้องนั่นไง

พระเจ้า: แต่ต้นไม้ถูกเพาะพันธุ์มาจากพืชชนิดเดียวกัน ใช่ไหม? ถ้าจะว่ากันไปต้นไม้ก็มีผู้สร้าง

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ แต่พืชพันธุ์ของมันอาจอุบัติขึ้นมาจากต้นตอที่อยู่จุดใดจุดหนึ่งในกาลเวลา และ…

พระเจ้า: ทำไมเจ้าไม่ทำตัวตามสบาย และเพียงแต่มีศรัทธาเท่านั้น?

ผู้สัมภาษณ์: พูดถึงเรื่องศรัทธาอีกแล้วหรือครับ?

พระเจ้า: ก็คงอย่างนั้น เจ้าเลิกกังวล และเริ่มตั้งคำถามดีไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ดีครับ ผมถามไปแล้วว่าท่านมีหน้าตาอย่างไร คราวนี้ผมขอถามว่าท่านชอบอะไร?

พระเจ้า: ถ้าอยากรู้ว่าเราชอบอะไร ลองมองดูสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาสิ

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าดูจากความหลากหลายของสิ่งที่ท่านสร้างสรรค์ขึ้นมา ก็คงต้องสรุปว่าท่านชอบหลายสิ่งหลายอย่าง แต่ไม่ใช่ทุกสิ่งที่งดงามไปหมดนะครับ

พระเจ้า: ทุกอย่างงดงามในสภาพที่เราสร้างไว้เดิมที

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายถึงป่าดงพงไพรหรือครับ?

พระเจ้า: เราไม่ได้สร้างป่าดงพงไพรแต่เดิมที ทว่าถ้าหากไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ ก็กลายเป็นป่าดงพงไพร

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นท่านก็มุ่งหมายให้มนุษย์เป็นผู้ดูแลโลกหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เดิมทีหนึ่งในหน้าที่หลักของมนุษย์ก็คือการดูแลโลก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านพูดว่า “หนึ่งใน” แสดงว่ามีหน้าที่อื่นอีกหรือครับ?

พระเจ้า: การมีชีวิตอยู่ร่วมกับเพื่อนมนุษย์อย่างสามัคคีปรองดอง การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ก็เป็นหน้าที่ของมนุษย์ด้วย

ผู้สัมภาษณ์: เท่าที่ผมทราบมา การติดต่อพูดคุยกับท่านก็เป็นหน้าที่ของมนุษย์อีกอย่างหนึ่งใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่ ถูกต้องแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าให้มนุษย์มีหน้าที่ดูแลโลก ท่านมุ่งหมายให้มนุษย์ปล่อยไว้ในสภาพเดิม หรือท่านมีแผนการให้เราปรับปรุงให้ดีขึ้น

พระเจ้า: ใช่แล้ว! แน่นอนว่าเราอยากให้มนุษย์ปรับปรุงสิ่งต่างๆที่เราได้มอบไว้ เพื่อพัฒนาให้ก้าวหน้าและเรียนรู้

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านเป็นพวกอนุรักษ์นิยมไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ช่วยอธิบายหน่อยว่า อนุรักษ์นิยมในที่นี้หมายความว่ายังไง

ผู้สัมภาษณ์: หลายคนมีความคิดเห็นว่าผู้ที่เคร่งศาสนามักจะมีมุมมองในเชิงอนุรักษ์นิยม คือชอบให้สิ่งต่างๆเหมือนเดิม และไม่ต้องการเปลี่ยนแปลง ถ้าหากท่านเป็นแรงชักจูงหลักในชีวิตของเขา ท่านก็คงเป็นพวกอนุรักษ์นิยมเช่นกัน

พระเจ้า: ถ้าเจ้าหมายถึงคนที่ต่อต้านขัดขืนการเปลี่ยนแปลงใดๆ เราก็คงจะกล่าวว่าเราไม่ใช่พวกอนุรักษ์นิยม แต่ถ้าหมายถึงผู้ที่เห็นคุณค่าธรรมเนียมดั้งเดิม ซึ่งขึ้นอยู่กับว่าเป็นธรรมเนียมอะไร ก็กล่าวได้ว่าเราเป็นพวกอนุรักษ์นิยม

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้นท่านเป็นพวกอนุรักษ์นิยม และก็ไม่เป็นด้วย

พระเจ้า: เราไม่ใช่ผู้ใดหรือสิ่งใดที่เจ้าตั้งคำจำกัดความได้อย่างชัดเจน เราคือพระเจ้า เจ้าตีกรอบใดๆเพื่อจำกัดเราไว้ไม่ได้หรอก

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นท่านก็ชอบการเปลี่ยนแปลง

พระเจ้า: การเป็นผู้ที่นิ่งเฉย และคนอื่นคาดการณ์ได้ทุกอย่างว่าจะทำอะไร ก็น่าเบื่อมาก เจ้าว่าไหมล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ถ้าคนอื่นคาดการณ์ได้บ้างว่าท่านจะทำอะไร ก็คงดีเหมือนกันนะท่าน อย่างเช่นการที่พระอาทิตย์ขึ้นทุกเช้า หรืออะไรทำนองนั้น

พระเจ้า: อย่างน้อยเจ้าก็แน่ใจได้ในเรื่องนั้น แต่เราไม่ชอบให้ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนเดิมวันแล้ววันเล่า เราอยากให้มีความหลากหลายอยู่ด้วย เราชอบให้พระอาทิตย์ตกมีสีสันแตกต่างกันไปในแต่ละวัน เราชอบให้แต่ละคนมีลักษณะแตกต่างกัน โลกเต็มไปด้วยความหลากหลายและการเปลี่ยนแปลง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวถึงการรักษาธรรมเนียมดั้งเดิมด้วยในบางแง่

พระเจ้า: เดี๋ยวนี้หลายสิ่งหลายอย่างขึ้นอยู่กับค่านิยม ใช่แล้ว เราเชื่อว่าค่านิยมที่ดี ก็ควรจะรักษาเอาไว้ อย่างไรก็ตาม เราคิดว่าคนเรามองดูเส้นทางในอดีตว่าโรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบ แต่สมัยก่อนก็มีบางสิ่งที่ไม่ดีเช่นกัน

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้นเราควรจะยึดอะไรเป็นมาตรฐานครับ

พระเจ้า: เราและวิญญาณของเรา ซึ่งได้แก่ความรัก เวลาจะทำอะไรก็ดูสิว่านั่นเป็นการกระทำที่ประกอบด้วยความรักหรือไม่ ถ้ายึดหลักใหญ่ข้อนี้ได้ ก็คงไม่หลงไปไหนหรอก

ผู้สัมภาษณ์: เราไม่ควรจะยึดมาตรฐานจากสิ่งต่างๆ เช่นบัญญัติสิบประการหรือครับ

พระเจ้า: สองข้อง่ายกว่าสิบข้อไหมล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: สองข้อหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว รักเราและรักผู้อื่น ถ้าทำตามสองข้อนี้ เจ้าก็คงไม่ทำอะไรผิด

ผู้สัมภาษณ์: นั่นมีวงกว้างมากครับ

พระเจ้า: ก็จริงอยู่ แต่ถ้าเจ้าอยู่ภายในขอบเขตนี้ เจ้าก็ทำได้ดีทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: ผมต้องขอถามเจาะลึกเข้าไปอีกหน่อยในภายหลัง แต่ตอนนี้ขอวกกลับไปที่ประเด็นเรื่องของอุปนิสัยและมุมมองของท่าน ท่านถือว่าตนเองอยู่ในกลุ่มหัวเสรีไหมครับ?

พระเจ้า: เราไม่ได้อยู่กลุ่มไหนทั้งนั้น เจ้าไม่สามารถจับเราใส่กล่องห่อให้สวยๆ แล้วบอกว่า “นี่คือพระเจ้า!” เราไม่ใช่ปลาทองในขวดแก้วที่มนุษย์มายืนดูได้ แต่ก็ขอบอกว่าเราเองชอบอิสรภาพ และเราไม่ต้องการให้มนุษย์คนใดถูกจำกัดอยู่ภายใต้กรอบธรรมเนียมที่เข้มงวด เราไม่ใช่ตาเฒ่าหัวโบราณ

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้นมนุษย์เป็นปลาทองในขวดแก้วหรือครับ?

พระเจ้า: จะเทียบอย่างนั้นก็พอได้

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเหมือนท่านเห็นมนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยงหรืออะไรทำนองนั้น

พระเจ้า: ถ้าเจ้าหมายความว่าเรารักเจ้า และต้องการที่จะคอยดูแลห่วงใยเจ้า ก็อาจกล่าวได้ว่าเป็นเช่นนั้น แต่เจ้าเป็นยิ่งกว่าสัตว์เลี้ยงมากนัก เจ้าถูกสร้างขึ้นมาให้เป็นภาพสะท้อนของตัวเราเอง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าท่านไม่ใช่ตาเฒ่าหัวโบราณ แต่หลายคนคิดว่าท่านเป็นเช่นนั้น เพราะคนส่วนใหญ่นมัสการท่านในลักษณะนอบน้อมด้วยความยำเกรง ส่วนคนที่นมัสการท่านก็เป็นพวกที่ชอบแต่งกายและทำตัวแบบโบราณๆ

พระเจ้า: เอ้อ, อย่าด่วนตัดสินคนอื่นรุนแรงถึงขนาดเรียกเขาเป็นพวกหัวโบราณ เพียงเพราะการแต่งตัวหรือลักษณะท่าทางของเขา ถ้าผู้คนนมัสการเราอย่างซื่อสัตย์และจริงใจ เราก็รับไว้ด้วยความยินดี แม้ว่าตัวเราเองไม่ได้เงียบขรึมแบบพวกเขา เราชอบการเปลี่ยนแปลง ความสนุกสนานร่าเริง และความตื่นเต้น เราไม่ได้หวังให้ใครนมัสการเราอย่างนอบน้อมและยำเกรง ในบางครั้งการเงียบสงบและไตร่ตรองก็เป็นสิ่งที่ดี แต่เราไม่ได้คาดหวังให้ใครนมัสการเราในลักษณะเช่นนั้นตลอดเวลาแน่ๆ อันที่จริงแล้วส่วนใหญ่ไม่ต้องเป็นเช่นนั้นก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: อ้าว ถ้าอย่างนั้นมนุษย์เราก็เข้าใจผิดสิครับ

พระเจ้า: ดูเหมือนว่ามนุษย์มักจะมองว่าพิธีทางศาสนาควบคู่มากับบรรยากาศอันเร้นลับ พร้อมทั้งสัญลักษณ์ พิธีกรรม และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ มนุษย์มีความรู้สึกมาแต่ไหนแต่ไรแล้วว่าศาสนากับความเคร่งขรึมเป็นสิ่งที่ควบคู่กัน

ผู้สัมภาษณ์: แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรือครับ?

พระเจ้า: ถึงแม้ว่าโลกวิญญาณเป็นสิ่งที่เร้นลับต่อมนุษย์ แต่เราไม่ได้กำหนดให้มีสัญลักษณ์ พิธีกรรม หรือบรรยากาศอันเคร่งขรึม มีเวลาและโอกาสเหมาะสำหรับการทำตัวเคร่งขรึม แต่ส่วนใหญ่แล้วเราต้องการให้มนุษย์ร่าเริมแจ่มใสมากกว่ามีสีหน้าเคร่งเครียด เราอยากเห็นเจ้าหมดเรี่ยวแรงเพราะสนุกกับการนมัสการ แทนที่จะเห็นเจ้านั่งหลับเพราะเบื่อเต็มทน

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้นเราควรสนุกให้เต็มที่หรือครับ?

พระเจ้า: ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เราสร้างมนุษย์ขึ้นมาให้มีความสุข และเราอยากให้มนุษย์มีความสุขในการเชื่อมสัมพันธ์กับเรา

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านบอกว่ามีบางเวลาที่ควรจะเงียบสงบและไตร่ตรอง

พระเจ้า: การหยุดอยู่เงียบๆเพื่ออธิษฐานภาวนาเป็นสิ่งที่ดี ถึงแม้ว่าเราจะชอบการร้องเพลงสรรเสริญที่สนุกสนาน แต่มนุษย์จะได้ยินเสียงเราพูดด้วยก็ต่อเมื่อเขาอยู่เงียบๆ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านพูดกับมนุษย์ด้วยวิธีใดครับ?

พระเจ้า: เจ้าเคยรู้สึกไหมว่ามีเสียงจากส่วนลึกในใจที่พยายามส่งเสริมให้เจ้าช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่น? นั่นแหละคือเสียงของเรา หรือไม่ก็เสียงผู้ช่วยของเรา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านมีผู้ช่วยด้วยหรือครับ?

พระเจ้า: มีแน่นอน เจ้านึกว่าเราอยากสนุกคนเดียวหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านว่าการคุยกับมนุษย์เป็นเรื่องสนุกหรือครับ?

พระเจ้า: เราชอบมากที่จะติดต่อพูดคุยกับมนุษย์ แต่ต้องขอบอกว่าคำว่า “สนุก” คงบรรยายทุกแง่ทุกมุมไม่ได้หรอก บ่อยครั้งก็เป็นงานที่ยากหิน

ผู้สัมภาษณ์: “ผู้ช่วย”ที่ท่านว่านี้เป็นใครกันล่ะครับ?

พระเจ้า: เรามีผู้ช่วยทำงานอยู่สองระดับ คือทูตสวรรค์และวิญญาณทั่วไป ทูตสวรรค์คือวิญญาณที่มีพลังเหนือธรรมชาติ มีหลายประเภทและหลายหน้าที่ ส่วนวิญญาณทั่วไปหมายถึงวิญญาณที่เคยเป็นมนุษย์หรือจะเป็นมนุษย์ในอนาคต วิญญาณดังกล่าวเคยเป็นมนุษย์บนโลกมาแล้ว หรือยังไม่เคยไปเกิด แม้ว่าวิญญาณเหล่านี้จะไม่มีพลังอำนาจมากเท่ากับทูตสวรรค์ แต่ก็มีความเข้าใจมนุษย์ได้ดีกว่า

ผู้สัมภาษณ์: น่าทึ่งจังเลยครับ!

พระเจ้า: ดีใจที่เจ้าคิดอย่างนั้น

ผู้สัมภาษณ์: ผมเดาว่าผู้ช่วยเหล่านี้อยู่บนสวรรค์ ที่ไหนกันแน่ครับท่าน?

พระเจ้า: เขาอยู่ในมิติทางวิญญาณ ซึ่งเป็นมิติที่สวรรค์ตั้งอยู่ในขณะนี้

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวว่าในขณะนี้ ราวกับว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง

พระเจ้า: ใช่ ประมาณนั้น

ผู้สัมภาษณ์: แล้วจะไปอยู่ไหนล่ะครับ?

พระเจ้า: ในที่สุดสวรรค์จะมาอยู่บนโลก

ผู้สัมภาษณ์: ประเด็นนี้ฟังดูน่าสนใจจริงๆ ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ “มาอยู่บนโลก”?

พระเจ้า: เมื่อถึงเวลา เราจะเปลี่ยนพื้นผิวโลกให้กลายเป็นสวรรค์บนดินที่สวยล้ำยิ่งกว่าสวนเอเดนดั้งเดิมเสียอีก ณ สวรรค์บนดินแห่งนั้นเราจะมีเมืองขนาดมหึมาล่องลอยลงมา ผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองนั้นไม่จำเป็นต้องอยู่ภายในเมืองเสมอไป ทว่าจะออกไปท่องทั่วโลกวัตถุหรือโลกวิญญาณได้ทุกหนทุกแห่ง ความงามของเมืองนี้ไม่มีสิ่งใดเทียบได้

ผู้สัมภาษณ์: นี่จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ครับ?

พระเจ้า: อีกประมาณพันปีนับจากนี้

ผู้สัมภาษณ์: โอ้พระเจ้าช่วย ต้องรออีกนานโขเลยครับ!

พระเจ้า: ดีที่อุทานให้เราช่วย!

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ แค่คำอุทานติดปากนะครับ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมอุทานคำนั้นตอนที่พูดอยู่กับพระเจ้าจริงๆ แต่ผมว่าต้องรอถึงพันปีก็นานมากเลยครับ

พระเจ้า: เจ้าไม่ต้องรอนานขนาดนั้นหรอกถึงจะมาอยู่ในเมืองดังกล่าว แต่อีกราวๆพันปีเมืองนี้ถึงจะมาอยู่บนโลก

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้น เมืองที่ท่านว่านี่ก็คือ … สวรรค์ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เป็นส่วนหนึ่งของสวรรค์ จะเรียกว่าส่วนที่เป็นศูนย์กลางก็ได้ แต่สวรรค์ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่นั้นหรอก

ผู้สัมภาษณ์: ดูเหมือนว่าท่านจะยังเล่าไม่หมด

พระเจ้า: จะเล่าให้เจ้าฟังทั้งหมดตอนนี้คงไม่ไหวหรอก เอาไว้มาสัมภาษณ์ต่อคราวหลัง

ผู้สัมภาษณ์: สัมภาษณ์ต่อทีหลังหรือครับ?

พระเจ้า: ได้สิ เราเพิ่งจะเริ่มเรื่อง ยังเหลืออีกหลายตอน เจ้าคงไม่คิดว่าการสัมภาษณ์พระเจ้าจะเสร็จสิ้นแค่ครั้งเดียวหรอกนะ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ คือว่า…ผมไม่นึกเลยว่าท่านจะยอมให้ผมสัมภาษณ์ครั้งแรกด้วยซ้ำ นี่ท่านยังให้ผมกลับมาสัมภาษณ์อีก ผมดีใจมากจนเกินคาดเลยครับ

พระเจ้า: ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องเกินคาดอย่างนี้ล่ะ เราดีใจที่เรื่องนี้น่าสนุก

ผู้สัมภาษณ์: ในฐานะตัวแทนของผู้อ่านทุกคน ถ้าหากมีใครอ่านหนังสือของผม ผมขอขอบคุณท่านมากครับ

พระเจ้า: ด้วยความยินดีเสมอ หวังว่าเราจะได้คุยกันในประเด็นอื่นๆอีกนะ

ผู้สัมภาษณ์: เป็นเกียรติมากครับผม

และแล้วการสัมภาษณ์พระเจ้าครั้งแรกก็สิ้นสุดลง พร้อมด้วยคำสัญญาว่าจะมีครั้งต่อๆไปอีก ผมกลับไปนั่งอ่านทบทวนสิ่งที่ผมบันทึกไว้ ฟังดูเป็นเรื่องเป็นราว มีเหตุมีผลดี ผมเอาไปให้คนอื่นๆลองอ่านดู เขาก็บอกว่าเขาชอบ ผมเลยเดาว่าผมคงไม่ได้บ้าที่ลองทำอะไรเช่นนี้ ผมหวังว่าคุณคงทึ่งใจในคำตอบจากท่าน เหมือนอย่างผมรู้สึกนะครับ

ทูตสวรรค์และวิญญาณ

สัมภาษณ์บทที่ 2

ผู้สัมภาษณ์: คราวที่แล้วเราได้พูดคุยกันถึงหลากหลายประเด็น ท่านคงไม่ขัดข้องนะครับถ้าผมจะขอเจาะลึกในบางประเด็น

พระเจ้า: เชิญเลย!

ผู้สัมภาษณ์: มีประเด็นหนึ่งที่ผู้คนให้ความสนใจอย่างมากในระยะหลังๆนี้ คือเรื่องทูตสวรรค์ ในร้านหนังสือบางแห่งมีหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้วางเรียงเต็มชั้น นี่ยังไม่นับรายการทีวีและภาพยนตร์นะครับ ผมเกรงว่าการที่มีสื่อและแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ล้นหลามเกินไปจะทำให้หลายคนรู้สึกสับสน ไม่ทราบว่าอะไรคือเรื่องจริง อะไรคือเรื่องที่แต่งขึ้นมา

พระเจ้า: เราเห็นด้วย

ผู้สัมภาษณ์: ในฐานะที่ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องนี้ ผมว่าคงจะดีมากเลยถ้าท่านจะไขข้อเท็จจริงให้กระจ่างแจ้งแก่พวกเรา

พระเจ้า: ด้วยความยินดี เจ้าอยากรู้อะไรล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ประการแรก ทูตสวรรค์รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรครับ?

พระเจ้า: มีหลากหลาย เอ้อ...จะเรียกว่าหลายขนาดหลายรูปร่างก็ได้ แต่ไม่รู้จะหาคำอะไรมาพรรณนาได้ถูก

ผู้สัมภาษณ์: สรุปว่าทูตสวรรค์มีรูปร่างหน้าตาหลากหลาย ไม่ใช่มีผิวสีขาวนวลเหมือนกันหมด

พระเจ้า: สีขาวนวลหรือ โธ่…ไม่ใช่หรอก

ผู้สัมภาษณ์: ขอโทษครับ! ผมหมายความว่าทูตสวรรค์เหมือนกันหมดหรือเปล่า คือว่าถ้าเห็นองค์หนึ่งก็เท่ากับว่าเห็นหมดทุกองค์ … ขออภัยจริงๆครับ

พระเจ้า: นี่ถ้าทูตสวรรค์บางองค์มาได้ยินเข้าอาจจะไม่พอใจก็ได้นะ แม้ว่าแก่นแท้ของทูตสวรรค์จะมีพื้นฐานเหมือนกัน แต่ก็มีหลากหลายจนนับไม่ถ้วน บางองค์ก็มีหน้าที่พิเศษประจำตัว คุณลักษณะและพลังอำนาจจึงแตกต่างกันไป

ผู้สัมภาษณ์: พลังอำนาจหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่ ทูตสวรรค์ทุกองค์มีพลังอำนาจ แต่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับว่าทำหน้าที่อะไร

ผู้สัมภาษณ์: และมีหน้าที่อะไรบ้างล่ะครับ?

พระเจ้า: ตัวอย่างเช่น มนุษย์ทุกคนบนโลกจะมีเทพผู้พิทักษ์ประจำตัวองค์หนึ่ง เพื่อคอยนำทางจิตวิญญาณของเขา

ผู้สัมภาษณ์: ผมว่าคนดีก็คงจะมี แต่คนไม่ดีก็มีด้วยหรือครับ?

พระเจ้า: มีสิ

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมล่ะครับ?

พระเจ้า: เรารักมนุษย์ทุกคน เราส่งทูตสวรรค์มาช่วยเหลือเขา ถึงกระนั้นบางคนก็ไม่เห็นคุณค่า เนื่องจากทางที่เขาเลือกดำเนินไปในชีวิต จึงทำให้ทูตสวรรค์บรรลุผลดีได้ไม่มากนักในชีวิตของเขา

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าอย่างนั้นทูตสวรรค์ไปคอยพิทักษ์เขาอยู่ทำไมล่ะครับ?

พระเจ้า: ก็เพื่อช่วยเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มีชั่วขณะที่แต่ละคนประกอบคุณงามความดี แม้กระทั่งคนเลวที่สุด ทูตสวรรค์ก็จะพยายามใช้ช่วงเวลาดังกล่าวให้เกิดประโยชน์มากที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าถ้าไม่มีทูตสวรรค์คอยช่วย ก็คงจะเลวร้ายกว่านี้อีกเยอะใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ในกรณีส่วนใหญ่งานนี้คงจะไม่ค่อยมีใครรู้สึกขอบคุณนะครับ

พระเจ้า: ใช่เลยล่ะ แต่ทูตสวรรค์ก็จำเป็นต้องทำ และเขาก็ยินดีทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าจะมีโอกาสนานๆครั้งก็ตาม

ผู้สัมภาษณ์: ท่านใช้คำว่า“เทพผู้พิทักษ์” แสดงว่าทูตสวรรค์มีหน้าที่ปกป้องคุ้มครองด้วยใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เขาพยายามปกป้องคุ้มครองมนุษย์ผู้ที่อยู่ในความดูแลของเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ แต่ก็ทำได้ในภายในขอบเขตจำกัด จะช่วยได้มากเลยถ้าหากมนุษย์ให้ความร่วมมือกับเขาด้วย

ผู้สัมภาษณ์: ให้ความร่วมมือยังไงครับ?

พระเจ้า: ถ้าคนที่เขาคอยดูแลอยู่ทำสิ่งต่างๆภายใต้สามัญสำนึก ก็นับว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้ว แต่จะได้ผลดีกว่ามากทีเดียว ถ้าหากบุคคลนั้นพยายามฟังคำแนะนำจากเทพผู้พิทักษ์

ผู้สัมภาษณ์: แสดงว่าทูตสวรรค์สื่อสารกับมนุษย์เราหรือครับ?

พระเจ้า: อย่างน้อยก็กำลังพยายามอยู่แน่นอน เขาทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะเข้าให้ถึงมนุษย์ แต่ก็เหมือนการโทรศัพท์หาใครนั่นแหละ ถ้าหากอีกฝ่ายไม่รับสาย ก็ไม่เกิดผล

ผู้สัมภาษณ์: แล้วเราจะรับสายได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: ก็ด้วยการหยุดเพื่อรับฟัง เสียงแผ่วๆในใจเจ้ามักจะเป็นเสียงทูตสวรรค์ที่พยายามสื่อสารกับเจ้า หรือจะเรียกว่าจิตสำนึกก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าจิตสำนึกของเราคือเสียงจากทูตสวรรค์หรือครับ?

พระเจ้า: ส่วนใหญ่ก็ใช่นะ หรืออาจเป็นเสียงจากผู้ช่วยอื่นๆของเรา ถึงแม้เสียงของเขาเหล่านี้ไม่ใช่เสียงเดียวที่ก้องอยู่ในใจมนุษย์ แต่อย่างน้อยก็เป็นส่วนหนึ่ง และเสียงที่มาจากเขามีลักษณะเฉพาะ

ผู้สัมภาษณ์: เฉพาะอย่างไรครับ?

พระเจ้า: คือเป็นเสียงที่คอยบอกให้เจ้าทำสิ่งที่ถูกต้องน่ะสิ

ผู้สัมภาษณ์: ในการสัมภาษณ์คราวที่แล้ว ท่านบอกว่าเป็นเสียงของท่านพูดกับเราไม่ใช่หรือครับ

พระเจ้า: ใช่ บางครั้งเราก็สื่อสารกับมนุษย์โดยตรง แต่หลายครั้งเรามักจะให้ผู้ช่วยสื่อสารแทน ผู้ช่วยที่ว่านั้นก็คือทูตสวรรค์และวิญญาณ ตามที่เราอธิบายให้ฟัง

ผู้สัมภาษณ์: ผมอยากถามเรื่องวิญญาณเพิ่มเติมในภายหลัง ถ้าท่านไม่ว่าอะไร แต่ตอนนี้ผมขอคุยเรื่องทูตสวรรค์ให้จบก่อน นอกจากเทพผู้พิทักษ์แล้ว ยังมีทูตสวรรค์ประเภทอื่นอีกหรือครับ?

พระเจ้า: ทูตสวรรค์บางประเภทก็มีพลังอำนาจสูงกว่าประเภทอื่น และมีหน้าที่แตกต่างกันไป บ้างก็มีชื่อที่ชาวโลกเรียกกันว่า เซอราฟิม และเชอรูบิม

ผู้สัมภาษณ์: อ้อ เทพเชอร์รับ เป็นทูตสวรรค์ตัวน้อยๆอย่างกามเทพน่ะหรือครับ

พระเจ้า: นั่นเป็นการเข้าใจผิดโดยสิ้นเชิง จริงๆแล้วเทพเชอรูบิมรูปร่างใหญ่โต ทรงอานุภาพ และมีความรับผิดชอบสูงด้วย ไม่ใช่ทูตสวรรค์ตัวน้อยๆหรอก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านช่วยอธิบายให้ฟังอีกหน่อยได้ไหมครับว่าทูตสวรรค์มีหน้าที่อะไรบ้าง และมีพลังอำนาจแตกต่างกันไปอย่างไร?

พระเจ้า: ทูตสวรรค์บางส่วนก็มีหน้าที่คล้ายทหาร คอยสู้รบกับขุมกำลังที่ชั่วร้าย ตอนนี้มีสงครามระหว่างสองฝ่าย ทูตสวรรค์และวิญญาณที่ดีอยู่ฝ่ายหนึ่ง (จะเรียกว่าฝ่ายเราก็ได้) ส่วนพวกทูตกบฏ (หรือที่เรียกกันว่าภูตผีปีศาจ) กับวิญญาณชั่วร้ายก็อยู่อีกฝ่ายหนึ่ง สงครามนี้เจ้ามองไม่เห็นหรอก แต่จะเห็นผลกระทบ เป็นความขัดแย้งในโลกวิญญาณที่เกิดขึ้นควบคู่กันไปกับโลกทางวัตถุของเจ้า ผู้ที่อยู่ในโลกวิญญาณมองเห็นความเป็นไปในโลกวัตถุ แต่เขามีขอบเขตจำกัดในการเข้าไปยุ่งเกี่ยว

ผู้สัมภาษณ์: แล้วใครจะเป็นฝ่ายชนะสงครามล่ะครับ?

พระเจ้า: ฝ่ายทูตสวรรค์น่ะสิ! แต่…เอ้อ…ขอกระซิบไว้หน่อยนะว่า การที่ทูตสวรรค์จะมีชัยชนะได้ ก็ขึ้นอยู่กับคำอธิษฐานของมวลมนุษย์

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าเราควบคุมพลังอำนาจของทูตสวรรค์หรือครับ?

พระเจ้า: ใช้คำว่า “ควบคุม” คงไม่ถูกหรอก แต่เจ้าช่วยส่งเสริมและสนับสนุนพลังของทูตสวรรค์ได้ ทูตสวรรค์ได้รับพลังมหาศาลจากโลกวัตถุผ่านแรงอธิษฐานของเจ้า เมื่อเจ้าอธิษฐานเผื่อสถานการณ์ใดสถานการณ์หนึ่ง ทูตสวรรค์ก็มีพลังมากขึ้นในการยื่นมือเข้าไปช่วยสถานการณ์นั้น ยิ่งตั้งใจอธิษฐานมากเท่าใด ทูตสวรรค์ก็ยิ่งช่วยได้มากขึ้นเท่านั้น

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าเช่นนั้นเราก็ควรอธิษฐานต่อทูตสวรรค์ ขอให้...

พระเจ้า: ไม่ใช่อธิษฐานต่อทูตสวรรค์ อธิษฐานต่อเราโดยตรง แล้วคำอธิษฐานนั้นจะกลายเป็นพลังทางวิญญาณที่จะถ่ายทอดไปสู่ทูตสวรรค์หรือวิญญาณที่กำลังช่วยเหลือสถานการณ์ดังกล่าว

ผู้สัมภาษณ์: แต่ผมว่าเราทุกคนเคยอธิษฐาน บางทีก็ตั้งใจมากเลย แต่สถานการณ์นั้นก็ไม่เห็นดีขึ้น

พระเจ้า: มีองค์ประกอบหลายอย่างที่เกี่ยวข้อง ซึ่งทำให้เรื่องนี้สลับซับซ้อน อย่างไรก็ตาม เจ้าคงยอมรับว่ามีหลายครั้งที่คำอธิษฐานเกิดผล เจ้าไม่อาจตัดสินเรา หรือแรงอธิษฐานของเจ้า โดยดูจากผลของการอธิษฐานว่าเป็นไปตามที่เจ้าต้องการหรือไม่ ทุกครั้งที่เจ้าอธิษฐานก็จะเกิดผล แม้ว่าสถานการณ์ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เจ้าคาดหมาย แต่คำอธิษฐานนำมาซึ่งผลบางประการในด้านบวก แม้ว่าจะประจักษ์ชัดหรือไม่ก็ตาม ลองคิดดูสิว่าสถานการณ์จะเลวร้ายกว่านั้นเพียงใด ถ้าหากเจ้าไม่ได้อธิษฐาน

ผู้สัมภาษณ์: นั่นเป็นการมองในแง่ดีจริงๆนะครับ แต่เท่าที่เห็นกันอยู่นี้ ดูเหมือนว่าความดีไม่ใช่ฝ่ายชนะเสมอไป แม้ว่ามีผู้คนอธิษฐานกันมากมาย ราวกับว่าท่านและกองกำลังของท่านไม่มีพลังอำนาจเหนือทุกสิ่งทุกอย่างแบบที่เชื่อกัน

พระเจ้า: บางครั้งอาจจะดูราวกับว่าเป็นเช่นนั้น แต่เรารับรองได้ว่าไม่ใช่หรอก

ผู้สัมภาษณ์: ไม่เห็นจะยุติธรรมเลยที่ปล่อยให้คนบริสุทธิ์ต้องพบเจอเรื่องเลวร้าย ทั้งๆที่เพียงแค่ชี้นิ้ว ท่านก็ช่วยให้ทุกสิ่งกลับกลายเป็นดีได้

พระเจ้า: ทำไมเจ้าสันนิษฐานว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้เป็นสิ่ง“เลวร้าย”จริงๆล่ะ

ผู้สัมภาษณ์: เพราะเห็นได้ชัด หรืออย่างน้อยก็ดูเหมือนว่าเป็นเช่นนั้น ผมว่าการที่เห็นคนบริสุทธิ์ต้องเจ็บปวด ถูกทำร้าย ถูกฆ่า ไร้ที่อยู่อาศัย หรือคนที่ใกล้ชิดกับเขาต้องประสบกับสภาพแบบนั้น ก็ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยครับ

พระเจ้า: ส่วนใหญ่แล้วนั่นมีสาเหตุมาจากการที่ผู้คนขาดมนุษยธรรมต่อกันเอง เราไม่ได้เป็นตัวการ

ผู้สัมภาษณ์: ผมขอยอมรับข้อนั้น แต่ท่านยื่นมือเข้ามาช่วยหยุดความเลวร้ายได้

พระเจ้า: แต่เราให้มนุษย์มีอิสระที่จะเลือก ถ้าเรายื่นมือเข้าไปเกี่ยวข้อง มนุษย์ก็จะไม่มีอิสระ

ผู้สัมภาษณ์: อิสระในการเลือกที่ว่านี้คงไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก ถ้าเป็นสาเหตุให้เกิดความทุกข์ทรมาน

พระเจ้า: เจ้าคิดว่าเราน่าจะสร้างมนุษย์ขึ้นมาแบบหุ่นยนต์ ซึ่งตั้งโปรแกรมไว้ให้ทำตามคำสั่งทุกอย่างเลยหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ผมคงไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ท่านพูดมีประเด็น

พระเจ้า: เราอยากให้สิ่งมีชีวิตเลือกได้ที่จะรักเรา และรักเพื่อนมนุษย์ เป็นสิ่งสำคัญมากที่มนุษย์มีอิสระอย่างเต็มที่ในการเลือกทางของเขาเอง เขาสามารถเลือกที่จะรักเราและรักผู้คนที่เขาพบเจอในชีวิต โดยประกอบคุณความดีอย่างเต็มใจ ไม่ใช่ทำไปแบบหุ่นยนต์ อย่างไรก็ตาม หลายคนนำอิสรภาพดังกล่าวไปใช้ผิดๆ เขาเลือกทางที่ผิด จึงมีผลลัพธ์ที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดขึ้นมา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าท่านไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยเลยหรือครับเวลาที่เห็นมนุษย์ทำร้ายกันเอง?

พระเจ้า: เรายื่นมือเข้าไปช่วยในหลายกรณี โดยเฉพาะกรณีที่เป็นการตอบคำอธิษฐาน และป้องกันไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปกว่านั้น ส่วนใหญ่แล้วผู้ช่วยของเราจะพยายามสื่อสารกับจิตใจของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เพื่อชักจูงให้เขาเลือกทางที่ถูก ซึ่งจะแก้ไขสิ่งผิดๆหรือป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นตั้งแต่แรก ถ้ามนุษย์ไม่ยอมฟัง พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เราไม่บังคับให้ผู้คนทำดี มิฉะนั้นมนุษย์ก็จะไม่มีอิสระในการเลือกอีกต่อไป ตามที่บอกไว้แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ, ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเมื่อท่านเห็นมนุษย์ทุกข์ทรมานแสนสาหัส ทำไมท่านไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย ดูเหมือนว่ามนุษย์คงซาบซึ้งใจที่ท่านทำเช่นนั้น

พระเจ้า: เราเห็นใจมากต่อผู้ที่มีมุมมองผิดๆในเรื่องนี้ เรารู้ว่าไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจได้ง่ายๆ นี่เป็นสิ่งที่ผู้คนพากันสาปแช่งเรามาตลอดตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว “ทำไมพระเจ้า ทำไม? ถ้าท่านยิ่งใหญ่และทรงพลัง ท่านน่าจะทำอะไรลงไปสักอย่าง” แต่เขารู้สึกเช่นนี้เพราะเขามองเห็นเพียงเหตุการณ์เฉพาะหน้า

เราพยายามชักจูงให้ผู้คนทำดี ก็อย่างที่บอกไว้ ถ้าเราไม่ทำเช่นนั้น สถานการณ์ก็จะเลวร้ายกว่านี้อีก แต่ในกรณีอื่นๆผู้คนไม่เข้าใจว่าการที่เราปล่อยให้เกิดความยากลำบาก ก็เป็นเพราะเราดำเนินงานในชีวิตของเขา และในชีวิตของคนอื่นๆที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เพื่อนำมาซึ่งผลที่ดียิ่งขึ้น ความยุ่งยากอาจปลุกปั้นอุปนิสัยของเจ้าให้ดีงาม อย่างที่ไม่มีสิ่งอื่นใดทำได้ บางครั้งผลที่ดีก็ประจักษ์ชัดในทันที แต่บางครั้งก็ไม่เคยเห็นผลเด่นชัดในชีวิตนี้

ผู้สัมภาษณ์: ชีวิตนี้? หมายความว่าอย่างไรครับ?

พระเจ้า: ชีวิตนี้ไม่ใช่จุดจบ ทว่าเป็นเพียงทางผ่านไปสู่อีกระดับหนึ่งในการดำรงอยู่ของเจ้า แต่เป็นทางผ่านทางเดียวที่จะช่วยให้เจ้าเรียนรู้ประสบการณ์บางอย่างและได้รับประโยชน์จากการเรียนรู้ดังกล่าว ถ้าเจ้ามองเห็นภาพเหตุการณ์ครบถ้วนทุกส่วน ซึ่งรวมถึงชั่วนิรันดร์ เจ้าจะเห็นว่าภายหลังชีวิตที่เจ้าดำเนินอยู่นี้ ก็มีชีวิตยืนยาว และหลายสิ่งหลายอย่างจะได้รับการพิจารณาในเวลาต่อไป คนดีจะได้รับบำเหน็จรางวัล ส่วนคนอธรรมจะได้รับโทษ ทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นไปอย่างถูกต้องเหมาะสม และดำเนินการให้เรียบร้อย นี่ขึ้นอยู่กับความไว้วางใจ เราขอให้เจ้าไว้วางใจเรา ว่าเรารู้ดีว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ และผลลัพธ์ในบั้นปลายจะคุ้มค่าสมการรอคอย

ผู้สัมภาษณ์: ผมว่าประเด็นนี้มีผลต่อความรู้สึกของท่านเหมือนกันใช่ไหมครับ

พระเจ้า: ใช่แล้ว เรามีความรู้สึก เราเจ็บปวดเป็นเหมือนกัน ส่วนหนึ่งของความรักก็คือการยอมเผยด้านที่บอบบางที่สุดของตนเอง เราคือความรัก เราจึงบอบบางต่อความเจ็บปวด แต่การที่เราเจ็บปวดไม่ได้หมายความว่าเราอยู่ใต้อำนาจของสิ่งใด เรายังคงเป็นผู้ที่ไม่มีใครเอาชนะได้ ในบั้นปลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เราวางแผนไว้ก็จะเป็นไปตามนั้น ความยุติธรรมและความรักจะเป็นฝ่ายชนะ เจ้าจะได้เห็นเอง

ผู้สัมภาษณ์: แล้วทำไมล่ะครับ? ทำไมถึงมีความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน?

พระเจ้า: เราพยายามอธิบายให้ฟัง แต่ดูเหมือนว่าเจ้ายังไม่เข้าใจ ความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานคือสิ่ง“เลวร้าย”แน่ๆ และจะหมดสิ้นไปในที่สุด แต่ขณะเดียวกัน มีบางแง่มุมในอุปนิสัยของมนุษย์ซึ่งปลุกปั้นขึ้นมาได้ ด้วยสิ่งที่ดูเหมือนเป็นไปในแง่ลบเช่นนี้เท่านั้น ผู้คนที่เคยประสบเรื่องดังกล่าวก็“ยิ่งใหญ่กว่า”ผู้ที่ไม่เคยประสบ ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนดีกว่า แต่เป็นเพราะเขารู้ว่าการได้รับความเจ็บปวดเช่นนี้เป็นอย่างไร เรารู้ว่าการพูดเช่นนี้เป็นการกล่าวคลุมหมด ซึ่งอาจจะไม่ใช่เช่นนั้นในทุกกรณี แต่ถึงกระนั้นก็เป็นจริง อย่างไรก็ตาม มีองค์ประกอบอื่นๆหลายอย่างเสมอที่เกี่ยวข้องด้วย ซึ่งถือว่าอาจมีผลกระทบต่อผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าสรปุแล้วเราก็ต้องไว้วางใจท่าน แม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะดูเหมือนไม่ดีและไม่ถูกต้องหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว สรุปได้ว่าเป็นเช่นนั้น แม้ว่ายากที่จะเข้าใจ ก็ขอให้ไว้ใจเราเถอะ จำไว้ว่าชีวิตไม่ใช่สิ่งที่ยากลำบากตลอดเวลา บางครั้งก็มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นในชีวิตเจ้าเหมือนกัน ใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ แต่นั่นไม่ใช่ตอนที่เรารู้สึกว่าต้องได้รับความช่วยเหลือหรือคำอธิบายจากท่าน

พระเจ้า: แสดงว่าเวลามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น ก็กล่าวโทษเรา แต่พอมีอะไรดีๆเกิดขึ้น ก็ไม่มีคำชมเชยอย่างนั้นหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: น่าเสียดายที่ดูเหมือนว่าเป็นเช่นนั้น ผมยอมรับว่าไม่ยุติธรรมเลย ผมชื่นชมที่ท่านมีความอดทนมากกับมนุษย์เรา

พระเจ้า: ไม่เหมือนกับที่ใครๆชอบคิดกันเลย การเป็นพระเจ้าไม่ใช่เรื่องง่ายสักหน่อย! กลับมาคุยเรื่องทูตสวรรค์ต่อดีไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ดีเหมือนกันครับ ทูตสวรรค์มีอำนาจหน้าที่หลายระดับ หรือที่เรียกกันว่าโครงสร้างตามลำดับอำนาจหน้าที่ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ถูกต้อง มีทูตสวรรค์ซึ่งอยู่ใต้อำนาจของอัครทูตสวรรค์ แล้วก็มีทูตสวรรค์อื่นๆผู้ทำหน้าที่พิเศษ ซึ่งประจำอยู่ที่บัลลังค์ของเรา หรือประจำสถานที่เฉพาะบางแห่ง

ผู้สัมภาษณ์: ทูตสวรรค์ดังกล่าวมีรูปร่างหน้าตาแตกต่างจากทูตสวรรค์อื่นๆไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว แต่เขาเป็นวิญญาณ จะให้อธิบายรูปร่างหน้าตาภายนอกก็คงจะยากสักหน่อย ทูตสวรรค์อาจมีรูปลักษณะทางกายภาพก็ได้ แต่นั่นไม่ใช่สภาวะปกติของเขา

ผู้สัมภาษณ์: เรามักจะนึกภาพว่าทูตสวรรค์มีปีก และวงรัศมีอยู่เหนือศีรษะ แต่ร่างกายส่วนที่เหลือคล้ายๆกับมนุษย์

พระเจ้า: บางครั้งเขาปรากฏกายในรูปลักษณ์เช่นนั้น ถือได้ว่าเป็นคำพรรณนาที่ถูกต้อง เพราะนั่นคือรูปแบบหนึ่งที่เขามาปรากฏกายต่อมนุษย์ แต่ไม่มีข้อจำกัดว่าเขาต้องปรากฏกายในรูปลักษณ์แบบนั้นเสมอไป

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมทูตสวรรค์ต้องมีปีกด้วยครับ? มีนัยสำคัญอะไรหรือเปล่า?

พระเจ้า: ทูตสวรรค์ไม่ได้ปรากฏกายพร้อมด้วยปีกเสมอไป แต่เวลาที่มีปีก ก็จะมีทั้งสองปีก สี่ปีก บางทีมีถึงหกปีก ปีกเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงพลังอำนาจและความสามารถในการทำสิ่งต่างๆที่มนุษย์ทำไม่ได้ มนุษย์อยากบินได้มาแต่ไหนแต่ไร พอเห็นสิ่งมีชีวิตอันมหัศจรรย์ที่ไม่เดินดิน ก็รู้สึกพิศวงและอัศจรรย์ใจ เราเองยังเคยดลใจให้ศิลปินและจิตกรสมัยก่อนสร้างผลงานศิลปะเป็นรูปทูตสวรรค์ที่มีปีก

ผู้สัมภาษณ์: สำหรับมนุษย์สมัยที่ยังป่าเถื่อนหรือครับ?

พระเจ้า: “ป่าเถื่อน”คงเป็นคำที่ไม่เหมาะนัก เขาอาจจะไม่ค่อยก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีบางสาขา แต่คนสมัยก่อนปฏิบัติต่อกันด้วยความป่าเถื่อนและโหดร้ายไม่มากเท่ากับคนสมัยนี้ แต่นั่นเป็นอีกหัวข้อหนึ่ง

ผู้สัมภาษณ์: ทูตสวรรค์มีชื่อไหมครับ?

พระเจ้า: มีสิ บางชื่อเจ้าก็คงเคยอ่านในพระคัมภีร์หรือบันทึกอื่นๆ เช่น เกเบรียล และไมเคิล

ผู้สัมภาษณ์: มีชื่ออื่นที่ท่านพอจะบอกได้ไหมครับ?

พระเจ้า: มีสิ แต่เราขอเก็บไว้ก่อน ยังไม่บอกตอนนี้นะ

ผู้สัมภาษณ์: ได้ครับ ถ้าท่านต้องการเช่นนั้น ผมหวังว่าท่านคงไม่ว่าอะไร…คือผมรู้สึกว่าตัวเองเหลวไหลที่ถามคำถามแบบนี้ แต่หลายคนอยากรู้กันนะครับว่า มีทูตสวรรค์กี่องค์เต้นระบำอยู่บนหัวเข็มหมุดได้[1]

พระเจ้า: เจ้าพูดถูก เป็นคำถามเหลวไหลจริงๆเสียด้วย แต่ไหนๆก็ถามแล้ว คำตอบก็คือไม่มีเลย

ผู้สัมภาษณ์: ไม่มีเลยหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่ เพราะไม่มีทูตสวรรค์องค์ไหนที่เหลวไหลพอจะไปเต้นระบำอยู่บนหัวเข็มหมุด

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ผมน่าจะรู้อยู่แล้ว ทีนี้ช่วยบอกผมหน่อยเรื่องวิญญาณ ทำไมมนุษย์ที่ตายไปแล้วบางคนถึงกลายเป็นดวงวิญญาณได้?

พระเจ้า: มนุษย์ที่ตายไปแล้วทุกคนกลายเป็นดวงวิญญาณ ความตายไม่ใช่จุดจบของชีวิต ดวงวิญญาณของแต่ละคนยังคงอยู่ แม้ว่าร่างกายตายไปแล้ว ทว่าแต่ละดวงวิญญาณอยู่ต่างที่กันไป แต่การที่ใครจะได้ทำหน้าที่ใดในโลกวิญญาณนั้นขึ้นอยู่กับหลายอย่าง อันดับแรก ก็ขึ้นอยู่กับว่าวิญญาณดวงนั้นตัดสินใจอยากจะไปลงเอยที่ไหน สวรรค์หรือนรก ในนรกไม่ค่อยมีงานให้ทำมากนัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่งานรับใช้เรา

ผู้สัมภาษณ์: ผมว่าคงไม่มีใครอยากไปทำงานที่นั่นหรอกครับ

พระเจ้า: ใช่แล้ว คนส่วนใหญ่ไม่อยากไปหรอก ส่วนวิญญาณของผู้ที่อยู่บนสวรรค์ การจะได้ทำหน้าที่ใดก็ขึ้นอยู่กับความปรารถนาของเขาเองเป็นปัจจัยหลัก

ผู้สัมภาษณ์: บางคนอาจมองว่าสวรรค์เป็นสถานที่พักร้อนตลอดกาล พอไปถึงที่นั่นก็ไม่อยากจะ“ทำงาน”อะไรอีกแล้ว นอกจากพักผ่อนนอนตีพุง

พระเจ้า: (หัวเราะ) ใช่แล้ว จริงทีเดียว! บางคนพอไปถึงใหม่ๆก็ไม่อยากทำงานอะไรหรอก ซึ่งเราเข้าใจดี ทว่าเอาแต่เล่นท่าเดียว นานไปก็คงเซ็งเหมือนกัน แล้วเขาก็อยากจะทำอะไรสักอย่าง การทำงานบนสวรรค์น่าเพลิดเพลินกว่ามากนัก และผลตอบแทนก็เหลือคณานับกว่างานหลายอย่างที่ผู้คนมากมายบนโลกตรากตรำทำกัน งานใดก็ตามที่เขาทำในสวรรค์ ล้วนมีความหมายและเกิดประโยชน์ชั่วนิรันดร์ ไม่เหมือนกับบนโลก ซึ่งทำงานซ้ำซาก เหมือนเดิมทุกวัน แต่ไม่ได้เกิดผลอะไรมากนัก

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าเช่นนั้น มีงานตำแหน่งใดบ้างครับที่ประกาศไว้ในหน้าสมัครงานของหนังสือพิมพ์สวรรค์?

พระเจ้า: เจ้าอยากได้งานแบบไหนล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: คงเป็นในหมวดงานที่ปรึกษากระมังครับ

พระเจ้า: เราคงจะพอหาตำแหน่งว่างให้เจ้าได้ในแผนก “มุขฝืด” (หัวเราะ) แต่พูดจริงๆว่ามีงานหลากหลายจำนวนนับไม่ถ้วนบนสวรรค์ ถ้าเจ้าอยากทำงานด้านที่ปรึกษา ลองเป็นวิญญาณผู้ช่วยใครสักคนบนโลกไหมล่ะ? วิญญาณหลายดวงชอบทำหน้าที่นั้น

ผู้สัมภาษณ์: แต่ผมนึกว่ามนุษย์แต่ละคนมีเทพผู้พิทักษ์อยู่แล้ว ทำไมต้องมีวิญญาณคอยช่วยอีกล่ะครับ?

พระเจ้า: วิญญาณถนัดมากกว่าที่จะเป็นผู้ช่วยแนะนำพิเศษ โดยทั่วไปแล้วเขาถูกส่งไปเพื่อจุดประสงค์ที่เฉพาะเจาะจงบางอย่าง ในระยะสั้นหรือระยะยาวก็ได้ ส่วนหน้าที่ของเทพผู้พิทักษ์ เป็นงานประจำ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกรายละเอียดหน่อยได้ไหมครับว่า “ผู้ช่วยแนะนำพิเศษ” ทำอะไรบ้าง?

พระเจ้า: สมมุติว่าใครคนหนึ่งมีหน้าที่เฉพาะเจาะจง เช่นแต่งหนังสือสักเล่ม วิญญาณอาจจะถูกส่งไปช่วยเพิ่มทักษะในเรื่องที่บุคคลนั้นจะเขียน อาจจะช่วยเสริมความรู้ที่ล้ำลึกเกี่ยวกับเรื่องนั้น หรืออาจจะช่วยมอบพรสวรรค์ในการเขียนก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: ใครที่นั่งลงแต่งหนังสือจะได้ความช่วยเหลือจากหนึ่งในวิญญาณดังกล่าวหรือครับ?

พระเจ้า: ไม่ใช่เสมอไป จะต้องมีเหตุผลจำเป็นบางอย่างในการส่งวิญญาณไปช่วย ตามปกติแล้วก็เพื่อรับใช้วัตถุประสงค์โดยส่วนรวมของเราเพื่อมนุษยชาติในบางแง่

ผู้สัมภาษณ์: วัตถุประสงค์นั้นคือ?

พระเจ้า: อ้าว เรายังไม่ได้บอกเจ้าหรือ? ก็เพื่อช่วยให้มนุษย์ขึ้นสวรรค์ได้มากที่สุดน่ะสิ

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าเช่นนั้น ในกรณีนักเขียน ท่านส่งผู้ช่วยไปมอบแรงบันดาลใจให้นักเขียนผู้นั้นใส่เนื้อหาในหนังสือทำนองที่ว่า “อยากขึ้นสวรรค์ไหม?”

พระเจ้า: ไม่ใช่อย่างนั้นเสียทีเดียว แต่วิญญาณจะพยายามช่วยให้บุคคลผู้นั้นเขียนอะไรที่อาจกระตุ้นให้ผู้อ่านนึกถึงความเป็นจริงเกี่ยวกับโลกวิญญาณ หรือเกี่ยวกับเรา หรืออย่างน้อยก็ต้องการทำคุณงามความดีบางอย่างในโลก อยากช่วยเหลือคนอื่น อยากเป็นคนที่เห็นแก่ประโยชน์ของผู้อื่น มีใจกรุณา เที่ยงธรรม หรือคำนึงถึงผู้อื่นมากขึ้นอีกหน่อย หรือมากขึ้นอีกเยอะ อะไรต่ออะไรในทำนองนี้ ซึ่งล้วนแต่เป็นภาพสะท้อนของความรัก และก็เป็นภาพสะท้อนของเรา

ผู้สัมภาษณ์: ดูเหมือนว่าเป็นเรื่องยากมากที่มนุษย์อย่างผมจะคอยเงี่ยหูฟังจากโลกวิญญาณ เมื่อรู้เช่นนี้ก็คงเป็นงานที่น่าท้อใจมากทีเดียว ในการได้รับมอบหมายให้เป็นเพื่อนทางวิญญาณกับใครสักคนบนโลก

พระเจ้า: อาจเป็นได้ แต่เวลาที่บุคคลนั้นเงี่ยหูฟังและทุกสิ่งเป็นไปตามทางที่ถูกที่ควร ก็นับว่าเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่งที่น่าชื่นชมมากที่สุดเลย บ่อยครั้งวิญญาณจะขอไปช่วยเหลือผู้ที่ตนเองเคยใกล้ชิดผูกพัน เช่น ลูกหลาน ญาติพี่น้อง เพื่อน หรือคนที่มีความนึกคิดคล้ายๆกัน บางครั้งอาจเป็นคู่ครองหรือบุตร นอกเหนือไปจากการมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือคนที่เขาชอบพอรักใคร่ ถ้าจะว่ากันไปแล้ว เขายังรู้สึกราวกับว่ามีโอกาสได้ใช้ชีวิตอีกครั้ง ด้วยการคอยช่วยเหลือให้บุคคลดังกล่าวประสบความสำเร็จในสิ่งที่เขาไม่มีโอกาสได้ทำ หรือบรรลุผลสำเร็จในสิ่งที่เขาเคยอยากทำตลอดมา

บางครั้งวิญญาณเหล่านี้ก็กระตือรือร้นมากไปหน่อย จนความนึกคิดและความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตตอนที่อยู่ในโลก ถ่ายทอดไปสู่ผู้ที่เขาคอยช่วยเหลือ อาจดูเหมือนว่าบุคคลผู้นั้นนึกว่าตนเองกำลังระลึกชาติก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: แสดงว่านี่คือคำอธิบายเรื่องการกลับชาติมาเกิดหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว คนที่คิดว่าตนระลึกชาติได้ จริงๆแล้วคือการที่เขาสัมผัสกระแสความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตกาลก่อนของวิญญาณที่คอยช่วยเหลือเขา ประหนึ่งว่าเขาเองเคยใช้ชีวิตเช่นนั้นมาก่อน

ผู้สัมภาษณ์: วิญญาณดังกล่าวทำเกินหน้าที่ไหมครับ ในการถ่ายทอดกระแสความทรงจำออกมาแบบนี้?

พระเจ้า: นานๆครั้งอาจเป็นเช่นนั้น แต่ส่วนใหญ่เกิดขึ้นโดยเหตุบังเอิญ ปัญหาก็คือพอความทรงจำเหล่านี้เข้าไปอยู่ในหัวคิดของมนุษย์คนใดในโลก ก็จะฝังจิตฝังใจอย่างถาวร ถึงแม้ไม่ได้อยู่ในจิตใต้สำนึกเสมอไป แต่ความทรงจำนี้อาจถูกกระตุ้นด้วยการสะกดจิต ความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง หรือแม้แต่อารมณ์ความรู้สึกในด้านบวก นี่อาจชักนำไปสู่สถานการณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อน

ผู้สัมภาษณ์: และทำให้มีผู้คนที่ค่อนข้างสับสน ทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดของเขาเลย

พระเจ้า: เอ้อ จะสรุปแบบนั้นเสียทีเดียวคงไม่ได้ วิญญาณอาจมีส่วนผิดอยู่บ้าง แต่มนุษย์หลายคนก็สันนิษฐานผิดๆ ถ้าเขาใช้ความระมัดระวังและคิดไตร่ตรองสักหน่อย อาจช่วยให้พิจารณาหลักฐานต่างๆได้ถี่ถ้วนยิ่งขึ้น และไม่ด่วนสรุปความ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอยากจะปิดท้ายอะไรไหมครับ ในเรื่องทูตสวรรค์และวิญญาณ?

พระเจ้า: ถึงตอนสรุปแล้วหรือ? เวลาผ่านไปราวติดปีกบิน พวกเราที่อยู่ในชั่วนิรันดร์ไม่ถูกจำกัดอยู่ในขอบเขตของเวลา แต่นั่นก็เป็นอีกหัวข้อหนึ่ง หวังว่าคงพอเรียกน้ำย่อยเจ้าได้บ้าง

เพื่อปิดท้ายเรื่องทูตสวรรค์และวิญญาณ เราขอกล่าวว่ากองกำลังฝ่ายสวรรค์ทั้งสิ้นต่อสู้เพื่อฝ่ายที่ถูกต้อง แม้ว่าบางครั้งอาจจะดูเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังชนะ ทว่าทูตสวรรค์ของเราแข็งแกร่งกว่า และมีจำนวนมหาศาลกว่าทูตฝ่ายกบฏ และแผนการของเราจะไม่ล้มเหลว ความดีจะชนะในที่สุด และชัยชนะของกองกำลังฝ่ายสวรรค์ก็แน่นอนอยู่แล้ว ดังนั้นเจ้าวางใจได้ เทกระเป๋าพนันหมดตัวได้เลยว่าฝ่ายของเราคือผู้ชนะในที่สุด อันที่จริงแล้วเจ้าเอาชีวิตของเจ้าเป็นเดิมพันได้เลย

ผู้สัมภาษณ์: ผมมั่นใจว่าผู้อ่านคงพอใจกับคำแนะนำเด็ดๆข้อนี้ ขอบคุณอีกครั้งที่ท่านอุตส่าห์ปลีกเวลามา ผมจะขอคุยกับท่านเช่นนี้อีกคราวหน้าได้ไหมครับ?

พระเจ้า : แน่อยู่แล้ว

ความลับและความสนุก

สัมภาษณ์บทที่สาม

ผู้สัมภาษณ์: พบกันอีกครั้งนะครับ ผมขอเริ่มการสัมภาษณ์ ด้วยคำถามที่อาจฟังดูผิดแผกไปจากธรรมดาสักหน่อย ได้ไหมครับ?

พระเจ้า: ขึ้นอยู่กับว่าเป็นเรื่องอะไร แต่เรารู้แล้วว่าเจ้าจะถามอะไร เชิญเลย ไม่เป็นไรหรอก

ผู้สัมภาษณ์: งั้นก็ไม่มีทางเก็บความลับไว้จากท่านเลยสิครับ?

พระเจ้า: เรากลัวว่าคงไม่มีทาง อันที่จริงแล้วเราไม่กลัวหรอก เป็นเพียงสำนวน เจ้าคงเข้าใจดี

ผู้สัมภาษณ์: เข้าใจครับ

พระเจ้า: อยากจะถามไหมล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านทราบแล้วนี่ครับ

พระเจ้า: ใช่ แต่ถึงยังงั้นเจ้าไม่อยากถามเหรอ?

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าท่านทราบแล้ว ทำไมผมต้องถามด้วยล่ะ?

พระเจ้า: เพราะเป็นหน้าที่ของเจ้านี่น่า

ผู้สัมภาษณ์: ผมต้องทำหน้าที่นี้จริงๆหรือ?

พระเจ้า: แน่นอน ถ้าไม่ต้องมีเจ้า และเจ้าไม่ต้องทำหน้าที่ของเจ้า เราคงไม่สร้างเจ้าขึ้นมาตั้งแต่แรก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านสร้างเราขึ้นมา เพราะท่านจำเป็นต้องมีเราหรือครับ?

พระเจ้า: นั่นก็มีเหตุผลไม่ใช่หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านเป็นพระเจ้า ท่านจำเป็นต้องมีใครหรือสิ่งใดทำไม?

พระเจ้า: เพราะเราคือความรัก ความรักต้องมีคนให้รัก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านสร้างพวกเราขึ้นมา เพื่อจะได้รักพวกเราอย่างนั้นหรือ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว นั่นแปลกมากไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ผมพยายามเข้าใจแนวคิดนั้นครับ

พระเจ้า: ดูได้จากการที่คนเราอยากมีลูก เขาอยากมีลูกเพราะเขาอยากเปลี่ยนผ้าอ้อม อดหลับอดนอน เมื่อลูกไม่นอน คอยดูแลเมื่อลูกเจ็บป่วย และทำอะไรทุกอย่างให้ลูกเมื่อยังเล็กๆหรือ? พอลูกโตขึ้น ก็พยายามมอบชีวิตที่มั่นคงและมีความสุขให้ลูก พร้อมกับสิ่งที่เขาจำเป็น ใช่ไหม? เราไม่คิดว่าเป็นเช่นนั้น เขาอยากมีลูก เพราะเขาอยากให้ลูกเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขา คล้ายๆกับที่พ่อแม่ส่วนใหญ่อยากมีลูก เราก็อยากมีมนุษย์เป็นเพื่อน

ผู้สัมภาษณ์: ท่านสร้างพวกเราขึ้นมาเป็นเพื่อนหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ผมเคยคิดว่าท่านต้องการให้เรานมัสการท่าน

พระเจ้า: เจ้าเทิดทูนผู้ที่เจ้ารักไม่ใช่หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: คงอย่างนั้นครับ แต่นั่นค่อนข้างจะแตกต่างไปจากการนมัสการพระเจ้า เราถึงกับเรียกพิธีการในโบสถ์ว่าการนมัสการ ซึ่งเป็นวิธีแสดงความเคารพต่อท่าน

พระเจ้า: ขอให้พรจงมีแก่ผู้ไปร่วมพิธีเหล่านั้น แต่เราถวิลหาความแนบชิดมากกว่า ขอพูดตรงๆนะ เราถวิลหาความแนบชิดมากกว่าทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอยากให้พวกเราที่นี่เป็นเหมือนเพื่อนมากกว่าหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เป็นคนรักด้วยก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: โอ้โฮ แนบชิดกันจริงๆเลย

พระเจ้า: คนรักก็รักกันไม่ใช่หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ แต่ว่าคนรักรักกัน...เอ้อ ท่านครับ ...มากกว่าแค่เป็นเพื่อนครับ

พระเจ้า: ฟังดูน่าอึดอัดใจหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เปล่าครับ! เพียงแต่...เอ้อ ผมบอกได้ว่าน่าสนใจครับ

พระเจ้า: เราดีใจที่เจ้าสนใจ คือว่าเราปรารถนาจะรักเจ้า และได้รับความรักจากเจ้า ในแง่ที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่จะนึกฝันได้ สำหรับบางคนนี่หมายถึงการนึกถึงเราดุจคนรัก และพูดคุยกับเราด้วยถ้อยคำที่ดูดดื่ม

แต่คนส่วนใหญ่สบายใจมากกว่าที่จะรักเราดุจพระบิดาเบื้องบน ดุจราชา และเราซาบซึ้งใจมากด้วยที่เป็นเช่นนั้น เราถวิลหาที่จะได้ใกล้ชิดผู้คนในทางใดก็ตามที่เป็นไปได้

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าท่านสร้างเราขึ้นมาให้เป็นเพื่อน แต่ดูเหมือนคนจำนวนมากไม่ค่อยเป็นเพื่อนกับท่าน

พระเจ้า: น่าเสียดายที่เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านผิดหวังไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่ แต่ก็ยังมีความหวัง

ผู้สัมภาษณ์: ความหวังหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เพราะในผลที่สุด คนส่วนใหญ่จะเข้าใจ ถ้าไม่ใช่ในโลกนี้ ก็ในโลกหน้า

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าพวกเราบางคนมีแง่คิดว่า เราจะมีตำแหน่งแห่งที่ในสวรรค์ โดยเป็นแรงงานส่วนหนึ่ง ท่านเป็นเจ้านาย หรือถ้าจะกล่าวให้ดีกว่านี้ก็คือ เป็นราชา แต่ท่านกล่าวเป็นนัยๆว่าอาจไม่มีการแบ่งชั้นวรรณะมากนัก

พระเจ้า: ใช่แล้ว เราจะเป็นราชา แต่จะไม่เป็นแบบที่ว่าเราออกมาปรากฏตัวที่ระเบียงพระราชวังปีละครั้ง หรืออะไรทำนองนั้น เพื่อโบกมือทักทายฝูงชน จะไม่เป็นอย่างนั้นหรอก เราจะลงไปอยู่ท่ามกลางผู้คนบ่อยๆ เราชอบคุยกับเจ้า เจ้ายังไม่ได้ถามคำถามนั้นเลย

ผู้สัมภาษณ์: ผมจะถามว่าท่านทำอะไรเมื่ออยากสนุก ถ้าเผื่อท่านชอบสนุก

พระเจ้า: ทำไมเราจะไม่ชอบสนุกล่ะ? ถ้าเราสร้างเจ้ามาตามภาพลักษณ์ของเรา เมื่อนั้นความปรารถนาต่างๆของเจ้า ก็เป็นภาพสะท้อนถึงความปรารถนาของเรา ถ้าเจ้าต้องการความสนุก ก็พนันได้เลยว่าเราต้องการความสนุกด้วย

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำอะไรครับเมื่ออยากสนุก?

พระเจ้า: โอ้ เราจัดงานเลี้ยงหกวัน พักใหญ่มาแล้ว และเราสร้างจักรวาล นั่นสนุกจังเลย

ผู้สัมภาษณ์: มีอะไรที่ไม่ใหญ่โตมโหฬารถึงขนาดนั้นไหมครับ?

พระเจ้า: เราเป็นพระผู้สร้าง เราจึงชอบสร้างสรรค์ เราชอบสร้างสิ่งต่างๆ

ผู้สัมภาษณ์: เช่น อะไรบ้างครับ? นอกเหนือจากจักรวาลน่ะครับ?

พระเจ้า: สวรรค์เป็นไง? พวกเราใช้เวลานานกว่าสักหน่อยในการสร้างสวรรค์

ผู้สัมภาษณ์: พวกเราหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เราและทุกคนที่ช่วยกันสร้าง

ผู้สัมภาษณ์: แล้วงานอดิเรกล่ะครับ?

พระเจ้า: เราชอบเฝ้าดูผู้คน

ผู้สัมภาษณ์: กีฬาล่ะครับ?

พระเจ้า: ไม่มีใครชอบเล่นกับเรา เพราะเราชนะเสมอ และถ้าเราแพ้ เขาก็รู้ว่าเราจงใจแพ้ นี่เองเราจึงไม่ค่อยได้เล่นกีฬามากเท่าไร แต่เราดูคนอื่นเขาเล่นกัน

ผู้สัมภาษณ์: มีการเล่นกีฬาในสวรรค์หรือครับ?

พระเจ้า: แน่นอน ทว่าไม่มีสัญชาตญาณที่ชอบเข่นฆ่ากัน ทุกเกมจึงเป็นการเล่นด้วยกันฉันมิตร

ผู้สัมภาษณ์: แต่การแข่งขันเป็นพื้นฐานของกีฬาไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ในโลกส่วนใหญ่เป็นเช่นนั้น แต่ข้างบนนี้มีค่านิยมแตกต่างไป เขาจึงไม่พยายามเอาชนะอีกฝ่ายหนึ่งมากนัก บางครั้งก็มีการแข่งขันเป็นองค์ประกอบ ทว่าแค่สนุกกับการออกกำลังกายเต็มที่กับเพื่อนๆ

ผู้สัมภาษณ์: ทุกคนในสวรรค์มีความสามารถเท่าเทียมกันไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ไม่หรอก บางคนเก่งในบางด้านมากกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง ทุกคนมีความสามารถมาก ทว่าไม่เท่าเทียมกันในทุกๆอย่างเสมอไป ความหลากหลายคือรสชาดในชีวิต แม้แต่ในชีวิตภายภาคหน้า

ผู้สัมภาษณ์: น่าสนใจครับ! สิ่งที่ท่านบอกกล่าวเกี่ยวกับพิธีนมัสการในโบสถ์ ฟังดูเหมือนว่าท่านไม่ค่อยตื่นเต้นกับเรื่องนั้น

พระเจ้า: บ่อยครั้งจืดชืดและน่าเบื่อทีเดียว เจ้าล่ะตื่นเต้นไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ไม่ครับ ผมเลิกไปโบสถ์แล้ว

พระเจ้า: เรารู้

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ท่านคงทราบ ผมค่อนข้างอึดอัดใจ ท่านทราบทุกสิ่ง มีเรื่องส่วนตัวบ้างไหมในโลกวิญญาณ? คงดีนะครับที่บางครั้งก็มีอะไรบ้างเกี่ยวกับตัวเราเองที่ไม่มีใครล่วงรู้

พระเจ้า: เช่นอะไร? หมายเลขประจำตัวเหรอ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าคงไม่ต้องใช้ ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เรายังคิดไม่ออกว่านั่นจะมีประโยชน์อะไรที่นี่

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าผมอยากนึกคิดอะไรเป็นส่วนตัวบ้างครับ

พระเจ้า: ทำไมหรือ? เจ้าอยากนึกคิดอะไรที่ไม่ดีหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เปล่าครับ!

พระเจ้า: พูดตรงๆน่า?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ... ครับ ผมอาจหมกมุ่นเกี่ยวกับบางเรื่อง ผมคิดว่าความคิดของผมคงไม่ “ดี” ในตอนนั้น แต่ไม่ใช่แค่นั้น ผมคิดว่าคงดีถ้ามีอิสระที่จะคิดอะไรอยู่ในหัวสักพัก ก่อนที่จะมีใครรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

พระเจ้า: เจ้าค่อนข้างอึดอัดใจที่มีคนเห็นทะลุปรุโปร่งใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเหมือนทฤษฎีออร์เวล ในการที่มีคนคอยตรวจสอบความนึกคิดของผม

พระเจ้า: เจ้าอุ่นใจได้เลยว่านี่ไม่เหมือนพวกพี่เบิ้มหรอก ที่นี่พวกเราซื่อสัตย์เปิดเผยกัน จึงไม่รู้สึกว่าต้องปิดบังความนึกคิดและความตั้งใจของเรา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่า “พวกเรา” ท่านก็มีส่วนร่วมในการเปิดเผยเช่นนี้ด้วยหรือครับ?

พระเจ้า: เราเปิดเผยมาก แต่ความนึกคิดของเราเหนือล้ำเจ้า แม้แต่ตอนที่เจ้ามาอยู่ในสวรรค์แล้ว ดังนั้นเจ้าจึงอ่านความนึกคิดของเราไม่ออก แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางเราจากการเปิดเผยและตรงไปตรงมากับเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: คงใช้เวลาสักหน่อยกว่าผมจะคุ้น

พระเจ้า: แต่ตอนนี้ก็คุ้นแล้วนี่

ผู้สัมภาษณ์: คงอย่างงั้นครับ แต่ดูไม่เด่นชัดนัก เอ้อ มีอีกหัวข้อหนึ่งครับ ท่านมีอะไรที่โปรดปรานไหมครับ?

พระเจ้า: ในแง่ไหนล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: เช่นคนที่ท่านโปรดปราน ผู้ซึ่งท่านเอาอกเอาใจ ท่านเอาใจใส่มากกว่า และเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิดมากกว่า

พระเจ้า: เรารักทุกคนด้วยความรักแรงกล้าที่เท่าเทียมกัน แต่ผู้ที่รักเราตอบ ก็ได้รับผลประโยชน์มากกว่า เขาพยายามติดตามเราอย่างใกล้ชิด เขากระจายความรักและข่าวสารของเราไปสู่ผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: นั่นยุติธรรมหรือเปล่า? ท่านน่าจะปฏิบัติต่อทุกคนเหมือนกันหมด ไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ไม่ยุติธรรมหรือที่จะให้บำเหน็จรางวัลความดี แทนที่จะไม่ให้? ถ้ามีใครดีต่อเจ้า เจ้าก็นับถือเขากว่าคนอื่นๆ ไม่ใช่หรือ? เราก็เช่นเดียวกัน เรามอบบำเหน็จรางวัลให้แก่ผู้ที่พยายามสุดความสามารถที่จะรักเราและผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: จากมุมมองของผม ผมอดไม่ได้ที่จะคิดว่ามีบางคนที่ท่านไม่น่าจะโปรด แต่ดูเหมือนว่าเขาได้รับอะไรมากมายก่ายกอง มีคนร่ำรวยที่สะดวกสบาย ผู้ซึ่งไม่สมควรเป็นอย่างนั้นเลย ไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: เจ้าถือว่าความหรูหราและความอุดมสมบูรณ์เทียบเท่ากับการอวยพรจากเรา แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป อันที่จริงแล้ว น้อยครั้งมากที่เป็นเช่นนั้น เราห่วงใยผู้ที่รักเรา เราอวยพรเขาทางด้านวัตถุได้ ทว่าการอุดมด้วยวัตถุสิ่งของเท่านั้น ไม่ใช่เครื่องบ่งบอกถึงการอวยพรจากเรา พรส่วนใหญ่ที่เรามอบให้ เป็นพรทางวิญญาณ สันติสุขในความคิดจิตใจมีค่ามากกว่าวัตถุสิ่งของหลายเท่านัก การสะสมบำเหน็จรางวัลไว้ในโลกหน้า ก็ดีกว่าการได้รับบำเหน็จรางวัลในโลกนี้มากทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: บางคนดูเหมือนจะโชคดีจริงๆ เขาได้หยุดพักผ่อนนับครั้งไม่ถ้วน ส่วนคนอื่นๆไม่เคยได้รับรางวัลอะไร หรือไม่เคยมีโชคด้วยซ้ำ ทำไมคนพวกนี้ดูเหมือนเป็นฝ่ายชนะรางวัล หรือชิงโชคได้เสมอ? บางคนเกิดมาโชคดีอย่างนั้นหรือครับ?

พระเจ้า: เจ้าพูดถึงการพนันหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ การพนันเป็นส่วนหนึ่งครับ

พระเจ้า: มีน้อยคนที่ชนะการพนัน คนพวกเดียวที่ทำเงินจริงๆก็คือฝ่ายจัดการพนัน เขาหลอกให้ทุกคนเสียเงิน เขาเป็นเหมือนพวกกาฝากที่ฉวยโอกาสจากพวกที่หลงเชื่อง่ายๆ การพนันทำลายชีวิตคนมามากต่อมากแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: เกมบิงโกของโบสถ์ก็พลอยเสียไปด้วยสิครับ

พระเจ้า: บิงโกเหรอ! เรามาชี้แจงกันหน่อยดีกว่า การเล่นเกมเสี่ยงโชคพอหอมปากหอมพอ ก็ไม่เป็นไร ทว่าบ่อยครั้งกลายเป็นสิ่งที่ทำจนติดงอมแงม ถ้าเล่นเกมนิดๆหน่อยๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่บ่อยครั้งไม่เป็นเช่นนั้น เราบันทึกไว้ในพระคัมภีร์ว่าการรักเงินเป็นรากเง่าของความชั่วร้ายทั้งสิ้น ผู้ที่เล่นการพนันชอบชนะ คือว่าไม่มีใครที่เล่นการพนันและชอบแพ้ ใช่ไหม? ปกติแล้วรางวัลก็คือเงิน การบ่ายหน้าไปทางนั้นจะนำไปสู่หนทางความชั่วร้าย ซึ่งหมายถึงความหายนะ

ผู้สัมภาษณ์: ดูเหมือนเนื้อหาที่กล่าวย้ำก็คือ การชื่นชมสิ่งต่างๆอย่างพอประมาณ ก็ไม่เป็นไร

พระเจ้า: นั่นเป็นกฎเกณฑ์ที่ดี

ผู้สัมภาษณ์: แล้วการดื่มเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์ล่ะครับ?

พระเจ้า: พอประมาณ (หัวเราะ) เจ้าก็รู้นี่ว่านั่นเป็นความมหัศจรรย์1ประการแรกของพระเยซูที่มีบันทึกไว้

ผู้สัมภาษณ์: การเปลี่ยนน้ำเป็นไวน์

พระเจ้า: ใช่แล้ว ไวน์รสกลมกล่อมมาก ดังที่เจ้าได้อ่าน

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ ผมเคยได้ยินบางคนโวยวายเรื่อง “เครื่องดื่มของปีศาจ” แต่ดูเหมือนท่านไม่คิดว่ามันชั่วร้ายมากนัก

พระเจ้า: ถ้าเจ้านำไปใช้ในทางที่ผิด ก็จะกลายเป็นเครื่องดื่มของปีศาจ เมื่อนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่ “ทำให้จิตใจมนุษย์ร่าเริง” เหมือนที่พระคัมภีร์กล่าวไว้ ทว่าเลยเถิดไป จนทำให้มนุษย์ปัญญาทึบ หรือเศร้าสร้อย หรือถึงกับใช้กำลังรุนแรง แทนที่เครื่องดื่มจะช่วยให้ผ่อนคลาย แต่กลับกลายเป็นดุจสัตว์ร้ายที่เข้าครอบงำ และบ่อนทำลายชีวิตของเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมถึงมอบอะไรแบบนี้ให้พวกเราล่ะครับ ถ้าท่านทราบว่าจะมีคนนำไปใช้ในทางที่ผิด?

พระเจ้า: การหัดนำสิ่งต่างๆไปใช้ให้ถูกต้อง ล้วนแต่เป็นเหตุผลส่วนหนึ่งที่เจ้ามาอยู่ในโลกนี้ตั้งแต่แรก จริงอยู่ที่เรารู้ว่าเครื่องดื่มมึนเมาจะถูกนำไปใช้อย่างผิดๆในหลายรูปแบบ แต่ก็มีหลายคนที่นำไปใช้ด้วยสติปัญญา มีบางเวลาที่เครื่องดื่มช่วยให้ผ่อนคลาย และช่วยให้ผู้คนได้สังสรรค์กัน นอกจากนี้มีการค้นพบด้วยว่าการดื่มนิดๆหน่อยๆก็มีผลดีต่อสุขภาพ แต่เจ้าประคุณเอ๋ย อย่านำไปใช้ผิดๆ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกรุณาตอบคำถามทั้งหมด บางทีขอจบตรงนี้ก่อน การสัมภาษณ์ครั้งนี้สั้นไปสักหน่อย แต่ผมคิดว่าเป็นประเด็นปิดท้ายที่เหมาะนะครับ

พระเจ้า: เห็นด้วย แล้วพบกันคราวหน้านะ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับผม!

เรื่องแปลกใจและพระเยซู

บทสัมภาษณ์ตอนที่สี่

ผู้สัมภาษณ์: สวัสดีครับ

พระเจ้า: สวัสดี ดีใจที่เห็นเจ้าสบายดีวันนี้

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ขอบคุณมาก! ผมคิดว่าคงเกินไปที่จะถามว่าท่านสบายดีไหม

พระเจ้า: ถ้าพูดถึงสุขภาพ ก็สบายดี แต่เรามีอารมณ์ความรู้สึกหลากหลาย บางครั้งเราก็รู้สึก “ดีกว่า” ช่วงเวลาอื่นๆ

ผู้สัมภาษณ์: บางครั้งดีกว่าช่วงเวลาอื่นๆหรือครับ? ท่านทำให้ผมทึ่งใจไม่หยุด ผมพบว่าท่านน่าสนใจอย่างเหลือเชื่อ ผมต้องโยนแนวคิดฝังหัวมากมายที่เคยมีเกี่ยวกับท่านทิ้งไป

พระเจ้า: ทำไมล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าแง่คิดที่ว่าท่านมีบางวันที่ดี บางวันที่ไม่ค่อยดี ก็เป็นเรื่องหนึ่ง

พระเจ้า: นั่นมีเหตุมีผล ไม่ใช่หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: คิดๆดู ก็ถูกครับ! ผมคงไม่เคยนึกเช่นนั้นมาก่อน

พระเจ้า: นั่นเป็นประเด็นของการสัมภาษณ์ไม่ใช่หรือ? เจ้าอยากได้รับคำตอบต่อคำถามของเจ้า และรู้เกี่ยวกับเรามากขึ้น ใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ตอนแรก ผมอยากได้รับคำตอบต่อคำถามต่างๆ แต่ตอนนี้ไปไกลกว่านั้นอีก ผมค้นพบว่าท่านเป็นกันเองมากทีเดียว และน่าสนใจมากกว่าที่คิดไว้ ผมไม่อยากให้ฟังดูขาดความเคารพ เมื่อผมบอกว่าน่าสนใจ เพียงแต่ว่ามีหลายสิ่งที่ผมไม่ได้คาดคิด ผมนึกว่าท่านเหนือกว่าความเข้าใจของผม ผมจึงคิดว่าท่านคงให้คำตอบต่อคำถามอื่นๆได้ แต่ผมนึกว่าผมท่านยังเหนือความหยั่งรู้ของผม และผมคงไม่มีวันเข้าใจท่าน

พระเจ้า: เราดีใจที่เจ้าคิดว่าเราน่าสนใจ โดยส่วนรวมเราเหนือล้ำความเข้าใจ แต่เจ้าตั้งตารอคอยได้ที่จะเข้าใจเรามากขึ้นตลอดเวลา

ผู้สัมภาษณ์: การเรียนรู้เกี่ยวกับท่านไม่มีวันจบสิ้นใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ไม่มีวันจบสิ้น

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ท่านได้อธิบายหลายเรื่องเกี่ยวกับตัวท่านเอง ตอนนี้ผมขอถามเกี่ยวกับพระเยซูได้ไหมครับ?

พระเจ้า: ได้เลย นี่เป็นหัวข้อหนึ่งที่เราโปรดมาก! แต่นี่กลับกัน เพราะคนส่วนใหญ่ถามพระเยซูเกี่ยวกับเรา

ผู้สัมภาษณ์: คงเป็นอย่างนั้น มีคนบอกเราว่าพระเยซูเป็นบุตรของท่าน พระเจ้ามีบุตรได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: ทำไมเราจะมีบุตรไม่ได้ล่ะ? ถ้าชายหญิงมีบุตรได้ ทำไมจึงแปลกนักล่ะที่พระเจ้ามีบุตร?

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมมีแค่คนเดียวครับ?

พระเจ้า: ถ้าจะว่าไป ก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นหรอก เพราะเราสร้างสรรค์มนุษยชาติขึ้นมา เพื่อให้เขาเลือกที่จะเป็นบุตรชายหญิงของเรา

ผู้สัมภาษณ์: แต่พวกเราแทบไม่ได้จัดอยู่กลุ่มเดียวกันเลยนี่ครับ

พระเจ้า: แน่นอน แต่ว่าเรารักเจ้าทุกคน เท่าๆกับที่รักพระเยซู

ผู้สัมภาษณ์: เท่ากันเหรอครับ? นั่นฟังดูยอดมาก! สำหรับผมแล้ว ผมคงเป็นคนแรกที่ยอมรับว่ามีขีดจำกัดที่จะพยายามเข้าใจเรื่องนี้ คือว่าพระเยซูเป็นพระเจ้าเหมือนกับท่าน ก็คงเป็นที่รักมากกว่าทีเดียว ในทางใดทางหนึ่ง

พระเจ้า: เรารักมนุษยชาติมากเหลือเกิน เราจึงเต็มใจให้พระเยซูลงมายังโลก โดยพรากจากเรามาอยู่กับเจ้า ในที่สุดก็ยอมตายเพื่อเจ้า นั่นไม่ได้พิสูจน์หรือว่าเรารักเจ้ามากพอๆกับที่รักพระเยซู?

ผู้สัมภาษณ์: ผมคงเถียงไม่ขึ้น ถึงยังไงก็ดูเหมือนว่าท่านคงมีความรักพิเศษต่อกัน

พระเจ้า: ความรักของเราพิเศษสุด เกินกว่าที่เจ้าจะหยั่งรู้เสียอีก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านครับ ผมชักจะสับสนแล้ว ความรักที่ท่านมีต่อกันพิเศษสุดมาก จนผมไม่อาจหยั่งรู้ด้วยซ้ำ แต่ท่านรักเราเหมือนกับที่ท่านรักพระเยซู นี่ขัดกันไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ไม่ขัดกันหรอก แต่หัวคิดที่จำกัดของเจ้าเพียงรับข้อมูลไว้ โดยที่ไม่อาจซึมซับได้จริงๆ กุญแจสำคัญเกี่ยวกับพระเยซูและความรักของเราก็คือ แก่นแท้ของเราคือความรัก ความรักที่เรามีต่อกันเพียบพร้อม และเรารักตอบกันอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ แต่เจ้าก็เข้าใจได้ว่าความรักแต่ละความรักในชีวิตเจ้าพิเศษในบางแง่ ความรักที่เจ้ามีต่อลูกของเจ้า แตกต่างจากความรักที่มีต่อภรรยา แต่ถึงกระนั้นความรักทั้งสองอย่างก็พิเศษ และทั้งสองอย่างเป็นความรัก

ในทำนองเดียวกัน บิดาที่ดีไม่รักลูกคนใดมากกว่ากัน ใช่ไหม? เนื่องจากสภาพการณ์ เขาอาจทุ่มเทเวลาให้กับคนหนึ่งมากกว่าอีกคนหนึ่ง หรือเขาอาจใกล้ชิดกับอีกคนหนึ่งมากกว่า แต่เขารักทุกคนเหมือนกันหมด เรามีหน้าที่ร่วมกับบุตรของเรา คือพระเยซู ได้แก่การกอบกู้พวกเจ้าทุกคน ซึ่งเป็นลูกคนอื่นๆของเรา! แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรารักพระเยซูมากกว่าเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: ท่านครับ ผมคิดว่าผมเริ่มนึกภาพออกแล้ว ขอถามต่อนะครับ ทำไมท่านเลือกมารีกับโยเซฟให้เป็นบิดามารดาในโลกของพระเยซูล่ะครับ?

พระเจ้า: มารีเป็นหญิงสาวที่พิเศษในหลายๆด้าน แต่บทบาทการเป็นมารดาของพระเยซูในโลก เธอไม่ใช่แค่รายบุคคล เธอเป็นตัวแทนของมนุษยชาติ เธอเป็นมารดาที่แสนวิเศษต่อพระเยซู แต่เธอไม่ใช่คนที่พิเศษนัก เธอเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ โจเซฟก็เป็นผู้ชายธรรมดาๆ งานส่วนหนึ่งของพระเยซูก็คือ การถือกำเนิดและเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่เป็นตัวแทนครอบครัวส่วนใหญ่ พระเยซูผ่านประสบการณ์ชีวิตเหมือนที่เกิดขึ้นโดยทั่วไป เพื่อจะได้รับรู้ด้วยตนเองว่าการเป็นคนสามัญธรรมดานั้นเป็นเช่นไร

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าท่านตอบคำถามข้อต่อไปของผมล่วงหน้าแล้ว ทำไมพระเยซูไม่ถือกำเนิดมาในครอบครัวที่มีฐานะดีกว่าในโลก? การประสูติของพระเยซูเกิดขึ้นในสภาพการณ์ที่ต่ำต้อยกว่าที่ครอบครัวของพระองค์คุ้นเคยเสียอีก

พระเจ้า: ใช่แล้ว ก็จริงอยู่ นั่นล้วนเป็นส่วนหนึ่งในแผนการ เป็นบททดสอบจริงๆต่อมนุษยชาติ เพื่อดูว่าเขาเชื่อได้หรือไม่ ว่าชายผู้ถือกำเนิดมาที่โรงนา ในประเทศซึ่งไม่เป็นที่รู้จัก ประเทศที่ตอนนั้นตกอยู่ภายใต้การปกครองของต่างชาติ แล้วก็ได้รับการฝึกให้เป็นช่างไม้ ต่อมากลายเป็นผู้ที่จาริกแสวงบุญ แล้วก็ถูกประหารเยี่ยงอาชญากร โดยเชื่อว่าจริงๆแล้วบุรุณผู้นั้นเป็นพระเจ้า นี่คือหลักฐานบ่งบอกถึงพลังทางวิญญาณเบื้องหลังความจริงนี้ ซึ่งผู้คนเชื่อว่าพระเยซูคือพระเจ้า โดยไม่ต้องเอ่ยถึงผู้มีความเชื่อในร่วมสมัยจำนวนหลายพันล้านคน

ผู้สัมภาษณ์: พระเยซูไม่ได้รับกำลังใจใดๆแน่ๆ จากฝ่ายพลเรือนหรือฝ่ายศาสนาในสมัยของพระองค์

พระเจ้า: ไม่ได้รับแน่ๆ พวกที่วิพากษ์วิจารณ์พระเยซูหนักที่สุด น่าจะเป็นผู้สนับสนุนพระเยซูมากที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอ้างอิงถึงชาวยิวผู้เคร่งหลักความเชื่อถือในสมัยนั้นหรือครับ?

พระเจ้า: มีชนร่วมชาติกับพระเยซูบางคนที่เชื่อ แต่ไม่มากนัก คนส่วนใหญ่ถือว่าพระเยซูเป็นที่น่ารังเกียจ และเขากล่าวหาปรักปรำพระเยซู แล้วก็มีผู้ปกครองชาวโรมัน แม้จะมั่นใจว่าพระเยซูบริสุทธิ์ ถึงกระนั้นก็ประหารชีวิตพระเยซู ด้วยวิธีโหดร้ายทารุณที่สุดเลย มีคนจำนวนมากที่ต้องให้ปากคำในเรื่องนี้

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าเขาต้องทำเช่นนั้น ถึงแม้ว่าพวกยิวบางส่วนต่อต้านพระเยซู แต่ผู้ติดตามดั้งเดิมของพระเยซูก็เป็นชาวยิวทุกคน

พระเจ้า: แน่นอน พวกเขาหลายคนมีพลังสูงมาก

ผู้สัมภาษณ์: ช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยครับ ศิษย์ที่พระเยซูเลือก ไม่ใช่ผู้ที่ได้รับการฝึกอบรมและมีการศึกษามากที่สุด ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าระวังคำพูดมากในการกล่าวถึงคุณลักษณะของเขา เกรงว่าจะต้องให้ปากคำกับพวกเขาบางคน เมื่อมาถึงที่นี่หรือไง?

ผู้สัมภาษณ์: เปล่าครับ ผมพูดจริงๆ! เพียงแต่ว่าบ่อยครั้งผมทึ่งใจกับผลสำเร็จของชายหญิงผู้ซึ่งรับช่วงต่อจากพระเยซู หลังจากที่ท่านจากไปแล้ว โดยกระจายคำสอนของท่านไปทั่วโลกในสมัยนั้น

พระเจ้า: ก็อีกนั่นแหละ นี่เป็นหลักฐานยืนยันถึงข่าวสาร มากกว่าผู้มอบข่าวสารเสียอีก พวกเขายอดมาก พอเขากระตือรือร้นขึ้นมา เขาก็ชนะใจผู้คนด้วยความกล้าหาญและความเชื่อมั่น เปาโลเป็นคนที่มีศรัทธาบ้าบิ่นที่สุด เขาไม่เคยอยู่กับพระเยซูเป็นส่วนตัวด้วยซ้ำ สมัยที่พระเยซูอยู่ในโลก

ผู้สัมภาษณ์: เขามีการศึกษาและได้รับการฝึกอบรมมากที่สุดสำหรับการงานดังกล่าวด้วย

พระเจ้า: ใช่ในบางแง่ แต่การศึกษาของเขาไม่มีความหมายมากนักในสิ่งที่เขาได้ทำ ความรู้ขวางกั้นความเชื่อของเขาอยู่เป็นเวลานาน จนกระทั่งเขาได้เห็นแสงสว่าง เขาถึงยอมรับว่าคิดผิด ภายหลังเขาก็สามารถใช้ความรู้ในข้อเขียนของเขา เราขอเป็นคนแรกที่ยอมรับว่าต้องอาศัยความปราดเปรื่องมาก ถึงจะเข้าใจบางอย่างที่เขาเขียน

ผู้สัมภาษณ์: ที่ว่า “เห็นแสงสว่าง” ท่านกล่าวตรงๆ ถึงตอนที่เขาตาบอดชั่วคราว เพราะแสงสว่างเจิดจ้า^2 ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ก่อนหน้านั้น เขาเป็นฝ่ายตรงข้ามที่หัวรุนแรงมาก จนถึงกับปฏิเสธไม่ยอมรับความจริง ถึงแม้ว่าจะประจักษ์ชัด

ผู้สัมภาษณ์: ขอย้อนกลับไปเรื่องพระเยซูเองนะครับ เมื่อพระเยซูลงมายังโลก ท่านรู้สึกยังไงบ้างครับ?

พระเจ้า: เรามีความรู้สึกผสมผสานกัน เราดีใจมากที่การงานของพระเยซูซึ่งวางแผนไว้มานานแล้วได้คืบหน้าไป ส่วนอีกแง่หนึ่ง เราก็เศร้าใจมาก เพราะถึงแม้ว่าเราจะติดต่อกันได้ แต่ก็ไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนตอนที่พระเยซูอยู่กับเราในโลกวิญญาณอย่างสิ้นเชิง

ผู้สัมภาษณ์: นั่นก็เหมือนกับว่าท่านไม่ได้ติดต่อกันตลอดเวลาหรือครับ?

พระเจ้า: เราติดต่อกันตลอดเวลา คล้ายๆกับที่เราติดต่อผู้คนในโลกผู้ซึ่งรักเรา แต่เราติดต่อกันสม่ำเสมอกว่า เราติดต่อกัน ทว่าไม่ประจักษ์ชัด และจับต้องกันไม่ได้เสมอไป เราอยากมีการติดต่อที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แต่เนื่องจากขีดจำกัดที่เรากำหนดไว้ในตอนแรก ระหว่างโลกวิญญาณกับโลกวัตถุ เมื่อสร้างโลกนี้ขึ้นมา เราจึงทำไม่ได้ ในช่วงเวลานั้นเรารักมนุษยชาติมากขึ้นอีก เมื่อเราเรียนรู้ที่จะเข้าใจเขามากขึ้นว่าเป็นอย่างไร เราจึงอยากเอื้อมมาหาเขา

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นนิมิตจริงๆ! ท่าน “เรียนรู้” หรือครับ?

พระเจ้า: น่าแปลกใจหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: แน่นอนครับ! ในสายตาของพวกเรา ท่านรอบรู้ทุกอย่าง ถ้าท่านรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ท่านจะเรียนรู้ได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: เราไม่เคยพรากจากพระเยซูเช่นนี้ นี่เป็นสิ่งใหม่ เราจึงเรียนรู้จากประสบการณ์ดังกล่าว

ผู้สัมภาษณ์: ผมยังงงๆอยู่ครับ ท่านน่าจะรู้อยู่ว่าเป็นอย่างไร เพราะท่านรู้ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ถึงแม้จะรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็ไม่ได้หมายความว่าเราผ่านประสบการณ์ทั้งสิ้น เรารักและสงสารมนุษยชาติ แต่ความเห็นอกเห็นใจไม่มีวันเกิดขึ้น นอกเสียจากว่าเคยประสบอะไรมาแล้ว เราได้ประสบความรู้สึกต่างๆที่มนุษย์ประสบ ระหว่างที่พระเยซูอยู่ในโลก เรารู้สึกถึงความอ่อนโยนอย่างที่สุด เมื่อได้เห็นพระเยซูเป็นทารกน้อย ตอนที่ถือกำเนิดมา เรารู้สึกภูมิใจอย่างที่สุด เมื่อพระเยซูปฏิเสธเครื่องล่อใจทั้งหมดที่อยู่ต่อหน้า ในการที่จะทำอะไรนอกเหนือไปจากที่เราวางแผนไว้ และก็เลือกดำเนินงานตามที่ได้รับมอบหมาย เรารู้สึกถึงความเศร้าโศกและความปวดร้าวใจอย่างที่สุด เมื่อเฝ้าดูพระเยซูทนทุกข์ทรมานและสิ้นใจบนไม้กางเขน เราต้องหักห้ามใจที่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว หาไม่ทุกสิ่งที่เราได้ประสบก็จะสูญเปล่า แล้วเราก็รู้สึกยินดีเป็นล้นพ้น และมีความสุขที่สุด เมื่อได้มาอยู่ร่วมกันอีก หลังจากที่ความทุกข์ทรมานแสนสาหัสสิ้นสุดลง

ผู้สัมภาษณ์: ถึงแม้ว่านั่นจะมีเหตุมีผล และน่าซาบซึ้งใจอย่างที่สุด แต่ดูเหมือนว่านั่นทำให้ท่านขาดพลังอำนาจทั้งสิ้น ขาดความเลิศเลอ และเอ้อ...

พระเจ้า: เป็นมนุษย์หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ คำว่า “มนุษย์” คงเหมาะดี

พระเจ้า: เจ้าไม่อยากให้เราเป็นเหมือน “มนุษย์” หรือไง?

ผู้สัมภาษณ์: ไม่ครับ ในบางแง่ ถ้าท่านเรียนรู้ด้วยวิธีนี้ ก็ทำให้เรารู้สึกว่าท่านไม่เพียบพร้อม ฉะนั้นท่านอาจทำผิดพลาด หรืออะไรทำนองนั้น

พระเจ้า: เจ้าเกรงว่าเราจะทำผิดพลาดหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ อาจเป็นเช่นนั้น ผมไม่แน่ใจครับ คือว่ามีพวกเรามากพอแล้วในโลกนี้ที่ทำผิดพลาด เราคงแย่แน่ถ้าท่านทำผิดพลาดด้วย

พระเจ้า: เอาล่ะ เราเข้าใจแล้ว เอ้อ อย่าห่วงไปเลย เราไม่ทำผิดพลาดอะไรหรอก แต่เจ้าไม่อยากเรียนรู้มากขึ้น และมีประสบการณ์ใหม่ๆหรือ? เจ้าไม่อยากให้เรามีโอกาสเช่นนั้นเหมือนกันหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เปล่าครับ แต่นี่ดูเหมือนจะเปิด ...แง่มุมใหม่หมด ผมจึงไม่ค่อยแน่ใจ

พระเจ้า: เจ้าจะพูดว่าเปิด “เรื่องยุ่ง” เหรอ

ผู้สัมภาษณ์: จริงครับ แต่ผมนึกดูอีกที ก็เห็นว่านั่นไม่เหมาะสม

พระเจ้า: ดีใจที่เจ้าคิดถูก

ผู้สัมภาษณ์: ผมก็เช่นกัน! เมื่ออ่านพระคัมภีร์ เราก็มีความประทับใจว่าท่านเปลี่ยนไปบ้าง จากในพันธสัญญาเดิม กับในพันธสัญญาใหม่ เมื่อท่านกล่าวว่าท่าน “เรียนรู้” และท่านพูดถึงข้อแตกต่างระหว่างความสงสารกับความเห็นอกเห็นใจ นั่นอธิบายการเปลี่ยนแปลงที่ประจักษ์ชัดนี้ไหมครับ?

พระเจ้า: จริงๆแล้วเราไม่ได้เปลี่ยนไป แต่นั่นเป็นเหตุให้เราปรับเปลี่ยนการปฏิบัติต่อมนุษยชาติ ทั้งพระเยซูและเรา ต่างก็รู้ว่าประสบการณ์ดังกล่าวจะส่งผลเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าเราไม่ได้เตรียมรับในทุกด้าน ทว่าจากการที่พระเยซูมาสู่โลกนี้ โดยสละชีวิตเพื่อมนุษย์ เราก็ได้เปลี่ยนหลักเบื้องต้นบางประการ การรักษาบัญญัติในพันธสัญญาเดิม จึงมีความปรานี3และความรักในพันธสัญญาใหม่เข้ามาแทนที่

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นหัวข้อใหญ่ บางทีเราอาจกล่าวถึงในคราวต่อไป เพื่อปิดท้ายช่วงนี้ ผมขอถามอะไรส่วนตัวหน่อยได้ไหมครับ?

พระเจ้า: ได้สิ

ผู้สัมภาษณ์: เมื่อพระเยซูสิ้นใจบนไม้กางเขน กล่าวกันว่าพระเยซูร้องเรียกท่าน โดยถามว่าทำไมท่านจึงละทิ้งพระเยซู นั่นยากไหมครับ?

พระเจ้า: ไม่มีถ้อยคำใดพรรณนาความปวดร้าว ที่ทั้งพระเยซูและเราต้องทนทุกข์ทรมานในตอนนั้น พวกเจ้าหลายคนรู้ว่าเป็นเช่นไรที่คนอันเป็นที่รักทุกข์ทรมานและสิ้นใจ เมื่อนั้นเจ้าก็ได้เห็นแว่บหนึ่งของความเศร้าโศกที่เราประสบ ทว่าสิ่งที่ค้ำจุนเราไว้ก็คือ การได้รู้ว่าเราทำสิ่งที่จะยังผลเป็นชัยชนะแสนวิเศษ สำหรับเราและมนุษยชาติ เราไม่จดจ่ออยู่กับความปวดร้าว ทว่าอยู่ที่ชัยชนะเหนือความตายและความปวดร้าว อันเป็นผลตามมา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านไม่สามารถปิดกั้นตัวเองจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรือครับ?

พระเจ้า: ไม่ได้แน่นอน บุตรของเราสิ้นใจด้วยทุกข์ทรมาน ในการประหารชีวิตที่โหดร้ายทารุณ น่าสยดสยอง และไร้ความยุติธรรม ไม่มีบิดาที่ดีคนใดหลับหูหลับตาต่อเรื่องนั้นได้ แต่เราไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยว เราต้องปล่อยให้เกิดขึ้นเพื่อเห็นแก่มนุษยชาติ

ผู้สัมภาษณ์: การได้มาอยู่ร่วมกันอีกครั้งคงแสนวิเศษจริงๆ

พระเจ้า: ระหว่างพระเยซูกับเราหรือ? ใช่แล้ว เป็นชั่วขณะที่วิเศษสุด

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านต้องคอย 40 วัน กว่าพระเยซูจะได้ขึ้นไปสู่สวรรค์4

พระเจ้า: เจ้าพูดเล่นหรือ? เปล่าเลย เราอยู่ร่วมกันในวิญญาณ ทันทีที่เราทำได้ หลังจากความทุกข์ทรมานแสนสาหัส เรื่องทั้งหมดนี้เร้นลับมากต่อคนส่วนใหญ่ เขาพยายามอธิบายเหตุการณ์นี้ไปต่างๆนานา แต่เราขอให้เจ้าแน่ใจว่าเราไม่ได้พรากจากกันนานกว่าที่จำเป็น

ผู้สัมภาษณ์: ท่านรักกันอย่างมหาศาล ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: มหาศาลกว่าที่เจ้านึกฝันได้?

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านไม่เสียใจกับสิ่งที่ท่านทั้งสองต้องประสบ

พระเจ้า: นี่ยากเย็นที่สุดสำหรับเราทั้งสอง แต่เราทั้งสองไม่เสียใจ เพราะเรารู้ว่าผลที่สุดจะนำมาซึ่งความช่วยเหลือและความสุขต่อเจ้าทุกคน

ผู้สัมภาษณ์: ผมเข้าใจแล้ว ผมขอจบแค่นี้ก่อนครับ คราวหน้าผมจะถามเพิ่มเติมถึงเรื่องทั้งหมดนี้ ถ้าไม่ท่านไม่ขัดข้อง

พระเจ้า: เราจะตั้งตารอคอยเวลานั้น

สวรรค์และนรก

สัมภาษณ์บทที่ห้า

ผู้สัมภาษณ์: ขอบคุณอีกครั้งนะครับที่ให้ผมสัมภาษณ์

พระเจ้า: เราดีใจที่ได้คุยกันอีก

ผู้สัมภาษณ์: ผมยังคงรู้สึกว่าน่าเกรงขามที่ได้คุยกับท่านอย่างนี้ ท่านลึกล้ำเหนือความเข้าใจ

พระเจ้า: เราได้เผยตัวเองให้มนุษย์รับรู้มากมายในพระคำของเรา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอ้างอิงถึงพระคัมภีร์ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: แต่หลายคนพบว่าอ่านแล้วเข้าใจยาก

พระเจ้า: เขาพูดอย่างนั้น เพราะเขาไม่ได้พยายามจริงๆ มีอะไรมากมายในพระคัมภีร์ที่ตรงไปตรงมาและเข้าใจได้ง่าย แล้วมีหลายอย่างที่ค่อนข้างเร้นลับ การเชื่อเรื่องเร้นลับโดยไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ ต้องอาศัยความศรัทธา

ผู้สัมภาษณ์: แต่ทำไมถึงทำให้เป็นเรื่องเร้นลับตั้งแต่แรกล่ะครับ?

พระเจ้า: มีวัตถุประสงค์หลายอย่าง ประการแรก เรามีโอกาสมอบความลับไว้ในพระคำของเรา ซึ่งภายหลัง บางครั้งก็หลายพันปี จึงเป็นที่เข้าใจกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในภายหลัง หรือการเผยให้เห็น เป็นข้อพิสูจน์ว่าผู้เขียนได้รับการเจิมจากเบื้องบนตั้งแต่แรก ประการที่สอง เมื่อผู้ใดเข้าใจ ก็ดลใจให้เขาสนใจที่จะอ่านพระคำของเรามากขึ้น เพื่อค้นหาความลับอื่นๆ ประการที่สาม นี่เป็นการทดสอบศรัทธา เราชื่นชอบเมื่อผู้คนเชื่อตามที่เรากล่าว ไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจเสมอไป สำหรับเราแล้ว นี่แสดงว่าเขารักและไว้วางใจเรา ถึงแม้ว่าเขาไม่เข้าใจ

ผู้สัมภาษณ์: พระคัมภีร์เป็นพระคำทั้งสิ้นของท่านหรือครับ?

พระเจ้า: เอ้อ คำตอบต่อข้อนั้นคงเห็นได้ชัด ถ้าถ้อยคำในพระคัมภีร์คือทุกอย่างที่เราอยากบอกกล่าว เราก็คงไม่ให้สัมภาษณ์หรอก คำสนทนานี้ประกอบด้วยพระคำของเรา ไม่ใช่หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ นั่นค่อนข้างจะเป็นการยกยอ ผมคงไม่จัดว่าการสัมภาษณ์ครั้งนี้อยู่ระดับเดียวกับพระคัมภีร์

พระเจ้า: เจ้าถ่อมตัวจัง! (พระเจ้าหัวเราะ) แต่เจ้าเห็นไหม เราพูดคุยจริงๆกับชายหญิงและเด็กๆจากทุกชาติทุกศาสนา เราเป็นพระเจ้าผู้มีชีวิตและเคลื่อนไหว เมื่อเขียนพระคัมภีร์เสร็จ ถ้าจะว่ากันไปแล้ว เราก็ไม่ได้เอาปากกาหรือโทรโข่งแขวนเก็บไว้ เรายังคงพูดคุยกับผู้คนทุกวันนี้ โดยพยายามชี้ให้เขาเห็นว่าเราต้องการให้เขาทำอะไรกับชีวิตเขา และในชีวิตเขา จริงอยู่ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้จัดอยู่ในระดับเดียวกับพระคัมภีร์ ทว่ายังคงเป็นพระคำของเรา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเคยกล่าวถึงแนวคิดที่ว่าชีวิตนี้ดำเนินไป เพื่อเตรียมตัวเราสำหรับชีวิตภายภาคหน้า

พระเจ้า: นี่เป็นการเตรียมตัวสำหรับชีวิตภายภาคหน้า แต่นั่นไม่ใช่วัตถุประสงค์ทั้งหมดสำหรับชีวิตนี้ เจ้าควรจะเป็นพลังสนับสนุนฝ่ายที่ดีงามในโลกปัจจุบันด้วย ทว่าในโลกหน้าเจ้าจะได้อยู่ไปตลอดกาล

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าผมเป็นคนดี ผมก็จะได้ไปที่ดีๆใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าหมายถึงสวรรค์หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ

พระเจ้า: อ้า สวรรค์! แดนสุขาวดีในชีวิตภายภาคหน้า! สถานที่งดงามอันไม่มีขอบเขตจำกัด ซึ่งดีขึ้นเรื่อยๆตลอดกาล แต่มีข้อเรียกร้องในการที่จะผ่านเข้าประตูนั้นไปได้ ก่อนอื่นเจ้าต้องรับพระเยซูพระบุตรของเราไว้ในใจ

ผู้สัมภาษณ์: นั่นเป็นข้อเรียกร้องตายตัวใช่ไหมครับ? คือว่าผมกำลังคุยกับท่านอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าข้ามพระเยซูไปได้

พระเจ้า: มีทางเดียวที่จะไปสวรรค์ได้ โดยการสมานไมตรีกับเรา ซึ่งทำเช่นนั้นได้ผ่านพระเยซู

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ “สมานไมตรี”?

พระเจ้า: นั่นเป็นเรื่องยาว กล่าวย่อๆก็คือ คนรุ่นแรกที่อยู่ในโลกทำสิ่งที่เราขอไม่ให้เขาทำ

ผู้สัมภาษณ์: ผมเดาว่าท่านพูดถึงอาดัมกับอีฟ

พระเจ้า: ใช่แล้ว อาดัมกับอีฟที่รัก เขาได้นำบาปมาสู่โลกนี้ จากสิ่งที่เขาได้ทำ บาปคือสิ่งที่แยกเราจากมนุษย์ พระเยซูยอมตายเพื่อจะได้ยกโทษความบาป โอ้ เรารู้ว่านี่อาจฟังดูค่อนข้างน่ากลัวสำหรับบางคน ทว่ามีกฎเกณฑ์บางอย่างในโลกวิญญาณซึ่งฝ่าฝืนไม่ได้ แทนที่จะพยายามเข้าใจเรื่องทั้งหมดในตอนนี้ ก็เพียงแต่เชื่อว่าต้องเป็นเช่นนี้

เพราะพระเยซูสิ้นชีวิตและฟื้นคืนชีพขึ้นมา เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ต้องเกิดขึ้น เพื่อเจ้าจะได้รับการให้อภัยจากบาปทั้งสิ้นในชีวิตเจ้า โดยเชื่อในพระเยซู และขอให้พระเยซูยกโทษเจ้า เมื่อพระเยซูยกโทษให้เจ้า เราก็ยกโทษให้เจ้า แล้วเราก็สมานไมตรีกัน ง่ายนิดเดียว!

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวว่า “บาปทั้งสิ้น”

พระเจ้า: ใช่แล้ว บาปทั้งสิ้น!

ผู้สัมภาษณ์: นั่นครอบคลุมบาปทั้งสิ้นในอดีตด้วยหรือครับ?

พระเจ้า: ไม่เฉพาะบาปทั้งสิ้นในอดีต ทว่าบาปทั้งสิ้นในปัจจุบันและอนาคตด้วย

ผู้สัมภาษณ์: นั่นไม่เป็นใบเบิกทางให้ทำอะไรตามใจชอบหรือครับ?

พระเจ้า: ไม่หรอก เจ้าได้รับการให้อภัยบาปจากเรา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะไม่ต้องรับผลจากการจงใจทำบาป ผู้คนต้องทนรับผลที่ตามมาจากการกระทำของเขา ถึงแม้ว่าจะมีการให้อภัย ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีผลที่ตามมา ถึงแม้ว่าเราจะให้อภัยเจ้า คนอื่นอาจไม่ให้อภัย ถ้าเจ้าก่ออาชญากรรม เจ้าก็จะต้องชดใช้ไม่ช้าไม่นาน ถ้าเจ้าทำให้คนอื่นเจ็บช้ำ เขาจะให้อภัยเจ้าหรือไม่ นั่นสุดแล้วแต่เขา ถ้าเจ้าจงใจทำสิ่งที่ผิด ก็อาจยังผลให้เกิดความเสียหายที่คงทนถาวรต่อเจ้าในบางแง่

ผู้สัมภาษณ์: แต่คนบาปยังคงได้สมานไมตรีกับท่าน คือว่าถ้าเขาเชื่อในพระเยซู และขอรับการให้อภัยใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ไม่มีทางใดที่จะเพิกถอนไปได้ นั่นเป็นบัญญัติที่ลบล้างไม่ได้ด้วย เมื่อเจ้าได้รับความรอด เจ้าก็มีความรอดไปตลอดกาล

ผู้สัมภาษณ์: ท่านแนะนำคำใหม่อีกคำหนึ่งในที่นี้ คือ “ความรอด”

พระเจ้า: นี่เป็นศัพท์อีกคำหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องที่เราคุยกัน ซึ่งเหมือนกับคำว่า “สมานไมตรี” พระคัมภีร์กล่าวถึงว่าเป็นความรอด ซึ่งหมายถึงได้รับความรอด เจ้ารอดพ้นจากชีวิตที่ปราศจากเรา และรอดพ้นจากนรกในชีวิตภายภาคหน้า

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นก็มีนรกจริงๆ? ไม่ใช่แค่คำอุปมาอุปไมย?

พระเจ้า: นรกมีจริง นรกตรงกันข้ามกับสวรรค์ สวรรค์งดงามในทุกๆทาง ส่วนนรกปราศจากความงาม ลองนึกถึงฝันร้ายที่น่าขนลุกที่สุด แล้วเจ้าก็จะได้ลิ้มรสนรก

ผู้สัมภาษณ์: แต่ทำไมถึงมีนรก? ถ้าท่านเป็นความรัก ท่านให้มีสถานที่เช่นนั้นได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: มีวัตถุประสงค์คล้ายกับการทำโทษและการจำคุกในโลก เหนือสิ่งอื่นใด นรกมีไว้เพื่อยับยั้งการทำผิด ไม่มีใครอยากถูกทำโทษหรือถูกจำคุก คนส่วนใหญ่จึงประพฤติตัวดี เขาไม่ต้องตกนรก นอกเสียจากว่าเขาเลือก เพราะการกระทำของเขา เราพยายามให้ทุกคนได้ไปสวรรค์ บอกตรงๆ นิสัยใจคอมนุษย์อย่างที่เป็นอยู่นี้ บางคนต้องประสบกับความหวาดกลัวต่อทางเลือกอันไม่น่าพึงประสงค์ ถึงจะหันไปหาสวรรค์

ผู้สัมภาษณ์: แต่ดูเหมือนว่าไม่ใช่เจตนารมณ์ที่ดีเลิศ ในการที่จะสมานไมตรีกับท่านด้วยเหตุนั้น

พระเจ้า: แต่ใช้ได้ผลกับบางคน

ผู้สัมภาษณ์: ถึงกระนั้นก็ยังคงเป็นเรื่องของทางเลือก

พระเจ้า: มนุษย์มีอิสระที่จะเลือก ทุกคนต้องเลือกเอง มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาให้เลือกทางใดทางหนึ่งโดยอัตโนมัติ แน่นอนว่าเราอยากให้ผู้คนเลือกทางของเรา และเราส่งเสริมเขาอย่างเต็มที่ให้ทำเช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: แล้วผู้ที่ไม่เคยได้ยินเรื่องการสมานไมตรีกับท่านล่ะครับ? ดูไม่ยุติธรรมเลยที่จะส่งเขาไปนรก เพราะเขาไม่มีโอกาสได้รู้ถึงวิธีไปสวรรค์

พระเจ้า: ใครบอกว่าเราส่งเขาไปนรก ถ้าเขาไม่เคยมีโอกาสได้รับรู้?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ดูตามเหตุผลน่ะครับ เพราะมีผู้คนหลายพันล้านในโลก ไม่ใช่ทุกคน อันที่จริงแล้ว ผมว่าไม่ใช่คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินเกี่ยวกับท่าน พระเยซู หรือความรอด

พระเจ้า: ทำไมเจ้าจำกัดว่าเขาต้องได้ยินเรื่องทั้งหมดในโลกนี้เท่านั้น?

ผู้สัมภาษณ์: นั่นดูเป็นข้อสรุปที่มีเหตุผล ท่านหมายความว่าอาจเสนอสิ่งเหล่านี้ให้เขาในชีวิตภายภาคหน้า ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว มิเช่นนั้น ก็อย่างที่เจ้าเสนอแนะว่าคงไม่ค่อยยุติธรรมเลย ใช่ไหม? เรารู้ว่ามีบางคนบอกว่าโอกาสเดียวที่จะรับความรอด คือในโลกนี้ แต่เราเกรงว่าเขาก่อผลเสียให้เราในเรื่องนี้

ผู้สัมภาษณ์: นั่นหมายความว่าผู้คนอาจผลัดการตัดสินใจไปก่อนก็ได้ จนกระทั่งสิ้นชีวิตไปแล้ว?

พระเจ้า: ไม่ใช่หรอก ถ้าเจ้าได้รับรู้ในชีวิตนี้ และปฏิเสธ เมื่อนั้นเจ้าก็ตัดสินใจแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: แน่นอนว่าคนดีๆและคนที่น่านับถือจำนวนมากอาจปฏิเสธก็ได้?

พระเจ้า: ใช่แล้ว นั่นเป็นทางเลือกของเขา เช่นเดียวกับทุกๆคน

ผู้สัมภาษณ์: นั่นก็หมายความว่าอาชญากรชั่วร้ายมากบางคน อาจไปลงเอยในสวรรค์ ส่วนคนดีๆซึ่งเป็นที่นับถือ และผู้ที่ปฏิบัติตามกฎหมาย อาจไปลงเอยในนรก

พระเจ้า: อาจเป็นได้ และก็เป็นเช่นนั้น การเข้าไปสู่สวรรค์ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าได้ทำอะไรกับชีวิตเจ้า แต่ขึ้นอยู่กับการยอมรับหรือปฏิเสธพระเยซู ทุกคนอยู่ในระดับเดียวกัน เมื่อพูดถึงทางเลือกนี้

ผู้สัมภาษณ์: ผมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าค่อนข้างไม่ยุติธรรม คนดีลงเอยในนรก ส่วนคนเลวลงเอยในสวรรค์ โดยไม่ถูกทำโทษ

พระเจ้า: เราไม่ได้บอกว่าไม่ถูกทำโทษ เพียงเพราะว่าคนเลวลงเอยในสวรรค์ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ต้องแก้ไขสิ่งที่ได้ทำผิด บำเหน็จรางวัลที่แต่ละคนจะได้รับในสวรรค์ สุดแล้วแต่ความดีที่เขาได้ทำในชีวิตนี้ ใครคนหนึ่งอาจลงเอยเทียบเท่ากับยาจก เมื่อมาถึงตอนแรก และอาจถูกเรียกร้องให้แก้ไขสิ่งที่ได้ทำในโลก

เช่นเดียวกัน คน“ดี”ที่ลงเอยในนรก แต่แล้วเชื่อและยอมรับพระเยซูไว้ ก็จะไม่ต้องอยู่ที่นั่น อย่างไรก็ตาม ถ้าเขายืนกรานอย่างดื้อดึงที่จะปฏิเสธไม่ยอมรับพระเยซู เขาก็เข้าไปในสวรรค์ไม่ได้ การยอมรับและเชื่อว่าพระเยซูเสียสละเพื่อมวลมนุษย์ เป็นตั๋วประเภทเดียวซึ่งเป็นที่ยอมรับในการเข้าสู่สวรรค์

ผู้สัมภาษณ์: ขณะที่คุยกันเรื่องนรก ผมขอถามเกี่ยวกับจอมปีศาจได้ไหมครับ?

พระเจ้า: ไม่ใช่เรื่องโปรดมากนัก แต่ถ้าอยากถามก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: มันเป็นใครหรือเป็นอะไรครับ?

พระเจ้า: มันเป็นทูตสวรรค์ที่ตกอับ มันเคยเป็นทูตสวรรค์ระดับสูง ผู้นำการกบฏต่อต้านเราในหมู่ทูตสวรรค์ จอมปีศาจกับพวกที่ติดตามมัน ต่อต้านทุกสิ่งที่เราประสงค์จะทำ นับตั้งแต่นั้นมา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านคงกำจัดมันไปได้แน่ๆ ถ้าประสงค์เช่นนั้น

พระเจ้า: เราทำได้ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากกำจัดมันไป แต่มันตอบสนองวัตถุประสงค์ที่มีประโยชน์ เราจึงให้มันอยู่ต่อไป

ผู้สัมภาษณ์: มันมีประโยชน์อะไรครับ? ดูเหมือนว่าอย่างดีที่สุดก็น่ากวนใจ และแย่ที่สุดก็คือคนบ้าคลั่ง

พระเจ้า: มันตรงกันข้ามกับทุกอย่างที่เราส่งเสริม มันกลับกันกับเรา ทว่าไม่เท่าเทียมเลย มันเสนอทางเลือกอื่น ทุกอย่างที่เราส่งเสริม มันก็ต่อต้าน ทุกอย่างที่เราต่อต้าน มันก็ส่งเสริม

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นมันก็เป็นคู่แข่ง

พระเจ้า: นั่นเป็นมุมมองหนึ่ง ทว่าไม่ใช่การแข่งขันจริงๆหรอก ระหว่างเรากับมัน มันขับเคี่ยวสงครามแย่งชิงดวงวิญญาณมนุษย์ มันพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้คนมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ติดกับในใยความหลอกลวงและความเกลียดชัง แต่ในทางกลับกัน เราเสนอความจริงและความรักให้

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเหมือนว่ามันใช้วิธีการที่รุนแรงแน่ๆ เมื่อเปรียบกับท่าน

พระเจ้า: วิธีการของมันตรงกันข้ามกับของเราอย่างลิบลับ เราอยากให้ผู้คนเลือกมาหาเราเอง ส่วนมันใช้ทุกวิถีทางที่ทำได้ เพื่อพยายามกีดกันผู้คนจากการทำเช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมท่านปล่อยให้มันลอยนวลไปล่ะครับ?

พระเจ้า: เราปล่อยให้มันทำเช่นนั้น เพื่อทดสอบมวลมนุษย์ เพื่อดูว่าเขาจะเลือกทางของจอมปีศาจหรือทางของเรา เป็นรายบุคคล และโดยส่วนรวม?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวว่า “โดยส่วนรวม” ท่านพูดถึงรายบุคคลมาตลอด แง่มุมเกี่ยวกับส่วนรวมมีส่วนสัมพันธ์กันตรงไหนครับ?

พระเจ้า: เราควบคุมจักรวาล แต่ตอนนี้เราได้ปล่อยให้จอมปีศาจทำตามทางของมันในโลก ไม่มากก็น้อย จำเรื่องราวจากพระคัมภีร์ได้ไหม เมื่อจอมปีศาจชี้ให้พระเยซูเห็นชนชาติทั้งหมดในโลก และบอกว่ามันจะยกให้ เพราะเป็นของมัน ถ้าพระเยซูจะก้มคำนับมัน?5 เอ้อ จอมปีศาจพูดถูก ในแง่ที่ว่ามันคือพลังขับเคลื่อนเบื้องหลังประเทศส่วนใหญ่ในโลก ไม่ใช่เรา ถ้าหากว่าเป็นเรา เจ้าก็จะได้เห็นสวรรค์บนโลก แต่เจ้าเห็นแต่ความทุกข์ทรมานทวีคูณขึ้น จะถึงเวลานั้นเมื่อเราเปลี่ยนสภาพการณ์ทั้งหมด และจัดตั้งสวรรค์ขึ้นบนโลก แต่ตอนนี้จอมปีศาจกำลังฮึกเหิมในโลก เพราะความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ เหตุการณ์จะเลวร้ายลง ก่อนที่จะดีขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: นี่หยิบยกขึ้นมาอีกหลายหัวข้อนะครับ อาทิเช่น สวรรค์บนโลก และเหตุการณ์จะเลวร้ายลง ก่อนที่จะดีขึ้น แต่ผมขอจบเรื่องจอมปีศาจก่อนนะครับ

พระเจ้า: เชิญเลย

ผู้สัมภาษณ์: อะไรนะครับ?

พระเจ้า: จบเรื่องจอมปีศาจ

ผู้สัมภาษณ์: อ๋อ เข้าใจแล้วครับ

พระเจ้า: เอ้อ เจ้าทำไม่ได้หรอก แต่เราจะจัดการมันให้จบเรื่อง เมื่อถึงเวลาอันควร

ผู้สัมภาษณ์: ผมหมายความคุยเรื่องจอมปีศาจให้จบน่ะครับ

พระเจ้า: เราเข้าใจ แค่เล่นคำเท่านั้นเอง เรามีอารมณ์ขันเหมือนกันนะ บางคนคิดว่าเราเคร่งครัดไม่เป็นกันเอง เจ้าระเบียบ แต่เขาจะเห็นว่าแตกต่างไปแน่ๆ เมื่อเขาได้พบเราในที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมว่าจะเป็นเช่นนั้น

พระเจ้า: เจ้าอยากรู้อะไรอีกเกี่ยวกับจอมปีศาจ?

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่นึกคิดว่า มันนั่งอยู่บนบัลลังก์กลางนรก คล้ายๆกับที่ท่านคงมีบัลลังก์ในสวรรค์ ตามภาพที่ผมจินตนาการ

พระเจ้า: เอ้อ มันเพ้อฝันว่าตัวเองเป็นราชา แต่มันไม่ได้ปกครองนรก แม้แต่นรก เราก็เป็นผู้ควบคุมและจัดการ อีกไม่นานนัก ซาตานจะพบว่าตัวมันเองเป็นหัวหน้านักโทษ

ผู้สัมภาษณ์: ซาตานเป็นอีกชื่อหนึ่งของจอมปีศาจหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว!

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นแง่คิดที่แตกต่างไปมากจากที่เราเคยคิดกัน จอมปีศาจไม่ได้ปกครองนรกหรือครับ?

พระเจ้า: ไม่แน่ๆ มันกับลูกสมุนของมันอยู่ใต้พิภพในโลกวิญญาณ

ผู้สัมภาษณ์: เป็นคนละที่เลยหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว มันกับลูกสมุนของมันท่องไปทั่วโลกด้วย มันทำเท่าที่ทำได้เพื่อก่อความเสียหาย ก่อความวุ่นวาย ความหายนะ และนำมาซึ่งความตาย

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเป็นผู้บริหารนรก คล้ายๆกับสถานดัดสันดานทางวิญญาณหรือครับ?

พระเจ้า: บางคนคิดว่าเช่นนั้น ในความเป็นจริง นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่ง นรกมีหลายแผนกและสถาบัน เราไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนดี ผู้คนใช้คำว่านรกค่อนข้างผิด โดยเหมารวมไปหมดสำหรับตำแหน่งแห่งที่หรือสถานภาพทางวิญญาณต่างๆที่เราคุยกัน “นรก”ในแง่คิดที่คนส่วนใหญ่คุ้นเคยก็คือ เป็นบึงไฟ มีควันกำมะถันพวยพุ่งออกมา มีสัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัว และมีความทรมานอย่างไม่รู้สิ้นสุด แต่นั่นเป็นแค่ส่วนย่อยๆในนรก ซึ่งสงวนไว้สำหรับพวกเลวร้ายที่สุด วัตถุประสงค์หลักของนรกก็คือ เพื่อให้พวกนักโทษกลับตัวกลับใจ และบ่ายหน้าไปสู่การฟื้นฟู นี่สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ส่วนรวม ในการช่วยให้สิ่งสร้างสรรค์ทั้งสิ้นของเรา หันมาสมานไมตรีกับเรา เพื่อเขาจะได้รับสิ่งดีเลิศที่เรามีไว้ให้เขา

ผู้สัมภาษณ์: แล้วแง่คิดเรื่องบึงไฟและกำมะถันล่ะครับ ถูกต้องหรือเปล่า?

พระเจ้า: บางส่วน ทว่าไม่ใช่ภาพทั้งหมดแน่ๆ อย่างไรก็ตาม ขอบอกกล่าวว่าผู้คนไม่อยากไปนรกจริงๆหรอก เมื่อทางเลือกในการไปสวรรค์น่าดึงดูดใจมากกว่ายิ่งนัก แค่นั้นก็พอแล้ว เพราะพวกที่ไปนรก จะเสียใจอย่างที่สุดแน่ๆ เมื่อเขาตระหนักว่าง่ายดายแค่ไหนที่จะเลือกทางอื่น

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอยากจบเรื่องนรกตอนนี้หรือครับ?

พระเจ้า: สวรรค์เป็นเรื่องที่มอบแรงบันดาลใจมากกว่าเยอะ มาคุยกันเรื่องนั้นได้ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเป็นพระเจ้า ท่านสั่งการได้ คุยกันเรื่องสวรรค์เถอะครับ ผมเอือมเรื่องนรกเหมือนกัน ถ้าท่านไม่ขัดข้องสำนวนของผม

พระเจ้า: เจ้าอยากรู้อะไรเกี่ยวกับสวรรค์ล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: สวรรค์จัดเป็นแผนกๆ เหมือนนรกหรือเปล่าครับ?

พระเจ้า: สวรรค์เป็นสถานที่แสนวิเศษ แต่เมื่อบางคนมาถึงในตอนแรกๆ เขายังไม่พร้อมที่จะได้ชื่นชมทั้งหมด จึงมีที่ต่างๆจัดไว้ให้ผู้คนเตรียมพร้อม

ผู้สัมภาษณ์: กึ่งโรงเรียนเตรียม กึ่งที่พักกลางทางหรือครับ?

พระเจ้า: จะว่าไปก็ใช่ ไม่ใช่ที่แยกเขาไว้ต่างหาก แต่เพื่อช่วยให้เขาปรับตัว พอเขามีส่วนร่วมอย่างเต็มที่

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นก็มีระดับต่างๆในสวรรค์?

พระเจ้า: สวรรค์ดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองในแง่นั้นก็มีระดับต่างๆ สวรรค์กว้างใหญ่ไพศาล ประกอบด้วยสถานที่หลากหลายและแผนกต่างๆ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าเป็น “แดนสุขาวดีในชีวิตภายภาคหน้า สถานที่งดงามอันไม่มีขอบเขตจำกัด ซึ่งดีขึ้นเรื่อยๆตลอดกาล” ฟังดูราวกับว่าเป็นการงานที่ยังคงดำเนินต่อไป

พระเจ้า: แน่นอนที่สุด มีการปรับปรุงให้ดีขึ้นอยู่เสมอ ดีขึ้นเรื่อยๆ

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นแง่คิดใหม่อีกอย่างหนึ่งสำหรับผม ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่ถือว่าเป็นสถานที่ซึ่งคงสภาพโดยไม่เปลี่ยนแปลง ถ้าสวรรค์เพียบพร้อม เราจะปรับปรุงความเพียบพร้อมได้อย่างไร?

พระเจ้า: “เพียบพร้อม” แทบไม่ใช่คำที่เหมาะเลย แต่เรามีขอบเขตจำกัดในคำศัพท์และแง่คิดตามประสามนุษย์ ในการสัมภาษณ์นี้ นั่นจึงเป็นคำพรรณนาที่ดีที่สุดแล้ว อย่างไรก็ตาม ขอให้เจ้าอุ่นใจได้ว่า มีการปรับปรุงให้ดีขึ้นตลอดเวลา

ผู้สัมภาษณ์: ผมบอกได้เลยว่าท่านกระตือรือร้นในการคุยเรื่องสวรรค์ มากกว่าเรื่องนรกเยอะเลย

พระเจ้า: เราชอบคุยถึงสถานที่แสนวิเศษเท่าที่เคยมีมา และเท่าที่เป็นไปได้

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเป็นผู้ออกแบบและสร้างสรรค์ ผมสันนิษฐาน?

พระเจ้า: โดยทั่วไปแล้ว ก็ใช่ แต่ทั้งเหล่าทูตสวรรค์และวิญญาณ มีส่วนร่วมกับเราในกระบวนการดังกล่าว เราชื่นชอบที่จะเฝ้าดูเขาออกแบบและก่อร่างสร้างส่วนต่างๆ มีแบบฉบับและรสนิยมหลากหลาย ซึ่งจัดเตรียมไว้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ผู้สัมภาษณ์: ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมชอบแตกต่างจากที่คนอื่นชอบ ผมขอพูดตรงๆว่ารสนิยมของบางคนน่าสะอิดสะเอียน ดูเหมือนว่าโดยส่วนตัวแล้วผมอาจจะรู้สึกว่าสวรรค์บางส่วนไม่น่าดึงดูดใจ

พระเจ้า: ไม่หรอก เราขอรับประกันว่าเจ้าจะพบว่าสวรรค์ทุกส่วนน่าดึงดูดใจ อย่างน้อยก็จะน่าดู และอย่างมากที่สุด ... เอ้อ ไม่มีอะไร “มากที่สุด” จริงๆ เพราะเมื่อเจ้าคิดว่าเจ้าได้เห็นอะไรที่วิเศษสุด พอไปอีกหน่อยหนึ่ง ก็มีอะไรที่ดีกว่า รับประกันได้เลยว่าเจ้าจะตาค้างเลยล่ะ

ผู้สัมภาษณ์: น่าตั้งตารอคอย ถ้าหากข้างบนนั่นมีอะไรน่ามองจนตาค้าง

พระเจ้า: มีแน่นอน เพราะในสวรรค์การสวมใส่เสื้อผ้า เป็นเรื่องที่เลือกกันได้

ผู้สัมภาษณ์: เจ้าประคุณเอ๋ย! ท่านหมายความว่าผมจะวิ่งล่อนจ้อนได้เหรอครับ?

พระเจ้า: ถ้าเจ้าเลือกเช่นนั้น แน่นอนว่าเจ้าจะมีร่างใหม่ที่เป็นอมตะ ซึ่งเราคิดว่าเจ้าจะพอใจมาก จะไม่มีความละอายใจหรือความกระดากอายเกี่ยวกับการเปลือยกาย แต่ก่อนที่เราจะทำให้ผู้อ่านหลายคนรู้สึกอึดอัดใจกับข้อคิดนี้ เราขอให้อุ่นใจว่าคำที่ใช้คือ “เลือก” เจ้าอาจสวมใส่เสื้อผ้าสวยงามที่สุดเท่าที่จะนึกฝันได้ ถ้าต้องการ เพียงแต่ว่าความคิดฝังหัวจะเปลี่ยนไปแน่ๆ เมื่อมาถึงสวรรค์ การที่บางคนรู้สึกละอายใจกับการเปลือยกายจะหมดสิ้นไป ขอให้ระลึกไว้ว่านี่เป็นปัญหาส่วนหนึ่งที่เกิดจากอาดัมกับอีฟ เขาเคยเปลือยกายอยู่ในสวนเอเดน จนกระทั่งเขาทำบาป แล้วเขาจึงละอายใจกับร่างที่เปลือยเปล่า และพยายามปกปิดไว้ เจ้าน่าจะได้เห็นว่าเขาดูน่าขันแค่ไหน เมื่อพยายามเอาใบไม้มาปกปิด เอ้อ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้เขารู้ดีกว่านั้นแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: เขาอยู่ในสวรรค์หรือครับ? ผมหมายถึงอาดัมกับอีฟ

พระเจ้า: แน่นอน เขาจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าอีกที่หนึ่งครับ

พระเจ้า: โธ่เอ๋ย ไม่ใช่หรอก! เขาเป็นพวกแรกที่มาอยู่สวรรค์! ทุกคนทำผิดพลาด เมื่อเขาขออภัย เขาก็ได้รับการให้อภัย เขามีชื่อเสียงโด่งดังข้างบนนี้ แต่เขาค่อนข้างเบื่อกับการได้ยินว่า “โอ้ คุณเป็นคนที่...” หรือ “ผลไม้นั่นเป็นอะไรกันแน่?” ฯลฯ

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ผลไม้อะไรครับ?

พระเจ้า: เราจะให้เจ้าถามเขา เมื่อมาถึงที่นี่

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านเพิ่งบอกว่ามีคนถามเช่นนั้นจนเขาเบื่อแล้ว

พระเจ้า: ใช่แล้ว แต่ก็ยังเป็นเรื่องที่เขาบอกเล่า เราไม่อยากชิงความตื่นเต้นไปเสีย

ผู้สัมภาษณ์: ผมจะตั้งตารอคอยโอกาสที่ได้ถามเขา ผมคิดว่าขอจบการสัมภาษณ์แค่นี้ก่อน มีอะไรปิดท้ายไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าคงไม่อยากพลาดสวรรค์ ดังนั้นอย่าพลาด! ตกลงไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ตั้งตารอคอยอย่างที่สุด ขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์ครับ

พระเจ้า: ด้วยความยินดี

คุณภาพชีวิต

สัมภาษณ์บทที่หก

ผู้สัมภาษณ์: เป็นสิทธิพิเศษที่เหลือเชื่อ ในการได้มีโอกาสพูดคุยถึงประเด็นต่างๆกับท่าน

พระเจ้า: เราดีใจที่มีโอกาสเช่นนี้

ผู้สัมภาษณ์: คราวนี้ผมคิดว่าเราจะคุยกันเรื่องในโลกสักหน่อย และพูดถึงประเด็นต่างๆเกี่ยวกับคุณภาพชีวิตซึ่งคนทั่วไปประสบ

พระเจ้า: ฟังดูน่าสนใจ

ผู้สัมภาษณ์: ผมดีใจที่ท่านคิดอย่างนั้น เพราะผมเป็นห่วงว่าท่านคงไม่อยากคุยเรื่องที่อาจคิดว่าธรรมดาสามัญ และอยากจดจ่อกับประเด็นที่มีระดับสูงกว่า

พระเจ้า: ไม่หรอก เราสนใจในผู้คน เรามีส่วนเกี่ยวข้องกับรายละเอียดปลีกย่อยที่สุดในชีวิตเขา

ผู้สัมภาษณ์: จริงหรือครับ? เรื่องเล็กน้อยในชีวิตพวกเราคงดูไม่สลักสำคัญ และไม่มีผลอะไรโดยส่วนรวม ซึ่งผมนึกว่าท่านคงคิดว่าน่าเบื่อมาก

พระเจ้า: เจ้าประคุณเอ๋ย เปล่าเลย! แต่ละคนพิเศษต่อเรา ดังที่เราอธิบายไว้ในการสัมภาษณ์ครั้งที่แล้ว เราพยายามอย่างยิ่งที่จะให้แน่ใจว่าเจ้าแต่ละคนมีความผาสุก

ผู้สัมภาษณ์: ผมขอเริ่มเลยได้ไหมครับ?

พระเจ้า: เชิญเลย

ผู้สัมภาษณ์: ท่านคิดว่ายังไงครับเกี่ยวกับคำถามดั้งเดิมที่ว่า “ฉันจะมีความสุขได้อย่างไร?” ผมคิดว่าทุกคนอยากมีความสุข แต่บ่อยครั้งเราไม่มีความสุข ความสุขควรเป็นสิ่งปกติธรรมดา แทนที่ข้อยกเว้นไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: สำหรับบางคนก็เป็นสิ่งปกติธรรมดา แต่เจ้าพูดถูก เพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีความสุข โดยทั่วไปแล้วเป็นเพราะผู้คนไม่พบองค์ประกอบที่ขาดหายไป ซึ่งได้แก่วัตถุประสงค์ในชีวิต อันที่จริงแล้ววัตถุประสงค์ดังกล่าวมีสองอย่าง คือการรักพระเจ้าและรักเพื่อนมนุษย์ ถ้าเขาไม่ทำตามทั้งสองอย่าง เมื่อนั้นก็จะไม่พบวัตถุประสงค์ในชีวิต ไม่มีความอิ่มเอิบใจ ยังผลให้เกิดความว่างเปล่า และไม่พึงพอใจ อันนำไปสู่การไม่มีความสุข

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าบางคนจะอ้างว่าเขามีความสุข ทั้งๆที่ไม่ได้รักท่านหรือผู้อื่น

พระเจ้า: คำจำกัดความหรือความคาดหมายเรื่องความสุขแตกต่างกันไป บางคนอาจอิ่มใจ บางครั้งถึงกับชื่นชมอย่างมากกับความสุขชั่วครู่ชั่วยาม แต่เราพูดถึงความสุขที่ยั่งยืนในความคิดจิตใจ ซึ่งมาจากสิ่งที่เราอธิบายไว้แล้ว เราสร้างมนุษย์ขึ้นมาเพื่อให้เขาต้องการและจำเป็นที่จะรักเรา รักผู้อื่น เขาถึงจะอิ่มเอิบใจอย่างแท้จริง นี่เป็นส่วนหนึ่งของการออกแบบเบื้องต้น ถึงแม้ว่าสิ่งอื่นๆอาจให้ความพอใจบ้าง แต่ก็ไม่ได้ให้ความพอใจอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าจะรักส่วนหนึ่งและไม่รักอีกส่วนหนึ่ง นั่นก็ยังไม่พอ มนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาให้มีความสุขอย่างแท้จริง ก็ต่อเมื่อเขาทำตามวัตถุประสงค์สองอย่างนี้

ผู้สัมภาษณ์: อีกนัยหนึ่งก็คือ การมีส่วนร่วมอย่างแท้จริงในเรื่องศาสนา จนถึงกับละเลยที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ก็ยังไม่เพียงพอเช่นกัน ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ถ้าไม่ขัดข้อง เราขอชี้แจงประเด็นหนึ่ง เจ้าได้เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างการรักเรากับการใฝ่ศาสนา ถึงแม้ว่าจะมีหลายคนที่ดำเนินวิถีชีวิตทางศาสนา ผู้ซึ่งรักเรา แต่ก็ไม่ได้ทำให้การรักเราเป็นเรื่องทางศาสนา มีหลายคนที่รักเรา ผู้ซึ่งไม่เคยย่างกรายเข้าไปในสถานที่ทางศาสนา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านแยกตัวออกมาจากฝ่ายศาสนาที่มีระเบียบแบบแผนหรือครับ?

พระเจ้า: เรารักทุกคน เราไม่ค่อยชอบที่บางคนคิดว่าเขามีสิทธิคุมตลาดมากกว่า โดยที่ถือว่าเราเป็นผลิตภัณฑ์ เราไม่ได้จำกัดตัวอยู่ในอาคาร พิธีกรรม หรือพิธีรีตรอง อันที่จริงแล้ว เป็นความจริงที่รู้กันดีว่า เราไม่ได้อยู่ในสิ่งก่อสร้าง และพิธีการต่างๆไม่ได้บ่งบอกถึงแก่นแท้ของเรา เราคือวิญญาณความรักซึ่งแผ่ซ่านอยู่ในทุกสิ่ง

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นท่านก็อยู่ในดอกไม้ ต้นไม้ ท้องฟ้า ฯลฯ

พระเจ้า: ใช่ ถ้าจะว่ากันไปแล้ว แต่เราเล็งเห็นว่าเจ้ากำลังบ่ายหน้าไปทางไหน เพราะนั่นเป็นความคิดเห็นที่น่าหัวเราะ ที่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นพระเจ้า “เขาเป็นพระเจ้า คุณเป็นพระเจ้า สุนัขในสวนเป็นพระเจ้า รวมทั้งต้นไม้ที่มันฉี่รด” ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่เช่นนั้น เราคือพระเจ้า (พระเจ้าหัวเราะ) เราสร้างทุกสิ่งขึ้นมา ดังนั้นก็มีสัมผัสจากเบื้องบนอยู่ในสิ่งเหล่านั้น แต่ไม่มีพลังจากเบื้องบนอยู่ในตัวมันเอง

ผู้สัมภาษณ์: เรื่องต้นไม้เป็นส่วนประกอบที่น่าสนใจ ผมไม่เคยคิดไปไกลถึงขั้นนั้นมาก่อน ขอย้อนกลับไปยังคำถามก่อนหน้า ท่านไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มใดโดยเฉพาะหรือครับ?

พระเจ้า: ไม่ใช่แน่ๆ ผู้ที่รักเราและรักเพื่อนมนุษย์ โดยที่ความรักนั้นดลใจให้เขากระทำสิ่งที่มีความเมตตากรุณา ก็ได้บรรลุผลตามวัตถุประสงค์ของเขาในโลก ซึ่งก็เพียงพอแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: เราต้องทำอะไรบางอย่างใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ความรักไม่ใช่ความรักจริงๆ นอกเสียจากว่าจะดลใจเจ้าให้ทำอะไรบางอย่างที่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: ความรักช่วยให้เกิดความสุขหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: แล้วเรื่องอย่างเช่นตลกขำขันดีๆล่ะครับ? นี่ช่วยให้บางคนยิ้มและหัวเราะได้ ยังผลให้เขามีความสุข ความสุขนี้มาจากความรักหรือเปล่าครับ?

พระเจ้า: นี่เป็นตัวอย่างของความสุขชั่วครู่ชั่วยาม พอลืมเรื่องตลก ความสุขก็หายไป เอ้อ เราชอบเรื่องตลกที่สนุกๆ การพูดตลกไม่มีอะไรผิด เราชอบเมื่อผู้คนหัวเราะ และสนุกกับตัวเอง แต่ที่เราเอ่ยถึงก่อนหน้านี้คือสภาพความสุขในจิตใจมนุษย์ อันเป็นสภาพความคิดจิตใจที่แท้จริงซึ่งไม่มีวันเสื่อมคลาย และคงทนยั่งยืน

ผู้สัมภาษณ์: ผมเข้าใจแง่คิดเช่นนี้ได้ยาก จริงไม่ใช่หรือครับที่ว่าแม้แต่บางคนในประวัติศาสตร์ ผู้ซึ่งรักท่านและผู้อื่น ต้องประสบช่วงเวลาการดิ้นรนต่อสู้ครั้งใหญ่ แม้แต่มีความสงสัยและความหดหู่ใจด้วยซ้ำ? ดูเหมือนว่าเขาไม่มีความสุขอย่างที่ท่านพูดถึง บางครั้งดูเหมือนคนดีมีปัญหายุ่งยากมากกว่าผู้ที่ไม่มีความเชื่อเสียอีก

พระเจ้า: บางครั้งผู้ที่รักเราอาจประสบช่วงเวลายากลำบาก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความสุขและไม่มีความยินดีที่เปี่ยมสันติสุขในใจอีกต่อไป ซึ่งเราเท่านั้นที่มอบให้ได้ ในบางกรณี ก็จริงอยู่ที่ว่า ผลประโยชน์ดังกล่าวถูกช่วงชิงไปจากเขาชั่วคราว

ผู้สัมภาษณ์: ช่วงชิงไปหรือครับ? แต่ท่านบอกว่าคงทนยั่งยืน

พระเจ้า: นั่นคงทนยั่งยืน สังเกตไหมที่เรากล่าวว่า “ผลประโยชน์” ความยินดีสุดซึ้งที่เรามอบให้ จะคงอยู่เสมอ สันติสุขและความอุ่นใจว่าเราจะดูแลเขา เป็นส่วนหนึ่งของพรที่เรามอบให้ทุกคนผู้ซึ่งเชื่อในเรา แต่บางครั้งความเชื่อมั่นนี้อาจสั่นคลอน และความสามารถในการครอบครองความสุขที่เรามอบให้ลดน้อยถอยลงไป เพราะมีอะไรเข้ามาแทรกแซงหรือขัดขวาง

เราขออธิบายให้ฟังหน่อย ดังที่เรากล่าวครอบคลุมไว้ในการสัมภาษณ์ครั้งก่อน คือมีฝ่ายตรงข้าม จอมปีศาจมีแผนการที่จะพยายามให้ผู้คนไม่ใส่ใจกับพรของเรา และจับตาอยู่ที่ปัญหา เขาอาจลืมไปว่าเราสามารถและเต็มใจมอบทางแก้ให้ เมื่อเขาอยู่ในสภาพเช่นนั้น พลังที่จะทะยานขึ้นไปเหนือปัญหาก็ลดน้อยถอยลงอย่างยิ่ง เขาจึงขาดพลังวิเศษของความศรัทธา

ผู้สัมภาษณ์: เราย้อนกลับกล่าวถึงการสู้ศึกในจักรวาล

พระเจ้า: เอ้อ ถ้าเจ้าอยากใช้คำว่า “จักรวาล” ก็ไม่เป็นไร ถ้าจะกล่าวให้ถูกต้องมากขึ้น ก็เป็นศึกที่ต่อสู้ในโลกวิญญาณส่วนใหญ่ จอมปีศาจใช้ความสงสัยเพื่อขัดขวางและก่อกวน ความสงสัยเป็นสิ่งที่เลวร้ายมาก ซึ่งครอบงำผู้คนได้อย่างสิ้นเชิง โดยทำให้เขาไร้อำนาจ ทว่าเขาฟันฝ่าอุปสรรคจากความสงสัยไปได้

ผู้สัมภาษณ์: เรากล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างแพร่หลาย คือความหดหู่ใจ หลายคนประสบปัญหานี้เป็นครั้งคราว ดูเหมือนว่าบางคนไม่มีวันขจัดไปได้ ท่านบอกว่าจอมปีศาจก่อให้เกิดความหดหู่ใจหรือครับ? ผมไม่อยากทำให้ท่านยุ่งยากนะครับ แต่ฟังดูเหมือนยุคกลางก็แทบจะว่าได้

พระเจ้า: ใช่แล้ว วิทยาการทางด้านจิตใจสมัยใหม่คงตราหน้าว่าเป็นการเชื่องมงาย เราขอเอ่ยถึงหนึ่งหรือสองประเด็นในที่นี้ แล้วผู้อ่านก็ต้องสรุปผลเอาเอง ประการแรก เรามีจริง และโลกวิญญาณที่เราสถิตอยู่ก็มีจริง เราพยายามช่วยให้มนุษย์ค้นพบความรัก ชีวิต และความสุขชั่วนิรันดร์ ประการที่สอง มีฝ่ายตรงข้ามที่ด้อยกว่า แต่มีพลังมากทีเดียว นำโดยจอมปีศาจ มันพยายามอย่างสุดฤทธิ์ที่จะขัดขวางไม่ให้มนุษย์บรรลุเป้าหมายดังกล่าว โดยเสนอทางเลือกอื่น ซึ่งไม่ให้ความพึงพอใจจริงๆในบั้นปลาย หรือไม่ก็พยายามทำให้ผู้คนทุกข์ระทม ดูเหมือนผู้คนที่ประสบความหดหู่ใจ เป็นเป้าแผนการของมันอย่างน่าเศร้าใจ ไม่ใช่หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: จอมปีศาจ ลูกสมุนของมัน และอะไรต่ออะไร ฟังดูค่อนข้างเหลือเชื่อ มีสาเหตุอีกมากมายไม่ใช่หรือครับที่ก่อให้เกิดความหดหู่ใจ โดยที่ไม่มีต้นตอมาจากโลกวิญญาณ ยกตัวอย่างเช่น การสูญเสียคนรัก การตกงาน ความหายนะทางการเงิน หรือความเจ็บไข้ได้ป่วย

พระเจ้า: จริงทีเดียวที่ว่าสิ่งเหล่านี้กระตุ้นให้เกิดความหดหู่ใจ เราเห็นใจเหลือเกินกับการสูญเสียคนอันเป็นที่รัก การได้รับข่าวร้ายเรื่องสุขภาพ หรือสูญเสียความมั่นคงทางการเงิน นี่ล้วนแต่เป็นประสบการณ์ที่ยากลำบาก ซึ่งอาจทำให้ปวดร้าวใจอย่างสุดซึ้ง และทำให้คนเราเศร้าโศกมากทีเดียว อย่างไรก็ตาม มีข้อแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างการไว้ทุกข์ หรือการได้รับข่าวร้าย การดิ้นรนกับความยากลำบากส่วนตัว และความหดหู่ใจ มีเรื่องน่าเศร้าเกิดขึ้นในชีวิต นั่นเป็นประสบการณ์ชีวิตส่วนหนึ่ง ซึ่งอาจก่อให้เกิดประโยชน์มากมาย เช่น การรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา และมีความเมตตากรุณา นี่ไม่ใช่ประสบการณ์แง่ลบในบั้นปลาย ทว่าความหดหู่ใจเกิดขึ้นเมื่อคนเราเลิกมีความหวัง จอมปีศาจทำให้เหตุวิกฤติกลายเป็นความหายนะ ซึ่งดูราวกับเกินกว่าจะแก้ไขได้

ผู้สัมภาษณ์: ดูเหมือนว่าท่านให้ความดีความชอบมันมากทีเดียว

พระเจ้า: ไม่ใช่ความดีความชอบ แต่เป็นการกล่าวโทษ น่าเสียดายที่ว่าคนจำนวนมากชอบกล่าวโทษเรา เมื่อสิ่งต่างๆผิดไป เราจึงชื่นชอบโอกาสที่จะได้กล่าวโทษผู้ที่ทำผิดตัวจริง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านจะทำอะไรได้บ้างครับ? การกล่าวโทษไม่ใช่ทางแก้เสมอไป

พระเจ้า: ไม่หรอก นั่นไม่ใช่ทางแก้ แต่การตระหนักว่าอะไรคือสาเหตุ ก็มีส่วนช่วยได้มากในการหาทางแก้ เราปราบจอมปีศาจได้

ผู้สัมภาษณ์: ทำอย่างไรครับ?

พระเจ้า: ด้วยพลังอำนาจของเรา ซึ่งมีพร้อมให้ทุกคนเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ

ผู้สัมภาษณ์: ผมสันนิษฐานว่าในที่นี้ท่านหมายถึงการอธิษฐาน

พระเจ้า: คำอธิษฐานจุดพลังของเรา และเล็งไปยังเป้า เราตอบคำอธิษฐาน ดังที่อธิบายไว้แล้วในคำสนทนาก่อนหน้า

ผู้สัมภาษณ์: แต่การทานยามีส่วนช่วยคนพวกนี้ได้ ไม่ใช่หรือครับ? ถ้าสาเหตุเป็นเรื่องทางวิญญาณ ทำไมการทานยาจึงใช้ได้ผลล่ะครับ?

พระเจ้า: จริงอยู่ที่ว่าบางครั้งการกินยาช่วยบรรเทาอาการได้ แต่ไม่ได้รักษาสาเหตุ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านคิดยังไงครับเกี่ยวกับการค้นคว้าในหัวข้อนี้ ที่เผยให้เห็นว่าบางคนเป็นเช่นนี้ เพราะสาเหตุทางด้านเคมี?

พระเจ้า: ในบางกรณีก็ใช่ เพราะขาดความสมดุล แต่นี่ไม่ใช่สาเหตุทั่วไป ถ้ามีสารเคมีหรือฮอร์โมนไม่สมดุลในร่างกาย ก็อาจทำให้อารมณ์ปั่นป่วนได้ ซึ่งซาตานถือโอกาสปลูกฝังความนึกคิดในแง่ไม่ดี หรือความนึกคิดที่น่าท้อแท้ใจ จึงช่วยได้มากที่จะตระหนักว่าความนึกคิดดังกล่าว ซึ่งนำไปสู่ความหดหู่ใจ มาจากศัตรูดวงวิญญาณของคนเรา ซึ่งคอยหาทางทำให้เจ้าท้อแท้และหดหู่ใจ ความนึกคิดเหล่านี้ไม่ใช่ความเป็นจริง

เจ้าเห็นไหมว่าความจริงของเรื่องก็คือ สาเหตุของความหดหู่ที่ฝังลึกในใจเป็นเรื่องทางวิญญาณ ถึงแม้ว่าอาจมีอาการทางจิตหรือทางกาย ถ้าเจ้าแก้ปัญหาในทางวิญญาณ ด้วยการอธิษฐาน ช่วยให้ผู้ที่หดหู่ใจเข้าใจเรา และรับพระเยซูไว้ในใจ เราก็รับประกันได้เลยว่าจะมีผลลัพธ์ในแง่ดี มาคุยกันถึงเรื่องในแง่บวกดีกว่า

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมจะทำตามที่ท่านประสงค์ และละหัวข้อนี้ไว้ก่อน แต่ผมขอเสริมว่าจะมีผู้ที่ไม่เห็นพ้องกับท่านอย่างไม่ต้องสงสัย

พระเจ้า: คงใช่ แต่ข้อเท็จจริงมีอยู่ว่า ทางแก้ความหดหู่ใจ มาจากการมีศรัทธาในเราและความรักของเรา

ผู้สัมภาษณ์: ผมขออนุญาตถามอีกข้อหนึ่งในเรื่องนี้ คือว่าผู้คนที่รับพระเยซูไว้ในใจแล้ว แต่บางครั้งยังรู้สึกหดหู่ใจล่ะครับ?

พระเจ้า: ก็อีกนั่นแหละ เราขอบอกว่ายาแก้ขนานเอกคือการอธิษฐาน มีส่วนช่วยอย่างมหาศาลต่อผู้ที่ประสบความหดหู่ใจ ที่จะตระหนักว่าความนึกคิดในแง่ลบและความสิ้นหวัง มาจากฝ่ายที่ชั่วร้ายในโลกวิญญาณ แต่ความจริง ความรัก และความสว่างของเรา มีพลังมากกว่ายิ่งนัก ทันทีที่ผู้คนเปิดใจรับไว้ ก็จะเริ่มขจัดความมืดและความสิ้นหวังของจอมปีศาจไปเสีย ทว่าบ่อยครั้งต้องอาศัยเวลาและความมุมานะพอสมควร เพื่อทำตามขั้นตอนไปจนที่สุด นี่เองการอธิษฐาน การอ่านพระคำของเรา การขอคำปรึกษาจากผู้ที่เชื่อในเราอย่างลึกซึ้ง ล้วนแต่มีส่วนช่วยในการต่อสู้ปัญหาดังกล่าว

ผู้สัมภาษณ์: ปิดท้ายเรื่องความสุข ผมคิดถูกไหมครับในการสรุปว่า การได้รู้จักและรักท่าน การรักและช่วยเหลือผู้อื่น คือกุญแจไขไปสู่ความสุข?

พระเจ้า: สรุปได้ดีมาก

ผู้สัมภาษณ์: หัวข้อต่อไปในรายการของผมคือ “ความสำเร็จ” ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่อยากประสบความสำเร็จในชีวิต ถึงแม้ว่าคำจำกัดความของเขาเกี่ยวกับความสำเร็จจะแตกต่างกันไป คนจำนวนมากอยากร่ำรวย หรือมีชื่อเสียง เพื่อจะได้มีผู้คนชมเชย บางทีอาจถึงกับเทิดทูน ท่านล่ะครับถือว่าอะไรคือความสำเร็จ?

พระเจ้า: การค้นพบและบรรลุผลตามวัตถุประสงค์ในการมีชีวิตอยู่

ผู้สัมภาษณ์: ท่านได้มอบคำจำกัดความไว้ก่อนหน้านี้ว่า คือการรักท่านและรักผู้อื่น ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ถ้าเจ้าทำสองอย่างนี้ เจ้าจะประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามแต่ละบุคคลมีลิขิตส่วนตัวของเขาเอง เมื่อบรรลุผลตามนั้น ก็ช่วยให้เขาประสบความสำเร็จมากขึ้นอีก

ผู้สัมภาษณ์: น่าสนใจ เรามาอยู่โลกนี้โดยมีโปรแกรมล่วงหน้าไว้ให้ดำเนินงานยิ่งใหญ่บางอย่าง และบรรลุเป้าหมายยิ่งใหญ่บางประการหรือครับ?

พระเจ้า: ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าหมายถึงอะไรที่ว่า “ยิ่งใหญ่”

ผู้สัมภาษณ์: เป็นประธานาธิบดี หรือนายกรัฐมนตรี หรืออะไรทำนองนั้น

พระเจ้า: เราสงสารผู้ที่อยากเป็นหัวหน้าประเทศ นั่นเป็นความยิ่งใหญ่ในสายตามนุษย์ ซึ่งไม่สอดคล้องกับแนวคิดของเราเรื่องความยิ่งใหญ่เสมอไป

ผู้สัมภาษณ์: ท่านว่าความยิ่งใหญ่คืออะไรครับ?

พระเจ้า: การรับใช้เพื่อนมนุษย์อย่างใหญ่หลวง

ผู้สัมภาษณ์: การเป็นผู้นำประเทศหรือผู้นำโลก ก็เป็นการรับใช้มนุษย์อย่างใหญ่หลวง ไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: เราคิดว่าคนส่วนใหญ่มักจะคิดว่านักการเมืองคงรับใช้ตัวเองอย่างใหญ่หลวง หรือรับใช้ระบบการเมืองมากกว่า แม้แต่นักการเมืองผู้มีอุดมการณ์สูงสุด ไม่ช้าไม่นานก็จำต้องประนีประนอม บ้างก็ถึงกับแปดเปื้อนกับระบบการเมือง เราคิดว่าทุกคนน่าจะเห็นพ้องว่าใครอย่างเช่น แม่อธิการเทเรซ่า คือผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง

ผู้สัมภาษณ์: แม่อธิการเป็นนักบุญทุกแง่ทุกมุม แต่ท่านไม่ได้คาดหมายให้พวกเราทุกคนทำงานรับใช้และอุทิศตนถึงระดับนั้น ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: คงจะเป็นโลกที่แสนวิเศษ หากทุกคนทำเช่นนั้น เจ้าคิดว่ายังไง?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอยากให้เราทุกคนเป็นอย่างนั้นหรือครับ?

พระเจ้า: ถ้าทุกคนเป็นอย่างนั้น ก็ไม่จำเป็นที่ทุกคนต้องรับใช้เพื่อนมนุษย์และอุทิศตนถึงระดับนั้น เราไม่ได้คาดหมายให้ทุกคนทำวีรกรรมเช่นนั้น แต่คงวิเศษมาก ถ้ามีคนเหมือนแม่อธิการมากขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: แม่อธิการเป็นผู้ประสบความสำเร็จตามแนวคิดของท่าน

พระเจ้า: เธอประสบความสำเร็จในงานที่ได้รับมอบหมาย ไม่มีใครชักชวนเธอให้ไปทำอย่างอื่นได้ ทว่าเธอมุ่งมั่นต่อไปด้วยแรงกายและแรงใจทุกหยาดหยด เรารู้ว่าทุกคนจะไม่ทำหรือไม่สามารถทำได้อย่างที่เธอได้ทำ แต่เขาก็ทำอะไรบางอย่างได้ เพื่อให้โลกรอบข้างน่าอยู่ยิ่งขึ้นสำหรับคนอื่น เราออกแบบมนุษย์ขึ้นมา โดยที่การสละตนเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นคือสิ่งที่ให้ความพึงพอใจมากที่สุดซึ่งผู้คนทำได้ ไม่มีความสำเร็จอื่นใดเทียบติดเลย

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมไม่มีพวกเรามากขึ้นที่ทำเช่นนั้น?

พระเจ้า: มีหลายคน บ้างก็ทำในแง่ที่ยิ่งใหญ่ ส่วนมากแล้วทำอะไรเล็กๆน้อยๆ สิ่งที่หน่วงเหนี่ยวผู้คนไว้คือความเห็นแก่ตัว

ผู้สัมภาษณ์: แต่เราทุกคนเห็นแก่ตัว ไม่มากก็น้อย นี่เป็นธรรมชาติของมนุษย์ เป็นสัญชาตญาณการอยู่รอด ถ้าท่านมุ่งหมายให้เราเห็นใจผู้อื่น ซึ่งท่านอธิบายไว้ว่าอยากให้เราเป็นเช่นนั้น ทำไมท่านจึงตั้งโปรแกรมไว้ให้มนุษย์เห็นแก่ตัวล่ะครับ?

พระเจ้า: โลกนี้เป็นสถานที่ทำการพิสูจน์ ถึงแม้ว่าจะมีความเห็นแก่ตัวอยู่ในใจมนุษย์ แต่ก็มีความสามารถในการทะยานขึ้นไปด้วย ทุกคนมีศักยภาพในตัวเองที่จะเป็นพลังมหาศาลเพื่อความดี หากเขาจะเพียงเลือกทำเช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: น่าสนใจมาก! อีกด้านหนึ่งที่พวกเราส่วนใหญ่อยากประสบความสำเร็จก็คือ ความสัมพันธ์ แน่นอนว่าความสัมพันธ์มีต่างๆนานา ทว่ามีหลักเกณฑ์ทั่วไปสำหรับความสำเร็จไหมครับ?

พระเจ้า: มีสิ! ความถ่อมตนยังไงล่ะ!

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าท่านจะบอกว่าเป็นความรัก

พระเจ้า: ความถ่อมตนคือความรักที่แสดงออกเป็นการกระทำ โดยคำนึงว่าความผาสุกและความสุขของผู้อื่น สำคัญกว่าของตัวเอง ฉะนั้นความถ่อมตนคือกุญแจสำคัญ

ผู้สัมภาษณ์: เมื่อดูจากคำจำกัดความ สิ่งที่ตรงข้ามกับความถ่อมตนคือความหยิ่ง จึงมีเหตุผลว่าความหยิ่งคือสิ่งที่เป็นเหตุให้ความสัมพันธ์แตกหักใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ถูกต้อง!

ผู้สัมภาษณ์: ทว่าเราถูกปลูกฝังให้สำนึกถึงความหยิ่งมาตั้งแต่เกิด

พระเจ้า: ความหยิ่งสร้างกำแพงขวางกั้นผู้คน ส่วนความถ่อมตนสร้างสะพานเชื่อมสัมพันธ์ ความถ่อมตนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: แต่มีคนพร่ำบอกเราถึงความสำคัญของการนับถือตัวเอง

พระเจ้า: การเห็นคุณค่าตัวเองเป็นสิ่งที่ดี การไม่ค่อยนับถือตัวเองอาจนำไปสู่ปัญหาได้ อย่างไรก็ตาม เราขอให้เจ้าก้าวไปไกลกว่านี้ และถือว่าคนอื่นดีตัวเอง นั่นหมายความว่าเจ้านึกถึงตัวเองน้อยลง พูดไม่ออกเลยใช่ไหม? นั่นหมายความว่าเจ้าคำนึงถึงผู้อื่น โดยที่อย่างน้อยก็คิดว่าเขามีคุณสมบัติหรือความสามารถพิเศษบางอย่างที่ดีกว่าของเจ้าเอง นี่ทำได้ยาก ถ้าเจ้านึกถึงแต่ตัวเอง ดังนั้นเจ้าต้องพยายามมองหาส่วนที่ดีในตัวผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: ผมได้ยินบางคนกล่าวว่าการที่จำเป็นต้องเชื่อพระเจ้า เป็นการมองหาที่พึ่ง และเป็นอาการของคนที่ไม่ค่อยนับถือตัวเอง

พระเจ้า: นั่นไร้สาระแท้ๆ การเชื่อในเราช่วยกระตุ้นให้เจ้านับถือตัวเองได้จริงๆ ถ้าเจ้าลองนึกดู เจ้าจะเห็นว่าเจ้ามีค่าทีเดียว พระเจ้าจึงได้ส่งพระบุตรมาตายเพื่อเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: แน่นอนครับ! ผมคิดว่าสุดแล้วแต่มุมมอง แต่เราไม่ควรภูมิใจในผลสำเร็จและความสามารถพิเศษของเราหรือครับ?

พระเจ้า: เป็นเรื่องที่แยกแยะได้ยาก แน่นอนว่าเจ้ารู้สึกพึงพอใจ เมื่อทำอะไรที่ควรค่า แต่เมื่อผู้คนเริ่มรู้สึกว่าเขาเหนือกว่าคนอื่น เพราะสิ่งที่เขาได้ทำ เมื่อนั้นเขาก็บ่ายหน้าไปสู่ความหายนะ บอกตรงๆ ถ้าเจ้าอยากประสบความสำเร็จในความสัมพันธ์ เจ้าก็ไม่อยากเป็นคนยโสหรอก

ผู้สัมภาษณ์: แล้วท่านเห็นว่าความสัมพันธ์ที่ประสบผลสำเร็จเป็นยังไงครับ?

พระเจ้า: ผู้คนซึ่งมีส่วนทำอะไรร่วมกับคนหนึ่งหรือหลายคน เพื่อบรรลุผลในสิ่งที่ดีงามมากขึ้น ผู้คนที่ร่วมแรงร่วมใจกัน

ผู้สัมภาษณ์: ร่วมแรงร่วมใจหมายถึงผลกระทบร่วมกันของสองคนขึ้นไป ซึ่งมีผลมากกว่าผลกระทบของรายบุคคลรวมกันหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว นี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการเบื้องต้นเช่นกัน ผู้คนที่ร่วมงานกับคนอื่น ทำอะไรได้มากกว่าที่ต่างคนต่างทำ แต่การที่ความสัมพันธ์ใดจะก้าวหน้าไปจริงๆ ผู้ที่มีส่วนร่วมก็ต้องถ่อมตน

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าผมไม่ค่อยเข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไร ที่ว่าความถ่อมตน

พระเจ้า: การถือว่าคนอื่นดีกว่าตัวเอง ดังที่เอ่ยไว้ข้างต้น

ผู้สัมภาษณ์: จะเป็นยังไงครับ ถ้าอีกฝ่ายหนึ่งบรรลุผลได้ไม่มากเท่าผม?

พระเจ้า: นั่นก็ต้องอาศัยความถ่อมตนมากขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: ฮึมมม... พูดง่าย ทำยากครับ

พระเจ้า: เราขออธิบายให้ฟังอีกหน่อย ความถ่อมตนช่วยให้เจ้าไม่ยกชูตัวเอง ราวกับผู้ยิ่งใหญ่ที่คอยกอบกู้ใครต่อใคร ความถ่อมตนทำให้เจ้าพยายามที่จะเล็งเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งมีส่วนช่วยสถานการณ์นั้นๆอย่างไรบ้าง ซึ่งตัวเจ้าเองทำไม่ได้ แต่ละคนแตกต่างกันไป ดังนั้นขอให้มองดูสิ่งที่เจ้ายกย่องชมเชยในตัวใครสักคน บางแง่มุมที่เจ้านึกถึงเขาในด้านดี เหตุผลบางอย่างซึ่งทำให้เขาเป็นที่ต้องการ ความถ่อมตัวไม่ยกตนข่มท่าน ทว่ายกชูผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ปกติแล้วเราไม่ค่อยคุ้นกับเรื่องแบบนี้ เพราะพวกเราส่วนมากรู้สึกว่าความคิดเห็นของเราดีที่สุด วิธีการของเราคงดีที่สุด และอะไรทำนองนี้

พระเจ้า: ไม่เคยเป็นเรื่องง่ายเลยที่มนุษย์จะถ่อมตน มนุษย์มีแนวโน้มที่จะหยิ่ง แต่ความถ่อมตนให้ผลคุ้มค่าเสมอ ส่วนความหยิ่งไม่มีวันให้ผลเช่นนั้นในบั้นปลาย

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าผมจับจุดข้อนี้ไม่ค่อยได้ ก็คงเป็นเพราะดูเหมือนท่านให้มนุษย์มีแนวโน้มที่ผิดๆ ความหยิ่งและความเห็นแก่ตัวเป็นเพียงสองอย่างที่เราครอบคลุมในบทนี้ ท่านยังไม่ได้อธิบายเหตุผลว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้นครับ

พระเจ้า: มนุษย์จะได้ต้องการเรา โลกนี้เป็นการสาธิตครั้งมโหฬาร เพื่อให้เห็นว่าถึงแม้มนุษย์จะปราดเปรื่องสักแค่ไหน ก็ต้องการเราเพื่อจะได้ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง

ผู้สัมภาษณ์: แต่นั่นยุติธรรมหรือครับ? ทำไมท่านสร้างเราขึ้นมา แล้วให้เราเสียเปรียบด้วยคุณลักษณะที่รับประกันได้ว่าเราจะต้องล้มเหลวในที่สุด?

พระเจ้า: วันนี้เจ้าค่อนข้างหนักกับเรา หรือว่าเจ้าคิดว่าหนักหนาสำหรับเจ้า! ขอให้ระลึกไว้ว่าเราบอกว่าจะช่วยทำอะไรก็ตามที่เราขอจากเจ้า จริงอยู่ เราไม่ได้สร้างให้เจ้าเพียบพร้อม แต่เราได้สร้างเจ้าให้สามารถเลือกหนทางนำไปสู่ความเพียบพร้อมที่สุดเท่าที่ใฝ่ฝันได้ มนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาให้มีอิสระที่จะเลือก โดยเลือกที่จะติดตามเราหรือไม่ติดตาม

เราพยายามให้เห็นผลกระทบที่เลวร้ายของความหยิ่งเป็นที่ประจักษ์ชัด ความหยิ่งส่งเสริมการรักตัวเอง มากกว่าการรักเราหรือผู้อื่น ฉะนั้นความหยิ่งจึงต่อต้านการเลือกวิถีทางของเรา เราสาธิตให้ทุกคนเห็นบำเหน็จรางวัลในการติดตามเราด้วยความถ่อมตน แทนที่จะติดตามตัวเองด้วยความหยิ่ง

ผู้สัมภาษณ์: ต้องใช้เวลามากทีเดียวครับถึงจะจับจุดได้

พระเจ้า: ใช่แล้ว นี่เป็นเรื่องของศรัทธาเช่นกัน ถ้าเจ้าเชื่อสิ่งที่เรากล่าว และทำตามนั้น เจ้าจะประสบผลสำเร็จในความสัมพันธ์ต่างๆ เช่นเดียวกับด้านอื่นๆในชีวิต

ผู้สัมภาษณ์: แล้วสุขภาพล่ะครับ? อะไรคือเคล็ดลับของการมีสุขภาพที่ดี?

พระเจ้า: โดยทั่วไปแล้วก็ได้แก่ การดำเนินชีวิตให้ถูกต้องเหมาะสม ทานอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกายให้พอเหมาะ และมีทรรศนะที่ดี

ผู้สัมภาษณ์: ความเจ็บไข้ได้ป่วยและอุบัติเหตุเป็นเครื่องบ่อนทำลายชีวิตมนุษย์

พระเจ้า: ร่างกายมนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาให้อยู่ยงคงกะพัน ต้องอาศัยการดูแลเอาใจใส่และบำรุงรักษา

ผู้สัมภาษณ์: แต่ทำไมต้องมีโรคภัยไข้เจ็บและเชื้อโรคด้วยล่ะครับ? ดูเหมือนว่ามีแต่จะทำให้ชีวิตคนเราทุกข์ร้อน

พระเจ้า: ส่วนใหญ่แล้วเจ้าไม่ได้เจ็บป่วยใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ แต่ทำไมเราต้องเจ็บป่วยด้วยล่ะครับ?

พระเจ้า: บ่อยครั้งโรคภัยไข้เจ็บเป็นผลจากการกระทำของบุคคลนั้น ผู้คนต้องมีความรับผิดชอบเป็นส่วนตัว แต่ก็มีเหตุผลต่างๆนานาที่ทำให้เจ็บป่วย ส่วนมากแล้วเรียนรู้ได้จากการดูแลเอาใจใส่ตัวเองหรือผู้อื่น นี่จะช่วยให้ผู้คนเห็นคุณค่าร่างใหม่ที่น่าปีติยินดี ซึ่งในที่สุดเขาจะได้รับบนสวรรค์ เจ้าไม่มีวันเห็นคุณค่าสุขภาพที่ดี จนกว่าเจ้าจะเจ็บป่วย

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมเห็นคุณค่าสุขภาพที่ดี แต่เป็นข้อควรคำนึงว่าอาจมีผลประโยชน์จากโรคภัยไข้เจ็บเช่นกัน

พระเจ้า: บ่อยครั้งโรคภัยไข้เจ็บยังผลให้ผู้คนหันมารู้จักเรา หรือถ้าเขารู้จักเราแล้ว เขาก็จะรู้จักเราในแง่ที่ลึกซึ้งมากขึ้น เมื่อผู้คนหมดหนทาง เขาก็จะไขว่คว้าขอความช่วยเหลือจากเบื้องบน แล้วเราก็ยื่นมือเข้ามาช่วย นอกจากนี้ยังช่วยให้เขามีความเข้าใจผู้อื่นมากขึ้น และมีความเห็นอกเห็นใจ

ผู้สัมภาษณ์: ในที่นี้ท่านพูดถึงการเยียวยารักษาจากเบื้องบน

พระเจ้า: เราเยียวยารักษาได้ และก็ได้รักษาผู้คน โดยเป็นตอบต่อคำอธิษฐาน

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำเช่นนี้ทุกครั้งที่มีคนขอหรือครับ? ผมหมายถึงว่ารักษาเขาให้หาย?

พระเจ้า: เราตอบคำอธิษฐานในทุกกรณี แต่อาจไม่ใช่การรักษาให้หายเสมอไป หรือการรักษาอาจไม่เกิดขึ้นทันที มีองค์ประกอบหลายอย่างที่เกี่ยวข้อง นี่เป็นหัวข้อที่ค่อนข้างสลับซับซ้อน แต่ขอให้เข้าใจว่าโลกนี้ไม่ใช่จุดเริ่มต้นและจุดจบของทุกสิ่งทุกอย่าง โลกนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นการทดสอบชั่วคราว และเป็นการเรียนรู้สำหรับมวลมนุษย์ มนุษย์ตัดสินเราไม่ได้จากสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกเท่านั้น มนุษย์ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้มาอยู่กับเราบนสวรรค์ในที่สุด ถ้าเจ้าจับตาอยู่ที่เป้าหมายดังกล่าว ก็จะช่วยให้ความเจ็บปวดและโรคภัยไข้เจ็บใดๆที่เจ้าประสบในชีวิตนี้ พอทนไหวมากขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าอุตสาหกรรมการผลิตเช่นนี้เรียกว่า “การวางแผนให้ล้าสมัย” โดยที่เขาผลิตของที่ไม่ทนทาน ลูกค้าต้องกลับมาอีกในไม่กี่ปี เพื่อซื้อหารุ่นใหม่ๆ ดูเหมือนผู้คนคงฉงนใจว่าเหตุใดท่านไม่สร้างเราตามแบบที่ท่านวางแผนจะปรับปรุงเราให้ดีขึ้น

พระเจ้า: สวรรค์และทุกอย่างที่ควบคู่มาด้วย เป็นสิ่งที่น่าตั้งตารอคอย โลกเป็นสถานที่ทำการพิสูจน์ สิ่งที่เรียนรู้ในชีวิตนี้ช่วยปั้นและกำหนดคุณลักษณะของเจ้าไปชั่วนิรันดร์ เจ้าเห็นคุณค่าและเข้าใจบางสิ่งได้อย่างเต็มที่ จากประสบการณ์ในชีวิตนี้ ผู้คนเห็นคุณค่าสุขภาพที่ดี ก็ต่อเมื่อเขาต้องเจ็บป่วย เขาจะได้เปรียบเทียบดู ผู้คนเห็นคุณค่าคู่ใจอย่างแท้จริง ก็ต่อเมื่อเขาต้องหงอยเหงา เขาจะเห็นคุณค่าความเมตตา ก็ต่อเมื่อเขาต้องทนรับการพิพากษาที่หนักหน่วง ในโลกภายภาคหน้า ประสบการณ์ที่ผ่านมาบนโลกจะช่วยให้เจ้ามีความลึกซึ้งและนิสัยใจคอที่อุดมไปด้วยสิ่งดีๆ ซึ่งคงจะไม่มีด้วยทางอื่นใด

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมหวังว่าโรคภัยไข้เจ็บใดๆที่ผมประสบจะส่งผลแบบนั้น ส่วนเรื่องการรักษาจากเบื้องบนหรือด้วยศรัทธานั้น ทำไมบางคนถึงได้รับการรักษาอย่างมหัศจรรย์ที่ประจักษ์ชัด ส่วนบางคนไม่ได้รับการรักษา หรือถึงกับเสียชีวิตล่ะครับ?

พระเจ้า: นี่ล้วนเกี่ยวกับวัตถุประสงค์และลิขิตในชีวิตเขา สำหรับบางคนก็ถึงเวลาที่เขาจะกลับมาบ้านในโลกวิญญาณ สวรรค์ดีกว่าชีวิตนี้อย่างแน่นอน ถ้าจะว่ากันไปแล้ว การหน่วงเหนี่ยวใครไว้ ก็เหมือนกับการไม่ยอมให้เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย อะไรดีกว่า? การที่นักศึกษาได้รับปริญญาหรือว่าไม่ได้รับ? ถ้าหากเจ้ามีมุมมองเช่นนั้นได้ การอยู่ในโลกนี้ก็เป็นทางเลือกที่แย่กว่า แต่เรารักษาบางคนเพื่อเขาจะได้ใช้ชีวิตที่เหลือ เพื่อบำเพ็ญประโยชน์ต่อผู้อื่น และเป็นสักขีพยานถึงพลังอำนาจของเรา นี่คือข้อพิสูจน์ว่าเรามีจริง

ผู้สัมภาษณ์: นั่นก็อธิบายว่าทำไมบางคนถึงเสียชีวิต แต่คนที่ต้องพิการอย่างสาหัสล่ะครับ หรือเป็นโรคที่เรื้อรังและบั่นทอนร่างกาย? ดูเหมือนว่าแทนที่จะให้ยืดเยื้อ ก็ดีกว่าที่จะรักษาเขา หรือพาเขากลับ “บ้าน” อย่างที่ท่านเรียก

พระเจ้า: แต่ละกรณีแตกต่างกันไป ผู้คนแตกต่างกันไป และสถานการณ์แตกต่างกัน ดังนั้นเราก็ไม่อาจมอบคำตอบตายตัวที่ครอบคลุมทุกสิ่ง มีเหตุผลต่างๆนานา ในกรณีส่วนใหญ่ก็มีเหตุผลต่างๆเกี่ยวข้อง แต่เราขอถามอะไรเจ้าสักอย่าง ถ้าเจ้าเป็นห่วงเหลือเกิน เจ้าทำอะไรบ้าง? บางคนวิพากษ์วิจารณ์เราที่ปล่อยให้เกิดเรื่องเลวร้ายต่างๆ แต่เขาทำอะไรบ้างเพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานใดๆที่เขาพูดถึง? ถ้าผู้คนเจ็บป่วยอยู่ในโรงพยาบาล หรือพิการไปไหนมาไหนไม่ได้ คนที่พิพากษ์วิจารณ์เรา ไปเยี่ยมเยียนพวกเขาหรือเปล่า เพื่อพยายามนำความชื่นบานไปสู่ชีวิตเขาบ้าง? บางทีเหตุผลที่ผู้คนเจ็บป่วยก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่เขาไม่มีมิตรสหายหรือเพื่อนคู่ใจ

ผู้สัมภาษณ์: ดูเหมือนท่านชอบโยนกองกับมาหาพวกเรานะครับ? ผมรู้สึกว่าไม่มีอะไรมากนักที่ผมหรือใครๆทำได้

พระเจ้า: แต่มีอะไรสักอย่างที่เจ้าทำได้เสมอ เราขอเสนอว่าอย่างน้อยก็ทำเท่าที่ทำได้ แล้วเราจะทำส่วนที่เหลือ

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นคติพจน์เก่าแก่ที่ว่า “พระเจ้าช่วยผู้ที่ช่วยตัวเอง”

พระเจ้า: ถ้าจะว่าไปแล้วก็ใช่ แต่มีอะไรมากกว่านั้นอีก พระเจ้าช่วยผู้ที่ช่วยผู้อื่น มนุษย์ไม่ควรที่จะใช้เวลาหาดูแลเอาใจใส่ตัวเองเท่านั้น แต่เขาควรหาทางช่วยเหลือผู้อื่นด้วย เจ้าจะไม่ช่วยผู้อื่นที่จำเป็นหรือ? เจ้าอาจจะอธิษฐานว่า “พระเจ้าโปรดช่วยสถานการณ์นั้นสถานการณ์นี้” ในเมื่ออันที่จริงแล้ว เราอาจพยายามช่วยสถานการณ์นั้น โดยส่งเจ้าไปช่วย เจ้าอาจเป็นคำตอบต่อคำอธิษฐานของใครสักคน!

ผู้สัมภาษณ์: นั่นเป็นข้อนึกคิดที่น่าสนใจ และเป็นสิ่งที่ควรระลึกไว้ หากผมตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น วันนี้ผมถามท่านหนักหน่อย ผมขอโทษครับถ้าฟังดูวิพากษ์วิจารณ์ ท่านอยากกล่าวปิดท้ายไหมครับ?

พระเจ้า: เรายกโทษให้ เราเทศนาให้ฟังก็ได้ แต่ชาวโลกได้ยินมามากแล้ว ผู้คนอยากเห็นคำเทศนาในรูปการกระทำ ขอให้นึกดูว่า เจ้าทำอะไรได้บ้างเพื่อให้โลกน่าอยู่ยิ่งขึ้น? อำนาจที่จะเป็นพลังเพื่อความดีงาม มีอยู่ในตัวทุกคน ถึงแม้ว่าจะทำอะไรเพียงเล็กๆน้อยๆ ก็จะช่วยให้โลกในส่วนของเจ้าเป็นดุจสรวงสวรรค์มากขึ้น โดยนำสัมผัสจากสวรรค์มาสู่คนรอบข้าง ในรูปความรักและความกรุณา ถ้าหากเจ้ารู้สึกว่าไม่มีพละกำลังที่จะทำเช่นนี้ แต่อยากทำ ก็ร้องขอความช่วยเหลือจากเรา เราจะช่วย เราขอสัญญา

ประเด็นเรื่องจรรยาและสังคม

สัมภาษณ์บทที่เจ็ด

ผู้สัมภาษณ์: ขอบคุณอีกครั้งครับที่ให้ผมสัมภาษณ์

พระเจ้า: ด้วยความยินดี เราตั้งใจเสมอที่จะให้แง่คิดของเราเกี่ยวกับประเด็นต่างๆเป็นที่เข้าใจ เราจึงดีใจที่มีโอกาสตอบคำถามใดๆที่เจ้าหรือใครก็ได้อาจข้องใจ

ผู้สัมภาษณ์: วันนี้ผมอยากเน้นประเด็นในเรื่องทางสังคมและจรรยา ชาวโลกผ่านหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญบางประการในปีที่ผ่านมา เราผ่านปี ค.ศ. 2001 มาแล้ว ตอนนี้อยู่ในสหัสวรรษใหม่ ขณะนี้ประชากรโลกมีจำนวนมากกว่า 6 พันล้านคน ดูเหมือนเราพุ่งพรวดไปสู่อนาคตโดยไม่ได้เล็งเห็นล่วงหน้ามากนักว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร ท่านมุ่งหมายไว้ให้โลกมีประชากรหนาแน่นอย่างนี้หรือครับ?

พระเจ้า: เราไม่ได้มุ่งหมายให้โลกบางส่วนมีประชากรหนาแน่น แต่พูดถึงจำนวนประชากรโดยส่วนรวม เราตระหนักอย่างแน่นอนว่าจะเป็นเช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: ท่านไม่เป็นห่วงเรื่องประชากรล้นโลกหรือครับ จะมีผู้คนมากมายจนแหล่งปัจจัยในโลกไม่เพียงพอที่จะเอื้ออำนวยความต้องการ?

พระเจ้า: เราเป็นห่วงเรื่องการแบ่งแหล่งปัจจัยในโลกอย่างไม่ยุติธรรม บางคนกักตุนและบริโภคมากเกินว่าที่ควร ส่วนบางคนกำลังเสียชีวิตเพราะความหิวโหย

ผู้สัมภาษณ์: แต่ทำไมถึงออกแบบโลกให้บางส่วนมีความอุดมสมบูรณ์ แต่บางแห่งกันดารอาหารล่ะครับ?

พระเจ้า: โลกไม่ได้ออกแบบมาเช่นนั้น มนุษย์ปกครองโลกมาหลายสหัสวรรษแล้ว การแบ่งปันอย่างไม่เสมอภาคคือผลลัพธ์ที่มนุษย์ได้ทำ ไม่ใช่เรา

ผู้สัมภาษณ์: สิ่งที่จำเป็นที่สุดก็คือน้ำ บางแห่งมีน้ำอุดมสมบูรณ์ บางแห่งแทบไม่มีเลย ดูเหมือนว่าอย่างน้อยท่านต้องรับผิดชอบในเรื่องนั้น

พระเจ้า: มีเหตุผลมากมายที่ขาดน้ำในบางเขต เกือบทุกแห่งมีผลลัพธ์มาจากการที่มนุษย์เป็นผู้ดูแลที่ไม่ดี แม้แต่ทุกวันนี้มนุษย์ก็ตัดไม้ทำลายป่า ซึ่งก่อให้เกิดความหายนะมากขึ้น ระบบนิเวศของโลกจึงอยู่ในสภาพที่แย่มากมาจนถึงบัดนี้ แต่มนุษย์ยังคงบ่อนทำลายอย่างไม่หยุดหย่อน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดความหายนะ

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเหมือนพระเจ้าเป็นพวก “อนุรักษ์”

พระเจ้า: ในบางแง่ก็คงเป็นเช่นนั้น แต่มีขอบเขตจำกัด สมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกได้แก่ชีวิตมนุษย์ นี่ต้องมาก่อน มนุษย์ควรใช้สิ่งสร้างสรรค์ของเรา คือโลกที่เราสร้างขึ้นมา ให้เกิดประโยชน์มากที่สุด เพื่อให้มนุษยชาติดำรงอยู่ต่อไป การแสวงหาประโยชน์ใส่ตัวด้วยความโลภซึ่งแพร่หลายไปทั่ว คือสิ่งที่ผิดโดยแท้ การถือว่าความอยู่รอดของสัตว์และป่าไม้มาก่อนมนุษย์ก็ผิดเช่นกัน ความจริงอยู่สายกลาง ถ้านำแหล่งปัจจัยของโลกมาใช้ประโยชน์อย่างมีเหตุผล โดยให้เกิดประโยชน์เท่าเทียมกันทั่วหน้า เพื่อว่าทั้งมนุษยชาติและสิ่งแวดล้อมจะได้ดำรงอยู่ต่อไป นั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง

ผู้สัมภาษณ์: เจ้าประคุณเอ๋ย! ท่านไม่เพียงเป็นพวกอนุรักษ์เท่านั้น แต่ฟังดูเป็นพวกสังคมนิยมด้วย จากพูดคุยเรื่องความเท่าเทียมโดยทั่วหน้ากัน

พระเจ้า: เอาจากแต่ละคนตามความสามารถของเขา มอบให้แต่ละคนตามความจำเป็นของเขา นี่คือคำขวัญของเราเอง

ผู้สัมภาษณ์: โอ้! ท่านนำคำพูดของมาร์กซ์มาอ้าง!

พระเจ้า: มาร์กซ์ขโมยแนวคิดไปจากเรา จากพระคัมภีร์

ผู้สัมภาษณ์: พระคัมภีร์ส่งเสริมสังคมนิยมหรือครับ?

พระเจ้า: พระคัมภีร์ส่งเสริมการมีความรักต่อเราและมนุษยชาติ สังคมที่มีอุดมการณ์ดีเลิศซึ่งก่อตั้งโดยศิษย์ของพระเยซู หลังจากที่พระเยซูขึ้นมาสู่สวรรค์แล้ว คือสังคมที่ผู้ติดตามมอบสิ่งของให้ใช้ร่วมกัน ผู้ใดมีความจำเป็นก็ได้รับปัจจัยจากผู้ที่มีมากเกินพอ

ผู้สัมภาษณ์: เห็นได้ชัดว่าวิถีชีวิตเช่นนั้นคงอยู่ไม่นาน

พระเจ้า: ในปัจจุบันชุมชนทางศาสนาจำนวนมากยังคงถือปฏิบัติตามวิถีชีวิตดังกล่าว และก็ได้ผลเป็นอย่างดีสำหรับเขา เช่นเดียวกับศิษย์ในสมัยแรกๆ

ผู้สัมภาษณ์: อย่างไรก็ตาม ลัทธิคอมมิวนิสต์เป็นระบบที่ล้มเหลว

พระเจ้า: เราไม่ได้พูดถึงระบบการเมืองคอมมิวนิสต์ที่ไร้พระเจ้า ซึ่งถูกพิพากษาให้ล้มเหลว เพราะเขาตัดเราออกไป นั่นมีพื้นฐานจากการบังคับให้แบ่งปันกัน โดยที่ผู้มีอำนาจแสร้งทำเป็นผู้ปกป้องคุ้มครองคนทั่วไป โดยที่เขาเองร่ำรวยและมีอำนาจ จากการที่คนทั่วไปเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เปล่าเลย เราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับลัทธิคอมมิวนิสต์ เราพูดถึงสังคมที่มีพื้นฐานบนความรักและการคำนึงถึงผู้อื่นต่างหาก ถ้าทุกคนห่วงใยที่จะให้แน่ใจว่าคนอื่นได้รับปัจจัยครบถ้วน เขาก็จะได้รับปัจจัยครบถ้วนเช่นกัน

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเหมือนความเพ้อฝันของยุคพระศรีอาริย์ แต่ผู้คนไม่ได้ดำเนินชีวิตและปฏิบัติงานอย่างนั้นหรอกครับ นักบุญบางคนอาจจะทำได้ แต่พวกเราส่วนใหญ่ การคำนึงถึงผู้อื่นเช่นนั้น ไปไม่ไกลเกินกว่าญาติสนิท บางครั้งก็ไม่ไกลถึงแค่นั้นด้วยซ้ำ น่าเศร้าจริงๆครับ

พระเจ้า: ทางเดียวที่จะมีความรักประเภทนี้ได้ ก็ด้วยการที่เจ้ามีความรักของเราเป็นพลังกระตุ้น

ผู้สัมภาษณ์: มีผู้คนหลายล้านซึ่งอ้างว่ามีความรักของท่านเป็นพลังกระตุ้น แต่วิถีชีวิตของเขาดูไม่แตกต่างอะไรมากนัก จริงอยู่ เขาอาจทำตัวเคร่งศาสนามากกว่าสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าไม่ได้ช่วยให้เขาล้วงกระเป๋าช่วยเหลือผู้อื่น

พระเจ้า: ถ้าศาสนาของเจ้าไม่เอื้อมเข้าไปถึงจิตใจเจ้า และดลใจให้เจ้าเมตตากรุณา เพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ก็ไม่มีความหมายมากนัก

ผู้สัมภาษณ์: ในปัจจุบันคู่แข่งที่มีชัยชนะต่อลัทธิคอมมิวนิสต์ ก็คือลัทธิทุนนิยม ท่านคิดยังไงครับเกี่ยวกับลัทธิทุนนิยม?

พระเจ้า: ดูเหมือนว่าลัทธิทุนนิยมเป็นที่ดึงดูดใจมากกว่าแน่ๆ เพราะคนส่วนใหญ่เห็นว่าเป็นโอกาสที่จะร่ำรวย มี“เครื่องล่อใจ”อยู่ต่อหน้าผู้คน เขาจึงทำงานหนักตลอดชีวิตในระบบที่เอารัดเอาเปรียบคนจำนวนมาก เพื่อผลประโยชน์ของคนส่วนน้อย เพราะมีความเป็นไปได้ว่าวันหนึ่ง เขาอาจโชคดี ผู้คนติดตามวัฏจักรนี้ต่อไป ไม่ใช่หรอก เราไม่ได้จัดตั้งระบบเศรษฐกิจและการเมืองของโลกขึ้นมา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านจัดตั้งระบบใดขึ้นมาครับ?

พระเจ้า: สวนเอเดนคือสภาพดีเลิศที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างนับจากนั้นมาเป็นของลอกเลียนที่ไม่ได้เรื่อง โดยมีข้อยกเว้นสองสามอย่าง

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นแผนการดั้งเดิมของท่านคือให้พวกเรามนุษย์อยู่ในโลกธรรมชาติ ที่ซึ่งมีแต่ความรักและความงดงาม เราจะไม่พากันเกียจคร้านไปหมดหรือครับ ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น?

พระเจ้า: เราได้ยินผู้อ่านส่วนใหญ่กล่าวว่า “พูดเองสิ” ที่นั่นเป็นธรรมชาติที่งดงามมาก แต่อาดัมกับอีฟไม่ได้เกียจคร้านเลย

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าเขาง่วนกับการทำงานบางอย่างหรือครับ?

พระเจ้า: โธ่เอ๋ย แน่นอน! เขามีสวนทั้งสวนให้ดูแล

ผู้สัมภาษณ์: โอ้? ผมคิดว่าเขาแค่นอนเล่นในแดนสุขาวดี จิบค็อกเทลในสวนเอเดน และนอนอาบแดด

พระเจ้า: เปล่าเลย! เขาง่วนกับการดูแลสวนทั้งสวน และเลี้ยงดูครอบครัว ใครที่เคยเลี้ยงดูเด็กก็รู้ว่าเป็นงานใหญ่

ผู้สัมภาษณ์: อะไรนะครับ? คายิน เอเบิล คนอื่นๆ เกิดในสวนเอเดนหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว คายินกับเอเบิลเกิดที่นั่น แต่ไม่ใช่ “คนอื่นๆ”

ผู้สัมภาษณ์: แปลกดีครับ! เราเข้าใจว่าลูกๆเกิดหลังจากที่อาดัมออกไปจากสวนแล้ว โดยทำงานเหน็ดเหนื่อยในทุ่งนาเพื่อผลิตอาหาร ราวกับว่าการมีลูกเป็นส่วนหนึ่งของคำสาปแช่ง จากการที่ทานผลไม้ต้องห้าม

พระเจ้า: คำสาปแช่งหรือ? เจ้าคิดว่าการมีลูกเป็นคำสาปแช่งหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ เปล่าครับ แต่...

พระเจ้า: โอ้ เจ้าคิดว่าเพศสัมพันธ์เป็นส่วนหนึ่งในคำสาปแช่งหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ นั่นเป็นสิ่งที่คนเราเข้าใจกัน เพศสัมพันธ์กับสภาพที่ไร้บาป ไม่สอดคล้องต้องกันจริงๆ

พระเจ้า: โธ่เอ๋ย เจ้าสับสนแล้ว ไม่ใช่หรอก เพศสัมพันธ์มีมาตั้งแต่แรกเริ่ม อาดัมกับอีฟมีกันเหลือเฟือ และมีลูกนานก่อหน้าที่จะออกจากสวนเอเดน

ผู้สัมภาษณ์: ถ้างั้นท่านว่าเพศสัมพันธ์ก็ไม่ผิดใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าคิดว่าการกระทำด้วยความรัก ซึ่งยังผลให้บังเกิดชีวิตใหม่ เป็นปัญหาสำหรับเราหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: บางคนอาจนึกเช่นนั้นครับ

พระเจ้า: เอ้อ ขอให้เลิกนึกเช่นนั้นได้แล้ว เพศสัมพันธ์เป็นการบ่งบอกทางกายขั้นสุดยอด ถึงความรักที่ชายหญิงมีต่อกัน เราสร้างขึ้นมาให้น่าสนุกและน่าเพลิดเพลิน จนเกือบจะต้านทานไม่ได้ เราชื่นชอบให้ผู้คนบ่งบอกถึงความรักที่มีต่อกัน ด้วยการร่วมรัก ก็แล้วทำไมถึงเรียกว่า “ร่วมรัก” ล่ะ? ไม่หรอก ไม่มีอะไรที่ไม่ดีหรือผิดปกติ และไม่ใช่ผลลัพธ์จากบาปหรือคำสาปแช่งเช่นกัน

ผู้สัมภาษณ์: ถึงกระนั้นก็มีไว้สำหรับคู่สมรสเท่านั้น

พระเจ้า: ใครบอกว่าสำหรับคู่สมรสเท่านั้น?

ผู้สัมภาษณ์: ผมเดาว่าท่านคงอยากให้เป็นเช่นนั้น

พระเจ้า: ไม่จำเป็นต้องจำกัดแค่คู่สมรสเท่านั้น ถ้าสองคนบรรลุนิติภาวะ และต้องการมีเพศสัมพันธ์ ก็ต้องตัดสินใจในแง่ที่ว่ามีผลดีต่อเขา และไม่ก่อให้เกิดผลเสียต่อใคร

ผู้สัมภาษณ์: มีกฎแค่นั้นหรือครับ?

พระเจ้า: มีอะไรอีกหลายอย่างที่ควรพิจารณาก่อนที่จะมีเพศสัมพันธ์ ดังนั้นก็ไม่ควรรีบร้อน โดยไม่คิดหน้าคิดหลังเสียก่อน นี่เป็นหัวข้อใหญ่มาก ซึ่งเราอาจครอบคลุมเพิ่มเติมในการสัมภาษณ์คราวหน้า เจ้าบอกว่าจะถามเรื่องทางสังคม

ผู้สัมภาษณ์: ถูกต้องครับ สิ่งเกี่ยวโยงกับหัวข้อนี้ ผมขอครอบคลุมคำถามเรื่องการคุมกำเนิดและการทำแท้ง … ผมสังเกตว่าบรรยากาศชักจะเศร้าสร้อย

พระเจ้า: การทำแท้งคือสิ่งที่ทำให้เราเศร้าใจเหลือจะพรรณนา

ผู้สัมภาษณ์: บางคนถือว่าการทำแท้งเป็นเรื่องมนุษยธรรมมากกว่าในบั้นปลาย เพื่อช่วยไม่ให้เด็กรู้สึกว่าไม่เป็นที่ต้องการตลอดชีวิต คุณแม่ส่วนมากเป็นคุณแม่โสด และไม่อาจเลี้ยงดูเด็กได้

พระเจ้า: มีทางเลือกอื่น เมื่อทารกปฏิสนธิแล้ว ก็เหมาะที่สุดที่ทารกจะเกิดมาและได้รับการเลี้ยงดู จากพ่อและแม่ผู้ห่วงใย ถ้าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดไม่ต้องการทำเช่นนี้ หรือทำไม่ได้ เมื่อนั้นก็ดีกว่าที่จะมีผู้ที่ทำได้ ซึ่งรับทารกไว้เป็นบุตรบุญธรรม บางครั้งปู่ย่าตายายหรือญาติพี่น้องคนอื่นๆอาจช่วยเลี้ยงดูเด็กได้ ทางเลือกอีกทางหนึ่งก็คือ การอยู่ร่วมกันกับผู้ปกครองโสดคนอื่นๆ การแบ่งเบาภาระกัน ก็ช่วยให้ทุกคนมีภาระเบาบางลง

เราขอเสริมตรงนี้ด้วยว่า เราเห็นใจอย่างยิ่ง เราเข้าใจคุณแม่ผู้ตั้งครรภ์และรู้สึกว่าเธอต้องทำแท้ง นี่เป็นสักขีพยานว่าโลกโหดร้ายและแข็งกระด้างแค่ไหน จนเด็กผู้เป็นของกำนัลยิ่งใหญ่ที่สุดที่เรามอบให้ผู้หญิง กลับถือกันว่าเป็นความรับผิดชอบที่รับไม่ไหว เพื่อบรรลุผลในชีวิตที่พึงปรารถนา “อารยธรรม”เสื่อมลงไปถึงขั้นนี้ การเข่นฆ่าทารกเป็นทางเลือกที่ผู้คนชอบและถึงกับพึงประสงค์มากกว่า นี่พิสูจน์ให้เห็นว่าสังคมป่าเถื่อนมากเพียงใด

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเห็นพ้องกับพวกที่ประท้วงต่อต้านการทำแท้ง...

พระเจ้า: การคร่าชีวิตทารกที่ยังไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาเป็นสิ่งที่ผิด แต่เมื่อกล่าวเช่นนั้นแล้ว เราก็รู้สึกว่าผู้ประท้วงต่อต้านการทำแท้ง ก็ผิดด้วยเสียส่วนมาก แทนที่จะใช้พลังงานไปกับการประท้วงต่อต้านการทำแท้ง ก็คงก่อให้เกิดผลดีมากกว่า หากเขาจะพยายามช่วยเหลือพวกผู้หญิงที่รู้สึกว่าการทำแท้งคือทางเลือกเดียว เขาควรพยายามช่วยให้การรับบุตรบุญธรรมเป็นเรื่องที่ง่ายขึ้น เขาควรพิจารณาที่จะรับเด็กที่ไม่มีคนต้องการไว้เป็นบุตรบุญธรรมเอง เขาควรพยายามหางานให้พวกผู้หญิงซึ่งไม่อาจหาเลี้ยงลูก มีอะไรในแง่บวกที่เขาทำได้มากมาย เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระในการที่ผู้หญิงบางคนรู้สึกว่า “จำเป็น” ต้องทำแท้ง

ผู้สัมภาษณ์: แต่ในมุมกลับกันก็มีผู้ที่ต้องการทารกอย่างที่สุด แต่มีไม่ได้ มีวิธีการต่างๆนานาที่จะช่วยให้มีลูกดก และหลายคนเลือกที่จะลองทำเช่นนี้ ท่านมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหมครับ?

พระเจ้า: การอยากเป็นพ่อแม่คือความใฝ่ฝันที่มีคุณธรรม เรายกย่องชมเชยผู้ที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้มีลูก อย่างไรก็ตาม มีเด็กจำนวนมากที่ต้องมีคนรับไว้เป็นบุตรบุญธรรม โดยทั่วไปก็คงดีกว่าที่จะพิจารณารับบุตรบุญธรรม แทนที่จะใช้เวลาและความพยายามมากมาย โดยหาทางทำเกิดการปฏิสนธิเทียม และพยายามอุ้มครรภ์ให้ครบกำหนด ซึ่งบ่อยครั้งก็ไร้ผล

ผู้สัมภาษณ์: หลายคนคงอยากทำเช่นนั้น หากขั้นตอนการรับบุตรบุญธรรมไม่เคร่งครัดเหลือเกิน

พระเจ้า: นั่นก็จริง น่าเศร้าที่โลกถือว่าสำคัญเหลือเกินที่จะตรวจสอบอย่างเคร่งครัดมากต่อผู้ที่ต้องการรับบุตรบุญธรรม บ่อยครั้งระหว่างที่มีการตรวจสอบ เด็กต้องอยู่ในสถานเลี้ยงดูเด็กซึ่งไม่ใช่สถานการณ์ที่เหมาะที่สุด นั่นคือเรื่องที่น่าหัวเราะเกี่ยวกับสังคมปัจจุบัน ในการพยายามปกป้องเด็ก จริงๆแล้วเขาก็ทำให้เด็กต้องได้รับการเลี้ยงดูที่ไม่ได้มาตรฐาน แต่นี่คือวิถีทางของโลก บางครั้งเมื่อชายหญิงพยายามทำดี และตั้งกฎเกณฑ์เรื่องความชอบธรรม ผลลัพธ์ที่ตามมาก็แย่กว่านั้นอีก

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมเป็นเช่นนี้ล่ะครับ? ดูเหมือนว่าหลักเกณฑ์ดังกล่าวกำหนดขึ้นโดยผู้คนที่มีความตั้งใจดี ซึ่งคำนึงถึงผลประโยชน์ดีที่สุดของผู้ที่ได้รับผลกระทบ

พระเจ้า: ปัญหาเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะว่าถ้าปราศจากเรา มนุษย์ก็ไม่อาจบรรลุผลดีเลิศที่สุดจริงๆ ถ้าเราถูกตัดออกไป ผลลัพธ์อย่างดีที่สุดก็คือความผิดหวัง และผลลัพธ์เลวร้ายที่สุดก็คือความหายนะ ตามปกติแล้วผู้คนโดยทั่วไปก็เป็นฝ่ายรับผลเสีย ถ้ากฎเกณฑ์และความพยายามในทำนองนี้ เช่น การวางแผนสังคม ชุมชน และครอบครัว จะประสบความสำเร็จได้ เราก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง ในโลกภายภาคหน้าจะไม่มีปัญหาแบบนี้ เพราะหลักการปกครองจะเป็นความรัก ไม่ใช่กฎเกณฑ์ อะไรก็ตามที่เป็นผลดีที่สุดสำหรับทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง นั่นคือบรรทัดฐาน ไม่ใช่การทำตามตัวบทกฎเกณฑ์ซึ่งมีรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆนานา นี่ล้วนแต่เป็นส่วนหนึ่งของการสาธิตต่อชาวโลกว่า หนทางของเราดีกว่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ผู้สัมภาษณ์: บางคนอาจรู้สึกว่านั่นฟังดูหยิ่งผยองสักหน่อย

พระเจ้า: บางคนอาจรู้สึกเช่นนั้น นั่นคงเป็นเพราะเราท้าทายข้อสมมุติฐานบางอย่างที่เขายึดมั่น จากการกล่าวเช่นนี้ เราไม่ประสงค์จะให้ใครขุ่นเคืองใจ เราเพียงกล่าวข้อเท็จจริง ว่าวิถีทางของมนุษย์และโลกนี้น่าสมเพช เพราะไม่เพียงพอที่จะจัดหาคุณภาพชีวิตสูงสุดให้แก่ผู้คน นี่ชี้ให้ผู้คนเห็นว่าเขาไม่อาจได้รับความพึงพอใจตามที่ใฝ่ฝันไว้อย่างเต็มที่ในชีวิตนี้ นอกจากนั้นก็จะช่วยให้เขาเห็นคุณค่ามากขึ้นทีเดียว ต่อความเพียบพร้อมของโลกภายภาคหน้า

ผู้สัมภาษณ์: ขอย้อนกลับไปเรื่องการทำแท้งหน่อยนะครับ เกิดอะไรขึ้นกับวิญญาณของเด็กเหล่านี้ที่เสียชีวิตก่อนถือกำเนิดขึ้นมา?

พระเจ้า: เขากลับไปสวรรค์

ผู้สัมภาษณ์: บางคนอาจบอกว่านั่นดีกว่าติดแหงกอยู่ที่นี่ และไม่มีใครต้องการ

พระเจ้า: เรามุ่งหมายให้วิญญาณมนุษย์ในยุคนี้ดำเนินชีวิตบนโลก เมื่อไม่เป็นไปตามนั้น วัตถุประสงค์สำหรับชีวิตของเด็กน้อยเหล่านี้ก็ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์

ผู้สัมภาษณ์: เขาจะได้รับโอกาสอีกครั้งไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว หลายคน

ผู้สัมภาษณ์: แต่ไม่ใช่ทุกคนหรือครับ?

พระเจ้า: สำหรับบางคน ก็ไม่มีโอกาส

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นเขาก็ไม่ครบถ้วนอยู่อย่างนั้นหรือครับ?

พระเจ้า: มีการชดเชยส่วนที่ไม่สมบูรณ์ในชีวิตของเขา

ผู้สัมภาษณ์: มีการชดเชยหรือครับ? ท่านหมายถึงในสวรรค์?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เด็กเหล่านี้ล้ำค่าต่อเรา เมื่อถูกพ่อแม่ในโลกปฏิเสธ และเขาไม่สามารถดำเนินชีวิตในโลก เราก็เป็นผู้ต้อนรับเขาเองเมื่อเขากลับมาสู่สวรรค์ เราอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน ทะนุถนอมเขา อวยพรเขา แล้วเราหาสถานที่พิเศษให้แต่ละคน เขาจะได้ไม่มีรู้สึกอีกเลยว่าไม่มีใครต้องการ

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นผลลัพธ์โดยทั่วไปก็ลงตัว ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ลงเอยด้วยดี

พระเจ้า: เราไม่มีวันให้เด็กไร้เดียงสาคนใดต้องทนทุกข์ เพราะการกระทำของผู้อื่น แต่แผนการดั้งเดิมที่เตรียมไว้สำหรับเด็กคนนั้นโดยเฉพาะ ก็ไม่เป็นไปตามนั้น

ผู้สัมภาษณ์: นั่นก่อให้เกิดข้อแตกต่างไหมครับ? แผนการดั้งเดิมเป็นสิ่งดีเลิศ ส่วนแผนการอื่นกลายอันดับรองลงมาหรือครับ?

พระเจ้า: แผนดั้งเดิมของเราดีเลิศเสมอ ขอให้พิจารณาดูสวนเอเดนอีกครั้ง นั่นคือแผนการดั้งเดิมของเรา เจ้าอยากอยู่ที่นั่นไหม หรืออยากอยู่ที่นี่ในขณะนี้?

ผู้สัมภาษณ์: จริงครับ แต่บางคนบอกว่าเรามีสติปัญญามากขึ้นจากความผิดพลาดของเรา

พระเจ้า: ใช่แล้ว มีสติปัญญามากขึ้น ทว่าไม่ใช่มีสภาพดีขึ้นเสมอไป อาดัมกับอีฟมีสติปัญญามากขึ้นแน่ๆ หลังจากได้ทำบาป แต่คงไม่มีใครคิดหรอกว่าเขามีสภาพดีขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าเนื่องจากท่านถือว่าการทำแท้งเป็นสิ่งที่ผิด ท่านก็คงไม่เห็นด้วยเช่นกันกับการจบชีวิตจากความทรมาน หรือการคร่าชีวิตด้วยความเมตตา?

พระเจ้า: ชีวิตมนุษย์คือสิ่งที่ล้ำค่า มนุษย์เป็นใครกันที่จะบอกว่าเมื่อใดที่การเข่นฆ่าเป็นไปด้วยความเมตตา?

ผู้สัมภาษณ์: หากใครสักคนมีชีวิตอยู่ด้วยเครื่องช่วยชีวิต และเครื่องช่วยชีวิตเท่านั้นที่ช่วยให้เขามีชีวิต ก็ดูเหมือนว่าไม่มีประโยชน์ที่บุคคลนั้นมีชีวิตอยู่ต่อไป

พระเจ้า: ใครที่อยู่ในสภาพเช่นนั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่เราไม่ได้กล่าวว่าในกรณีที่ใครใช่เครื่องช่วยชีวิต ก็เป็นการดีเสมอที่จะ “ถอดปลั๊ก” บางครั้งผู้คนฟื้นตัวจากอาการโคม่า และบางครั้งก็มีคนที่ได้รับการรักษาอย่างมหัศจรรย์ เรื่องทั้งหมดที่กล่าวมานี้ควรได้รับการพิจารณา แต่ถ้าใครมีชีวิตอยู่ และสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องมีเครื่องช่วยชีวิต ก็ไม่ควรจบชีวิตเขาก่อนกำหนด ถ้าใครจะเสียชีวิตไปตามธรรมชาติ และเพียงมีชีวิตอยู่อย่างไม่มีตัวตนในสภาพโคม่า ก็แล้วทำไมถึงขัดขวางไม่ให้เขาก้าวไปสู่โลกภายภาคหน้าที่ดีกว่า แต่ชีวิตอยู่ต่อไปได้เอง เมื่อนั้นบุคคลดังกล่าวก็ควรอยู่ต่อไป

ผู้สัมภาษณ์: ขอคุยถึงประเด็นเรื่องเป็นเรื่องตายอีกเรื่องหนึ่งครับ คือการทำโทษประหารชีวิต ควรมีใครถูกประหารชีวิตเพราะอาชญากรรมอุกฉกรรจ์ไหมครับ?

พระเจ้า: ดังที่เรากล่าวไว้แล้วว่าชีวิตเป็นสิ่งล้ำค่า แต่ถ้าใครใช้ชีวิตเพื่อก่อความชั่วช้าเลวทราม เมื่อนั้นเขาก็สูญเสียสิทธิในชีวิตนั้น มนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาให้ดำเนินชีวิตที่ดี ถ้าเขากลับดำเนินชีวิตที่เลวร้าย เขาก็ต้องเต็มใจยอมรับผลที่ตามมา เราเลือกมีเมตตา และความเมตตายิ่งใหญ่กว่าความยุติธรรม แต่ในโลกผู้คนอยู่ภายใต้กฎหมายแผ่นดิน ถ้าใครก่ออาชญากรรมที่เจ้าเรียกว่าอุกฉกรรจ์ เขาก็สละความเมตตา เมื่อนั้นเขาก็ต้องพร้อมรับความยุติธรรม บางครั้งความยุติธรรมนั้นก็คือการชดใช้การกระทำของเขาด้วยชีวิต เมื่อได้แถลงหลักการทั่วไปแล้ว เราก็ขอแถลงว่าควรจะพิจารณาสภาพการณ์ในแต่ละกรณี การลงโทษประหารชีวิตเป็นการตัดสินขั้นรุนแรงที่สุด แต่บางครั้งนี่ก็เป็นการทำโทษที่ยุติธรรมที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: ท่านระบุได้ไหมครับว่ามีอาชญากรรมประเภทใดบ้าง?

พระเจ้า: อารยธรรมต่างๆในโลก ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรมใด หรือมีทำเลที่ตั้งแห่งใด ก็เห็นพ้องกันโดยทั่วไปว่ามีอะไรบ้าง โดยทั่วไปแล้วก็คือการทำให้ผู้อื่นเสียชีวิต หรือมุ่งหมายที่จะให้เสียชีวิต หรือเป็นเหตุให้ผู้รับเคราะห์ต้องบาดเจ็บและทุกข์ทรมานแสนสาหัส เป็นเรื่องยากมากที่เราจะกล่าวนอกเหนือจากหลักทั่วไปเกี่ยวกับประเด็นนี้ เพราะอย่างที่เรากล่าวไว้แล้ว ว่าสภาพการณ์แตกต่างกันไปในแต่ละกรณี จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะกล่าวครอบคลุมทั้งหมด

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านเชื่อว่ามีบางครั้งที่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

พระเจ้า: บางครั้งนั่นก็เป็นทางเดียวที่จะตัดสินได้อย่างยุติธรรม

ผู้สัมภาษณ์: ท่านสั่งห้ามการทำโทษประหารชีวิตในบัญญัติที่ว่า “จงอย่าฆ่าคน” นั่นจะสอดคล้องกับเรื่องทั้งหมดนี้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: บัญญัตินั้นมีไว้สำหรับรายบุคคล ไม่ใช่สำหรับหมู่คณะผู้ได้รับการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่ในการพิพากษาโทษอาชญากรรมที่เกิดขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านกล่าวถึงเรื่องการให้อภัยไว้มากมายในพระคัมภีร์ ว่าเราควรให้อภัยผู้ที่ทำบาปต่อเรา ท่านถึงกับกล่าวว่าท่านยกโทษให้ทุกคนที่ขออภัย อาชญากรรมเหล่านี้เลวทรามเกินกว่าที่ท่านและเราจะให้อภัยไหมครับ?

พระเจ้า: เรายกโทษให้ทุกคนที่ขออภัยจากเรา ส่วนเจ้าในฐานะรายบุคคล เพื่อเห็นแก่ตัวเอง ถ้าหากไม่มีเหตุผลอื่นใด ก็ควรยกโทษให้ผู้อื่นที่ขออภัย ทว่าแต่ละคนยังจะต้องเผชิญหน้ากับผลที่ตามมาจากการกระทำของเขา

ผู้สัมภาษณ์: นี่ฟังดูขัดแย้งกัน

พระเจ้า: ในฐานะรายบุคคล เจ้ามีอำนาจที่จะให้อภัยใครก็ตามที่ทำผิดต่อเจ้า แม้แต่ความผิดมหันต์ บุคคลนั้นยังคงต้องตอบต่อทางการ สำหรับการกระทำของเขา ส่วนใหญ่แล้วนี่อยู่นอกเหนือความควบคุมของเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นถ้ามีใครเข่นฆ่าผู้ใดซึ่งเป็นที่รักปานดวงใจของผม ท่านบอกว่าผมควรให้อภัยผู้ที่ฆ่าหรือครับ? ฟังดูแล้วทำได้ยากที่สุด

พระเจ้า: เราไม่ได้บอกว่าจะไม่ยากที่สุด แต่ถ้าเจ้าปล่อยให้ความขมขื่นกัดกินอยู่ในใจ เพราะเจ้าไม่ให้อภัยเขา เจ้าก็จะต้องทนทุกข์ ความขมขื่นใจจะทำให้ชีวิตของเจ้าทุกข์ระทม การแก้แค้นและการแสวงหาความยุติธรรม จะไม่ช่วยสมานแผลใจ ทางเดียวที่จะเยียวยารักษษความขมขื่นใจได้ก็คือ การตั้งใจให้อภัย ความขมขื่นใจทำลายชีวิตผู้คนมามากต่อมาก ส่วนใหญ่แล้วคือชีวิตของผู้ที่เก็บงำความขมขื่นใจไว้ และชีวิตคนอันเป็นที่รักของเขาด้วย

ผู้สัมภาษณ์: แล้วการฆ่าตัวตายล่ะครับ? นี่ให้อภัยได้ไหม?

พระเจ้า: เจ้าหมายถึงเราให้อภัยหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ

พระเจ้า: เราให้อภัยได้ทุกสิ่ง อย่างไรก็ตาม การฆ่าตัวตายน่าเศร้าที่สุด เจ้าไม่คิดว่าน่าเศร้าหรือที่ผู้คนสิ้นหวังจนถึงหาทางออกไม่พบ นอกจากจบชีวิตตนเอง? ทุกชีวิตมีความหวังและคำสัญญา บ่อยครั้งการฆ่าตัวตายเป็นสักขีพยานปรักปรำสังคม และบุคคลรอบข้าง เช่นเดียวกับที่เป็นสักขีพยานปรักปรำบุคคลนั้นเอง

ผู้สัมภาษณ์: เราคุยกันแล้วถึงการจบชีวิตด้วยความเมตตา การช่วยให้ใครฆ่าตัวตาย ก็ใกล้เคียงกันมาก ข้อแตกต่างก็คือบุคคลนั้นจบชีวิตตนเอง โดยทั่วไปแล้วเราได้ยินว่าผู้คนที่ทำเช่นนี้ มีสุขภาพทรุดโทรมเพราะโรคภัยไข้เจ็บ ซึ่งบั่นทอนชีวิตของเขา จนถึงขั้นที่เขารู้สึกว่าทนไม่ไหว ในสถานการณ์นั้นก็คงดูหมดหวัง

พระเจ้า: ดังนั้นเจ้าจะแยกแยะได้อย่างไร ระหว่างการมีความหวังกับหมดหวัง?

ผู้สัมภาษณ์: ผมไม่ทราบครับ ผมถึงได้ถามท่าน

พระเจ้า: ถ้าเช่นนั้นก็ปลอดภัยที่สุดที่จะปล่อยให้เป็นเรื่องของเรา เราจะพาผู้คนก้าวไปสู่โลกหน้า เมื่อเรารู้ว่าถึงเวลาของเขา

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นก็ไม่เคยมีเหตุผลเหมาะสมเลยสิครับที่ใครจะฆ่าตัวตาย?

พระเจ้า: นั่นเป็นคำถามในวงกว้างเหลือเกิน จนตอบไม่ถูก ถ้าใครสละชีวิตอย่างกล้าหาญ เพื่อพยายามกอบกู้ชีวิตคนอื่นไว้ ในวงกว้างๆก็อาจถือว่านั่นเป็นการฆ่าตัวตาย แต่เราคิดว่าทุกคนคงสรรเสริญบุคคลนั้นผู้ไม่คำนึงถึงตัวเองเลย

ผู้สัมภาษณ์: บางคนอาจโต้แย้งว่า ถ้าจะว่ากันไปแล้วพระเยซูฆ่าตัวตาย ด้วยการไปกรุงเยรูซาเล็มในตอนนั้น ผมเชื่อว่าท่านบอกศิษย์ของท่านว่าท่านจะไปตายที่นั่น นี่เป็นการวางแผนล่วงหน้า ท่านจะว่ายังไงครับเกี่ยวกับเรื่องนี้?

พระเจ้า: พระเยซูมอบชีวิตให้อย่างไม่เห็นแก่ตัว เพื่อว่าทุกคนที่เชื่อจะได้มีชีวิตนิรันดร์ ผู้ที่ถือว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกเสมอ คงเอ่ยอ้างว่าพระเยซูฆ่าตัวตาย

ผู้สัมภาษณ์: เห็นด้วยครับ! แต่ผมต้องหยิบยกมาถาม เพราะเป็นคำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นมา เมื่อพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ มีคำปิดท้ายเรื่องการฆ่าตัวตายไหมครับ?

พระเจ้า: ผู้ที่ปลิดชีวิตตัวเอง ฉะนั้นจึงจบชีวิตก่อนกำหนด ก็พลาดบางสิ่งที่เขาควรประสบและเรียนรู้ในโลก เมื่อเขามาถึงที่นี่ เขาก็ต้องเรียนให้ทัน การก้าวเข้ามาสู่ชีวิตภายภาคหน้าก็ไม่แสนสุขเท่าที่ควร อันที่จริงแล้ว บางคนจะค่อนข้างละอายใจ และรู้สึกผิดอย่างยิ่ง จนต้องผ่านการฟื้นฟูอย่างจริงจังทีเดียว

ถึงกระนั้นเราก็ไม่ประณามผู้ที่ฆ่าตัวตาย แต่การที่เขาเสียชีวิตตอนนั้น เป็นไปโดยใช่เหตุ บางคนหดหู่ใจอย่างมาก จนเขาเสียสติ ทว่าเมื่อยังมีชีวิต ก็มีความหวัง

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นท่านก็บอกว่าขอให้ยึดมั่นไว้ ความหวังอยู่แค่เอื้อมหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ดังที่ได้เกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง จากเรื่องราวของผู้ที่หมดหนทาง ดูสิ้นหวังทุกอย่าง แล้วเขาก็พบบางสิ่งที่ช่วยให้เขาประสงค์จะอยู่ต่อไป ถ้าเจ้าจะโยนชีวิตทิ้งไป ทำไมไม่ “โยน”ไป โดยทุ่มเทให้กับวัตถุประสงค์ที่ดีล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ดูเหมือนว่าคนหนุ่มสาวมีแนวโน้มมากกว่าที่จะคิดฆ่าตัวตาย

พระเจ้า: ใช่แล้ว แต่เขามีทั้งชีวิตรออยู่เบื้องหน้า มีอะไรมากมายให้ดำเนินชีวิตต่อไป วัยรุ่นเป็นวัยที่สับสน

ผู้สัมภาษณ์: ผมขอถามอีกสองสามข้อครับ หัวข้อใหม่เรื่องสิ่งเสพติด ไม่มีใครอยากติดอบายมุข เช่น ยาเสพติด หรือสิ่งอื่นๆที่ถือว่าเป็นอบายมุข มียาแก้ขนานวิเศษไหมครับ?

พระเจ้า: สิ่งเสพติดมีอำนาจครอบงำบางคนมากกว่า ตามปกติแล้วมีองค์ประกอบต่างๆเกี่ยวข้องอยู่ด้วย ย่างก้าวแรกที่จะช่วยให้หายเป็นปกติ ก็คืออธิษฐาน ขอความช่วยเหลือจากเรา คำอธิษฐานมีประสิทธิภาพเสมอ คำอธิษฐานขับเคลื่อนแหล่งพลังเหนือธรรมชาติ ซึ่งสามารถฟันฝ่าอุปสรรคตามธรรมชาติ ดังนั้นถ้าใครอยากฟันฝ่าสิ่งเสพติด หรือแม้แต่นิสัยไม่ดี สิ่งแรกที่เขามีอำนาจทำได้ทันทีก็คือ อธิษฐาน...

ผู้สัมภาษณ์: บางคนอาจบอกว่าเขาอธิษฐาน แต่ไม่ได้ผลอะไร

พระเจ้า: เรายังพูดไม่จบ เราบอกว่าคำอธิษฐานเป็นก้าวแรก แต่ไม่ใช่ก้าวเดียว การอธิษฐานสำคัญ เพราะเป็นการยอมรับว่าต้องได้รับพละกำลังยิ่งใหญ่กว่าที่ตัวเองมีอยู่ และความช่วยเหลือเหนือกว่าที่ตัวเองทำได้ ก้าวต่อไปก็ต้องมีความเชื่อว่าเราจะทำบางสิ่งเพื่อตอบคำอธิษฐานนั้น การที่จะได้รับคำตอบ คนเราต้องเชื่อว่าจะมีคำตอบตามมา

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเป็นการนึกคิดในแง่บวก

พระเจ้า: ใช่แล้ว! แต่เหนือยิ่งกว่าการนึกคิดในแง่บวกเสียอีก การนึกคิดในแง่บวกช่วยให้เจ้านึกคิดถึงแง่ดี ซึ่งช่วยให้มีพลังมากขึ้นที่จะบรรลุผลในสิ่งที่ยากเย็น แต่การเชื่อว่าเราจะช่วยเหลือ ก็ช่วยให้เจ้าบรรลุผลในสิ่งที่ไม่ใช่เกือบเป็นไปไม่ได้เท่านั้น ทว่าในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ การอธิษฐานและเชื่อ ก็จะช่วยให้เจ้ามีพลังฟันฝ่าเพื่อเลิกสิ่งเสพติดหรือนิสัยที่ไม่ดี

ผู้สัมภาษณ์: ทำได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: เราจะตอบคำอธิษฐานที่อธิษฐานด้วยศรัทธา โดยเชื่อว่าเราสามารถตอบคำอธิษฐาน และเราจะมอบพลังให้แก่ผู้ที่อธิษฐาน มากกว่าที่เคยมีตามปกติ นี่ช่วยให้บุคคลนั้นมีพลังใจที่จะฟันฝ่า ความตั้งใจของมนุษย์มีพลังมหาศาล เมื่อเสริมด้วยพลังทางวิญญาณ ก็แทบจะไม่มีอะไรหยุดยั้งได้ เมื่อความตั้งใจอยู่ฝ่ายที่ถูกต้อง เมื่อนั้นก็เป็นไปได้ที่จะทำความคืบหน้า

ผู้สัมภาษณ์: แค่นั้นเองหรือครับ? โอมเพี้ยง แล้วก็เปลี่ยนไป?

พระเจ้า: นี่เป็นก้าวแรกที่สำคัญที่สุด ทว่าไม่ใช่ก้าวเดียว การประสงค์ที่จะทำคุณประโยชน์ แทนที่จะเสพอบายมุขที่มีผลเสีย ก็เป็นสิ่งสำคัญ ขอให้คงไว้ซึ่งความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง ไม่มีสิ่งใดเกิดประโยชน์ต่อผู้ใดมากไปกว่าการมีศรัทธาแรงกล้าในเรา ซึ่งเพิ่มพูนได้ตลอดเวลา ด้วยการอ่านพระคำของเราเป็นประจำ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำให้ฟังดูง่ายดาย บางคนลองทุกอย่างแล้ว แต่ก็ยังทำได้ยากจริงๆ

พระเจ้า: แผนการนั้นง่ายดาย แต่บางคนก็ต้องดิ้นรนต่อสู้ เราจะไม่มองข้ามความยากเย็นที่บางคนต้องประสบ สิ่งที่เราเอ่ยถึงในที่นี้คือหัวใจสำคัญของทางแก้ไข แต่การนำมาถือปฏิบัติ และการมุ่งมั่นที่จะทำตามนั้น ก็ไม่ง่ายเสมอไปสำหรับทุกคน แต่บำเหน็จรางวัลจากการทำเช่นนั้น และผลสำเร็จ จะได้แก่ชีวิตที่เปลี่ยนจากความทุกข์ระทม เป็นชีวิตที่เปี่ยมด้วยความยินดีและความกระตือรือร้น

ผู้สัมภาษณ์: คนเรายังคงต้องได้รับกำลังใจจากผู้อื่น

พระเจ้า: โอ้ ใช่แล้ว การเกื้อหนุน โดยเฉพาะคำอธิษฐานจากผู้อื่น คือองค์ประกอบสำคัญยิ่งที่จะช่วยให้หายขาดจากสิ่งเสพติด

ผู้สัมภาษณ์: ท่านได้มอบข้อควรคิดหลายอย่างในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ ขอบคุณอีกครั้งนะครับที่สละเวลา

พระเจ้า: ขอบใจ เราตั้งตารอคอยการสัมภาษณ์คราวหน้า

การศึกษาและนิมิตใหม่ๆ

สัมภาษณ์บทที่แปด

ผู้สัมภาษณ์: คนส่วนใหญ่เชื่อว่าการศึกษาที่ดีมีส่วนสำคัญมากต่อการประสบความสำเร็จในชีวิต คนจำนวนมากทุ่มเทเวลา แหล่งปัจจัย และพลังงานส่วนใหญ่ เพื่อให้ตัวเองได้รับการศึกษา วางแผนเพื่อลูกๆ หรือกลัดกลุ้มเรื่องการศึกษาที่ขาดคุณภาพ ซึ่งเกิดขึ้นในหลายๆแห่งอย่างปรากฏชัด นี่เป็นหัวข้อใหญ่ และควรค่าที่จะขอความเห็นจากท่าน

พระเจ้า: เป็นหัวข้อใหญ่ จะกล่าวเฉพาะเจาะจงได้ไหมว่าต้องการความเห็นในเรื่องใด?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมคิดว่าคำถามข้อใหญ่ก็คือ สำคัญมากจริงๆหรือเปล่า?

พระเจ้า: ขึ้นอยู่กับว่าการศึกษาระดับไหนที่เจ้าพูดถึง สำคัญที่จะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ไม่ใช่ว่าไร้ทักษะและไม่รู้อะไรเลย

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าเช่นนั้นท่านก็พูดถึงการศึกษาเบื้องต้น

พระเจ้า: ทุกคนต้องเริ่มจากเบื้องต้น

ผู้สัมภาษณ์: แล้วการศึกษาระดับสูงล่ะครับ?

พระเจ้า: อาชีพบางอย่าง เช่น ศัลยแพทย์ ก็มีข้อกำหนดให้ศึกษาเพิ่มเติมหลายปี ก่อนที่จะประกอบหน้าที่ได้อย่างปลอดภัย แต่ในกรณีส่วนใหญ่ เจ้าต้องถามตัวเองว่าอะไรคือประเด็นในการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อรับการศึกษา“ระดับสูง”

ผู้สัมภาษณ์: ในสังคมส่วนใหญ่ คนเราต้องมีการศึกษาระดับสูง เพื่อจะได้งานที่ดีขึ้น

พระเจ้า: อะไรคือการงานที่ “ดีขึ้น”

ผู้สัมภาษณ์: งานที่ช่วยให้มีสภาพความเป็นอยู่และคุณภาพชีวิตดีขึ้น

พระเจ้า: เจ้าแน่ใจหรือเปล่า ในแง่คุณภาพชีวิต

ผู้สัมภาษณ์: ผมชักจะรู้สึกว่าผมกลายเป็นคนถูกสัมภาษณ์

พระเจ้า: เพราะเราตั้งคำถาม (หัวเราะ) เราพยายามให้เจ้าตีวงคำถามแคบลง และบ่งบอกให้ชัดเจนว่ามุ่งหน้าไปทางไหน

ผู้สัมภาษณ์: ดูเหมือนจะเข้าใจกันว่าการศึกษาระดับสูงเป็นหนทางไปสู่ความสำเร็จในชีวิต ท่านเห็นด้วยหรือไม่ครับ?

พระเจ้า: เหตุผลที่เป็นเช่นนั้นก็คือ คนส่วนใหญ่ไม่มีการศึกษาระดับสูง ดังนั้นคนที่มีการศึกษาระดับสูงก็สามารถเข้ารับตำแหน่งที่อยู่เหนือผู้ซึ่งไม่มีการศึกษาระดับสูง แต่ถ้าทุกคนมีการศึกษาระดับสูง ซึ่งดูเหมือนว่าทุกคนถูกพร่ำสอนให้ทำเช่นนั้น เมื่อนั้นคนเราจะลงเอยในตำแหน่งที่อยู่เหนือใครล่ะ? ดังนั้นสมมุติฐานที่ว่าทุกคนได้รับการส่งเสริมให้มีการศึกษาสูงๆ ก็ไม่ถูกต้อง

ผู้สัมภาษณ์: จริงอยู่ที่ว่าผู้คนไปเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อจะได้มีปริญญา ได้ทำงานดีๆ และหวังว่าจะสมปรารถนามากกว่า ทั้งยังหาเงินได้มากขึ้น แต่เขาต้องการเงินเพื่อจะได้มีมาตรฐานการดำรงชีวิตสูงขึ้นสำหรับตัวเอง และครอบครัวของเขา ผมกล้าพูดได้ว่าบางคนประสงค์จะมอบให้แก่วัตถุประสงค์ที่ดีด้วย นั่นมีอะไรผิดหรือครับ?

พระเจ้า: สิ่งที่เจ้าเพิ่งกล่าวไปคือเป้าหมายของผู้คนส่วนใหญ่ในโลกปัจจุบัน จริงอยู่ที่ว่ามีแง่มุมดีๆ โดยที่เจ้าต้องการจัดหาและดูแลเอาใจใส่ผู้ที่เจ้ารัก ทั้งช่วยงานการกุศลด้วย อย่างไรก็ตาม นี่ทำให้คนจำนวนมากติดกับในการแก่งแย่งชิงดีกันด้วย จนการหาเงินครอบงำชีวิตของเขาทั้งชีวิต หลักการที่เรากำหนดไว้ตั้งแต่แรกก็คือ ถ้าเจ้าสละชีวิตเพื่อพยายามช่วยเหลือและดูแลเอาใจใส่เพื่อนมนุษย์ เราก็จะดูแลเจ้า จริงอยู่ที่ว่าเจ้าอาจไม่ลงเอยด้วยความร่ำรวย มีแรงชักจูงและมีอำนาจมากนัก แต่เจ้าจะมีสันติสุขในใจ และความผาสุก ซึ่งผู้คนที่มีทุกอย่างหาซื้อไม่ได้

ผู้สัมภาษณ์: ทว่าประชากรในประเทศมั่งคั่ง ชื่นชมกับชีวิตที่ดีกว่าประเทศยากจน

พระเจ้า: ประเทศยากจนมองดูประเทศพัฒนา และมองผู้คนที่ดูมีสภาพดีกว่าตัวเขาเอง แล้วเชื่อว่านี่เป็นเพราะการศึกษา เขาคิดถูกบางส่วน แต่เหตุผลหลักที่คนเหล่านี้มีสภาพ“ดีกว่า” ก็เพราะเขากักตุนแหล่งปัจจัยของโลกไว้ วิถีทางในโลกปัจจุบันก็คือ การที่ใครจะมีสภาพดีกว่า บางคนก็ต้องมีสภาพแย่กว่า

บ่อยครั้งมีวัตถุประสงค์ที่เห็นแก่ตัวแอบแฝง ในการมุ่งมั่นที่จะมีการศึกษาระดับสูง คนส่วนใหญ่ไม่ได้มุ่งมันที่จะมีการศึกษาระดับสูง เพื่อช่วยเหลือมนุษยชาติ โดยทั่วไปแล้วเขาต้องการช่วยตัวเอง เราไม่ได้กล่าวว่าไม่มีบางคนผู้ซึ่งมีเจตนารมณ์สูงส่งกว่า ทว่าสังคมที่แก่งแย่งชิงดีกันของเจ้า ซึ่งรวมไปถึงการศึกษาระดับสูงที่ว่างเปล่า บ่อยครั้งก็ขวางกั้นเจตนารมณ์ดังกล่าว

ผู้สัมภาษณ์: ค่อนข้างหนักไปหน่อยไหมครับ?

พระเจ้า: เราแสดงให้เห็นว่ารู้สึกผิดหวัง

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมถึงน่าผิดหวังมากนัก? คือว่ามนุษย์รับความรู้ที่ท่านเผยให้เห็น แล้วก็เพิ่มพูนให้มากขึ้น ท่านน่าจะภูมิใจในสิ่งสร้างสรรค์ของท่าน โดยที่เราไม่พอใจกับสิ่งที่มีอยู่เท่านั้น ทว่าก้าวหน้าต่อไปเรื่อยๆ

พระเจ้า: คำว่า “ก้าวหน้า” เราคิดว่าน่าจะถกกันดูสักหน่อย มนุษยชาติเพิ่งปิดศตวรรษที่มีความโหดร้ายทารุณและป่าเถื่อนที่สุดในช่วงเวลาที่เขาครอบครองโลก เราแทบไม่คิดว่านั่นเป็นการก้าวหน้า มีผู้คนจำนวนกว่า 100 ล้านคน เสียชีวิตในสงครามช่วง 100 ปีที่ผ่านมา ตอนต้นศตวรรษผู้คนส่วนใหญ่เสียชีวิตจากการสู้รบกัน ทว่าตอนนี้ส่วนใหญ่แล้วได้แก่พลเมืองที่ไม่มีอาวุธติดตัว โดยเฉพาะผู้หญิงและเด็ก ใครๆก็ให้คำจำกัดความได้ว่าเป็นความป่าเถื่อนที่ร้ายกาจมาก มนุษย์แสวงหาความรู้ไปจนถึงขั้นที่ยังผลให้ทำลายล้างชีวิตในโลกได้ จำนวนเงินที่ใช้ในการสงครามและเตรียมสู้สงคราม ก็แทบเกินกว่าจะหยั่งรู้ได้ คนที่“เก่งกาจและปราดเปรื่องที่สุด” ถูกเลือกสรรและเกณฑ์ไปสู่อุตสาหกรรมทางทหาร ซึ่งเขาทุ่มเทความเชี่ยวชาญมากมายเพื่อพัฒนาอาวุธที่ทำลายล้างมากขึ้นอีก ไม่หรอก เราขอบอกว่า “ความก้าวหน้า” ของมนุษยชาติ ไม่ใช่ความก้าวหน้าเลย

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวเหมาหมดเลยหรือครับ? มีการค้นคว้านานับประการในด้านการแพทย์ เกษตรกรรม สิ่งแวดล้อม และด้านอื่นๆมากมาย ซึ่งอุทิศเพื่อผลประโยชน์ของมนุษย์

พระเจ้า: นั่นเป็นข้อโต้แย้งมาตรฐาน เราเห็นด้วยที่ว่ามีการบรรลุผลดี โดยผู้ที่มีเจตนารมณ์ในการช่วยเหลือผู้อื่นอย่างแท้จริง แต่ลองเปรียบเทียบจำนวนเงินและแหล่งปัจจัยที่นำไปใช้ในการผลิตอาวุธ กับเงินที่ใช้ในด้านอื่นๆ เจ้าก็จะเห็นว่าผลเปรียบเทียบที่น่าสมเพชจริงๆ

ผู้สัมภาษณ์: ถึงแม้ว่าจะมีเงินจำนวนมากที่ทุ่มเทให้กับเรื่องนี้ แต่ก็มีผลประโยชน์ข้างเคียงมากมายจากการค้นคว้าดังกล่าว

พระเจ้า: ผลประโยชน์ข้างเคียงเหล่านั้น มาจากการวิจัยค้นคว้าในสาขานั้นโดยตรงไม่ได้หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมคิดว่าท่านพูดถูก

พระเจ้า: ชีวิตมนุษย์คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก ทว่ามนุษย์ทุ่มเทแหล่งปัจจัยและพลังงานมากที่สุด เพื่อหาทางทำลายชีวิตมนุษย์ เจ้าต้องเข้าใจอย่างชัดแจ้งว่าเราไม่อาจปล่อยให้ดำเนินไปเช่นนี้อีกนานนัก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านวางแผนที่จะยื่นมือเข้ามายับยั้งหรือครับ?

พระเจ้า: เราวางแผนยื่นมือเข้ามายับยั้งตั้งแต่แรก ทว่าในบางแง่มนุษย์ก็เป็นผู้กำหนดว่าจะช้าหรือเร็ว ถ้าเราไม่เข้ามาหยุดยั้งในไม่ช้า ก็คงจะไม่มีอะไรเหลือให้เรากอบกู้ไว้

ผู้สัมภาษณ์: นี่จะเกิดขึ้นเมื่อไรครับ?

พระเจ้า: นั่นเป็นอีกหัวข้อหนึ่ง

ผู้สัมภาษณ์: แน่นอนครับ แต่ท่านตระหนักใช่ไหมครับว่าเราเอ่ยถึงหัวข้อที่น่าสนใจมากในที่นี้ ซึ่งผมจะขอหยิบยกขึ้นมาในภายหลัง

พระเจ้า: ได้เลย

ผู้สัมภาษณ์: แล้วหลักวิวัฒนาการล่ะครับ? ส่วนมากประกอบด้วยแนวคิดที่ว่ามนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่นๆทั้งหมด วิวัฒนาขึ้นมาจากสายพันธุ์ที่ด้อยกว่า ผมคิดว่าการถามท่านเช่นนี้ อาจฟังดูค่อนข้างเหลวไหล แต่ท่านรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?

พระเจ้า: เราอยู่ฝ่ายที่เชื่อเรื่องการออกแบบด้วยความปราดเปรื่องอย่างแน่นอน

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าท่านคงเชื่อเช่นนั้น แต่ท่านใช้ขั้นตอนวิวัฒนาการเพื่อสร้างโลกหรือเปล่าครับ?

พระเจ้า: ไม่มีขั้นตอนวิวัฒนาการเลย โดยที่สายพันธุ์หนึ่งวิวัฒนาไปสู่อีกสายพันธุ์หนึ่ง ตามที่ผู้คนโดยทั่วไปเข้าใจกัน นั่นจึงยากทีเดียวที่เราจะนำมาใช้

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นท่านก็หมายความว่าหลักวิวัฒนาการไม่ใช่จุดเริ่มต้นเลย

พระเจ้า: นี่เป็นทฤษฎีที่สร้างความสนใจ แต่ไม่มีพื้นฐานจากข้อเท็จจริง ที่เราใช้คำว่า “สร้างความสนใจ” ก็เพราะมนุษย์สนใจมาก แต่เราไม่ได้สนใจ อันที่จริงแล้วนี่เป็นสิ่งเลวร้าย นี่ทำให้มนุษย์มีเหตุผลที่เรียกกันว่า “ทางวิชาการ” เพื่อจะได้ไม่เชื่อเรา เรากล่าวคำว่าวิชาการด้วยความพะอืดพะอม สักขีพยานยิ่งใหญ่ที่สุดต่อผู้สร้างก็คือสิ่งสร้างสรรค์ ศิลปะชิ้นเอกคืออภินันทนาการแด่จิตรกรผู้วาด คนเรายอมรับความเป็นอัจฉริยะ ก็เพราะได้เห็นผลลัพธ์ ฉันใดก็ฉันนั้น สิ่งประดิษฐ์ชั้นยอดเป็นอภินันทนาการแด่นักประดิษฐ์ชั้นยอด ดังนั้นเจ้าคงนึกภาพออกว่าเรารู้สึกเช่นไร เมื่อผลงานของเรากลับกลายเป็นอภินันทนาการแด่ผลงานเอง นั่นเป็นแง่คิดที่เหลวไหลสิ้นดี เมื่อคนเรามองดู ถึงแม้จะมีความรู้ด้านตรรกวิทยาเพียงเล็กน้อย

เราถือว่านี่เป็นความดันทุรังอย่างที่สุดด้วย ผู้ที่ต่อสู้เพื่อความถูกต้องของหลักวิวัฒนาการ ปฏิเสธไม่ยอมให้มีการสอนวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการสร้างสรรค์ เพื่อให้เกิดความสมดุล บ่อยครั้งผู้ต่อสู้เพื่อหลักวิวัฒนาการจะแสดงตัวว่าเป็นผู้ปกป้องหัวเสรี แต่ว่าเขาหน้าไหว้หลังหลอก เขาปฏิเสธไม่ยอมให้ผู้คน โดยเฉพาะเด็กนักเรียนผู้เกิดความประทับใจได้ง่าย มีโอกาสรับรู้ถึงข้อมูลอื่นที่นอกเหนือจากหลักความเชื่อที่เขาเองเห็นชอบ ไม่ใช่ว่าเรากวนใจกับการที่บางคนกุเรื่องเหลวไหล และทฤษฎีที่ไม่มีเหตุผลขึ้นมา โดยถือว่าเป็นหลักฐานแน่นอนทางวิชาการ แต่การปลูกฝังให้ผู้คนเชื่อว่าหลักวิวัฒนาการเป็นข้อเท็จจริงต่างหาก นี่แหละกวนใจเรา ในเมื่อเป็นที่รู้กันว่าไม่ใช่ข้อเท็จจริงเลย เจ้าก็เห็นได้ว่าเราค่อนข้างจะโมโหพอสมควรกับเรื่องนี้

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นการหลอกลวงหรือครับ?

พระเจ้า: เป็นคำที่เหมาะมาก

ผู้สัมภาษณ์: แล้วไดโนเสาร์ล่ะครับ? มีจริงหรือเปล่า?

พระเจ้า: ตอนนี้ไม่มีจริง แต่เคยมี

ผู้สัมภาษณ์: ไดโนเสาร์ช่วยให้ทฤษฎีหลักวิวัฒนาการน่าเชื่อถือไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: มีสัตว์หลากหลายสายพันธุ์ในโลก ซึ่งตอนนี้สูญพันธุ์ไปแล้ว แต่ไม่ใช่ข้อพิสูจน์ถึงทฤษฎีหลักวิวัฒนาการ เพราะมีสายพันธุ์ต่างๆเริ่มสูญพันธุ์ไปเรื่อยๆ

ผู้สัมภาษณ์: แต่ผมมีความเข้าใจเสมอมาว่าไดโนเสาร์มีส่วนเกี่ยวข้องตรงจุดไหนสักแห่งในหลักวิวัฒนาการ

พระเจ้า: เปล่ายเลย มีไดโนเสาร์หลายชนิด แต่ละอย่างมีลักษณะพิเศษที่ไม่เหมือนใครอย่างชัดเจน และไม่ได้วิวัฒนาการมาจากอะไร หรือกลายเป็นอะไรทั้งนั้น

ผู้สัมภาษณ์: ครับ มีเกิดอะไรขึ้นกับพวกมันครับ?

พระเจ้า: ส่วนใหญ่ตายไปตอนที่เกิดน้ำท่วมโลก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายถึงสมัยโนอาและนาวา กับอะไรต่ออะไรทำนองนั้น

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าส่วนใหญ่ ทำไมมันไม่ได้ตายไปทั้งหมดหรือครับ?

พระเจ้า: เพราะมีสัตว์ชนิดละสองตัวที่เข้าไปในนาวา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่ามีไดโนเสาร์อยู่ในนาวาของโนอาหรือครับ?

พระเจ้า: ทำไมจะไม่มีล่ะ? เราแนะนำให้เขานำสัตว์ชนิดละสองตัว ตัวผู้กับตัวเมียไปด้วย ยกเว้นสัตว์บางสายพันธุ์ซึ่งเราบอกให้เขาเอาไปเจ็ดคู่

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมไดโนเสาร์อยู่ไม่รอด? แต่สัตว์อื่นๆรอดชีวิตมาได้

พระเจ้า: ภูมิอากาศหลังน้ำท่วมโลกไม่เหมาะสำหรับไดโนเสาร์ เช่นเดียวกับสัตว์อื่นๆบางสายพันธุ์ มันไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ มันจึงตายไป

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นน้ำท่วมโลกก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ และโนอามีตัวตนจริงๆหรือครับ?

พระเจ้า: แน่นอน

ผู้สัมภาษณ์: แต่น้ำท่วมโลกฟังดูขาดเหตุผล น้ำทั้งหมดมาจากไหนครับ?

พระเจ้า: สภาพของโลกในตอนนั้น และชั้นบรรยากาศในสมัยนั้น แตกต่างกันลิบกับโลกปัจจุบัน เจ้าตัดสินสภาพในตอนนั้น โดยดูจากสภาพในตอนนี้ไม่ได้หรอก

ผู้สัมภาษณ์: เรื่องราวในหนังสือปฐมกาลเกี่ยวกับการสร้างโลกก็เป็นจริงโดยสิ้นเชิงหรือครับ?

พระเจ้า: เรื่องราวในหนังสือปฐมกาลเป็นจริงทั้งหมด แต่ต้องยอมรับว่าสั้นมาก

ผู้สัมภาษณ์: เมื่อทบทวนดูแล้ว ท่านควรจะให้เรื่องยาวขึ้นหรือครับ?

พระเจ้า: เป็นความคิดที่น่าสนใจ แต่ไม่ใช่หรอก นั่นเพียงพอแล้ว เราควรจะกล่าวอะไรเพิ่มเติมอีกหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ บางทีอาจพูดถึงกลไกที่ท่านใช้ คือการกล่าวในทำนองที่ว่า “พระวิญญาณของพระเจ้าเคลื่อนไปบนพื้นน้ำ” ก็ดูเหมือนว่าละรายละเอียดไว้พอสมควร ตอนนั้นท่านทำอะไรและคิดอะไรอยู่ครับ?

พระเจ้า: เราทำทีละอย่าง เราต้องสร้างขึ้นมาทีละอย่าง ตามขั้นตอนที่ถูกต้อง ส่วนเรื่องที่ว่าเราคิดอะไรอยู่ เรานึกถึงสถานที่สวยงามซึ่งเราจะสร้างขึ้นมา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทราบล่วงหน้าหรือครับว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

พระเจ้า: เจ้าหมายถึงการที่อาดัมกับอีฟจะทำบาปหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ แต่ไม่ใช่เท่านั้น ผมหมายถึงสงครามและสิ่งอื่นๆ ซึ่งจะทำลายล้างโลกในศตวรรษต่อๆไป

พระเจ้า: ใช่แล้ว เรารู้

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมท่านจึงไม่ล้มเลิกตั้งแต่แรกล่ะครับ? คือว่าจะยุ่งยากไปทำไม ในเมื่อดูเหมือนว่าสิ่งต่างๆจะไม่ออกมางดงามตามที่ท่านวางแผนไว้?

พระเจ้า: โลกนี้งดงามมากได้ เหตุผลที่ส่วนมากไม่เป็นเช่นนั้น ก็สืบสาวกลับไปที่มนุษย์ได้ แต่คนเราต้องตระหนักเสมอว่าโลกนี้ไม่ใช่ผลขั้นสุดท้าย นี่เป็นสถานที่ทำการทดสอบ และเป็นการสาธิตครั้งมโหฬาร เพื่อแสดงให้มนุษยชาติเห็นว่า เมื่อปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ เขาก็ไม่ได้ทำให้สิ่งต่างๆดีนัก เมื่อนั้นเขาจะรู้สึกสำนึกในบุญคุณต่ออำนาจหน้าที่ของเรา การที่มีเราอยู่ด้วย และช่วยนำทางเขาในโลกภายภาคหน้า

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าเราครอบคลุมเรื่องนี้มาแล้ว ผมขอโทษที่ท่านต้องกล่าวซ้ำอีก

พระเจ้า: ไม่มีปัญหา

ผู้สัมภาษณ์: ขอย้อนกลับไปเรื่องการศึกษา ท่านอยากเห็นมนุษย์ศึกษาเรื่องใด?

พระเจ้า: เรื่องที่จะช่วยให้เขาดำเนินชีวิตอย่างสันติ และสามัคคีกลมเกลียวกับคนอื่นๆ

ผู้สัมภาษณ์: ได้แก่...

พระเจ้า: ทักษะเกี่ยวกับการติดต่อพูดคุย ทักษะเกี่ยวกับการจัดหาความเป็นอยู่ที่พอเหมาะสำหรับตัวเองและเพื่อนบ้าน

ผู้สัมภาษณ์: คืออะไรครับ?

พระเจ้า: หลักพื้นฐาน

ผู้สัมภาษณ์: หลักพื้นฐานเป็นคำที่เหมาะ

พระเจ้า: มีอะไรมากมายในทักษะสองอย่างนั่น

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าคงเป็นเช่นนั้น แต่ผมคิดว่าท่านเพิ่งยื่นใบลาออกให้หลายคนในสาขาวิชาด้านการศึกษา

พระเจ้า: เราไม่คิดว่าเขาต้องวิตกกังวลมากนัก เพราะในโลกนี้เขาจะได้ทำงานของเขาต่อไป แต่ในโลกหน้า เขาอาจต้องเลือกสาขาวิชาที่เราเพิ่งกล่าวถึง เพื่อศึกษาให้ชำนิชำนาญ

ผู้สัมภาษณ์: แน่นอนว่าในโลกหน้าก็ไม่จำเป็นต้องมีผู้ให้การศึกษา

พระเจ้า: ในทางกลับกัน การเรียนรู้ไม่จบลงเมื่อก้าวมาสู่ฟากนี้ ในโลกหน้ามีโอกาสเรียนรู้อย่างไม่จำกัด

ผู้สัมภาษณ์: ครับ แล้วจะมัวเสียเวลาไปทำไม? เราจะรู้ทุกสิ่งที่ต้องรู้เมื่อไปถึงสวรรค์ ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: โธ่เอ๋ย ไม่หรอก! จะมีอะไรต้องเรียนรู้มากมายในโลกหน้า โลกนี้เป็นเพียงเงา ถ้าเจ้าคิดว่ามีอะไรต้องเรียนรู้มากมายที่นี่ เจ้าก็จะประหลาดใจว่าที่นั่นมีอะไรให้เรียนรู้มากแค่ไหน มนุษย์มีความอยากรู้เป็นธรรมชาติ ธรรมชาติส่วนนั้นจะคงอยู่ มีโอกาสไม่จำกัดที่จะเรียนรู้ และประสบพบเห็นสิ่งใหม่ๆ

ผู้สัมภาษณ์: ผมสังเกตว่าเมื่อใดก็ตามที่ท่านพูดถึงโลกหน้า ท่านดูดีอกดีใจ

พระเจ้า: สมควรแล้วที่จะดีอกดีใจ เพราะเราอยากให้ฟังดูน่าชวนใจ เพราะเป็นเช่นนั้นจริง เรายังไม่ได้เริ่มเล่าให้ฟังถึงทุกสิ่งทุกอย่างก็แทบจะว่าได้ ทุกคนจะได้อยากไปที่นั่น

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูน่าชวนเชิญจริงๆ ครับ ขอถามอีกสองสามข้อในเรื่องทำนองเดียวกัน เราถกถึงการที่พวกนักวิวัฒนาการพยายามลบล้างการสร้างสรรค์ที่ปราดเปรื่อง แล้วก็เลยลบล้างผู้สร้างออกไปด้วย ในทางกลับกัน วิทยาศาสตร์มีข้อพิสูจน์ไหมครับว่ามีท่านอยู่จริง?

พระเจ้า: ถ้านักวิทยาศาสตร์ทบทวนข้อมูลอย่างซื่อตรง เขาก็จะสรุปผลได้เสมอว่ามีการออกแบบที่ปราดเปรื่องอยู่เบื้องหลังจักรวาล บางคนที่ไม่เห็นด้วยกับประเด็นนี้จะโวยวายว่า เรากล่าวหาเขาว่าเป็นพวกกำมะลอ แต่บางครั้งก็เป็นกรณีตุ๊กแกกินปูนร้อนท้อง เรารู้ว่ามีลู่ทางมากมายที่ชวนเชิญให้สอบสวนและคาดคะเน เราไม่ได้บอกว่านักวิทยาศาสตร์ไม่ซื่อตรง ถ้าบางครั้งเขาตั้งสัจพจน์ผิดๆขึ้นมา เราหมายความว่าเมื่อเขาพิจารณาข้อมูลตามความเป็นจริง เขาก็จะต้องสรุปผลได้ว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยเหตุบังเอิญ ถ้าไม่ได้เกิดขึ้นโดยเหตุบังเอิญ ก็เกิดขึ้นโดยมีการออกแบบไว้ ดังนั้นก็ต้องมีใครบางคนหรือหลายคนออกแบบขึ้นมา ถึงแม้ว่าเจ้าไม่อาจแยกเราออกมาพิสูจน์ได้ และกล่าวว่า “อ้า, ท่านอยู่นี่ไง” เมื่อคนเราตรึกตรองดูเหตุผล แม้แต่เหตุผลทางหลักวิชาการ ก็สรุปได้ว่ามีเราอยู่จริง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวอะไรบางอย่างในคำถามสุดท้าย ซึ่งทำให้ผมนึกถึงอีกคำถามหนึ่ง ท่านกล่าวว่า “ใครคนหนึ่งหรือหลายคนออกแบบขึ้นมา” คริสเตียนส่วนมากมีแนวคิดเกี่ยวกับฝ่ายปกครองของพระเจ้าว่าเป็นตรีเอกานุภาพ สามในหนึ่ง ทว่าขณะเดียวกันก็แตกต่างกันไป ท่านมีสามองค์หรือครับ?

พระเจ้า: นี่เป็นแง่คิดที่นักปรัชญาและผู้รอบรู้จำนวนนับไม่ถ้วนพยายามเข้าใจ คงจะดีกว่าถ้าเขาเป็นเหมือนเด็กเล็กๆที่แค่รับไว้ โดยไม่วิตกกังวลอะไร ตรีเอกานุภาพประกอบด้วยตัวเราเอง พระเยซู และพระวิญญาณบริสุทธิ์ เราเป็นสามองค์ที่แตกต่างกัน ขณะเดียวกันก็ผนึกเป็นหนึ่งเดียวในทุกๆทาง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านแบ่งแยกระดับชั้น โดยท่านอยู่อันดับสูงสุดหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว นั่นเป็นการมองที่เรียบง่ายมาก เจ้าไม่อาจหยั่งรู้ได้จริงๆจากมุมมองของเจ้า เรื่องเช่นนี้จะเข้าใจได้ง่ายขึ้น เมื่อเจ้าก้าวผ่านเข้ามาสู่โลกวิญญาณ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวว่าเข้าใจได้ง่ายขึ้น ฟังดูเหมือนว่าเราจะไม่เข้าใจจริงๆ แม้แต่ในตอนนั้น

พระเจ้า: ถ้าเจ้าเข้าใจทุกสิ่งได้อย่างถ่องแท้ เจ้าก็คงเป็นพระเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: แล้วคำถามเก่าแก่ที่ว่า “ใครสร้างพระเจ้าขึ้นมา?” ล่ะครับ

พระเจ้า: เนื่องจากสภาพในปัจจุบัน เจ้าถูกจำกัดอยู่กับขอบเขตของเวลา เจ้าจึงพยายามเข้าใจสิ่งต่างๆในทางโลกเสมอ ในโลกหน้าเจ้าจะไม่ติดอยู่ในกรอบของกาลเวลา เจ้าจะเข้าใจสิ่งต่างๆดีขึ้น ไม่ต้องมีช่วงขณะใดที่เราถูกสร้างขึ้นมา เหมือนกับทุกสิ่งในโลกของเจ้า ตามความคิดของเจ้า ดีที่สุดที่จะคิดว่าเราคงอยู่เสมอมา และไม่ต้องมีผู้สร้าง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเอ่ยถึงพระวิญญาณบริสุทธิ์ในคำตอบก่อนหน้า เขามีบทบาทอะไรในเรื่องทั้งหมดนี้?

พระเจ้า: เรียกว่า “เธอ” คงเหมาะกว่า เธอเป็นสตรีเพศในตรีเอกานุภาพ

ผู้สัมภาษณ์: สตรีเพศหรือครับ?

พระเจ้า: น่าตกใจมากหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ไม่เหมือนกับที่ผมนึกว่าทุกคนคาดคิด เธอมีบทบาทอะไรครับ?

พระเจ้า: เธอเป็นวิญญาณรักที่ท่องไปทั่วโลก เพื่อนำสันติสุขและความยินดีมาสู่จิตใจผู้คน เหมือนที่ผู้คนรับพระเยซูไว้ในชีวิตของเขา เขาก็รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ไว้ได้ เธอช่วยให้เขาเปี่ยมด้วยความยินดี สันติสุข ความสุข ศรัทธา และอะไรอีกมากมาย เธอเป็นสื่อมอบพรสวรรค์และความสามารถพิเศษต่างๆให้ พรสวรรค์เช่น สติปัญญา ความรู้ ศรัทธา ความมหัศจรรย์ การรักษา คำพยากรณ์ การกล่าวภาษาที่เร้นลับ และการตีความหมายภาษาเหล่านั้น

ผู้สัมภาษณ์: ท่านช่วยอธิบายเรื่อง “ภาษา” เหล่านี้ได้ไหมครับ? ผมเคยได้ยินคริสเตียนนิกายเพนตาคอส เขาส่งเสียงที่ฟังดูแปลกมาก อันที่จริงแล้วฟังดูราวกับว่าเขาพูดเพ้อเจ้ออย่างไร้สาระ

พระเจ้า: เขาพูดภาษาที่เราเข้าใจ เป็นภาษาสรรเสริญและอธิษฐาน วิญญาณของเขาก้าวผ่านความนึกคิดของเขาไป โดยที่ความยินดีและความขอบคุณพรั่งพรูออกมาสู่เรา รวมทั้งความห่วงใยและความปวดร้าวใจ

ผู้สัมภาษณ์: เขาบ่งบอกออกมาเป็นภาษาของเขาเองไม่ได้หรือครับ?

พระเจ้า: เขาทำได้ และก็ทำเช่นนั้น แต่การอธิษฐานเป็นภาษาแปลกๆ ช่วยให้วิญญาณของเขาทะยานไปสู่มิติทางวิญญาณ โดยปลดปล่อยวิญญาณให้เป็นอิสระจากขอบเขตความนึกคิด

ผู้สัมภาษณ์: เป็นอย่างนี้ตลอดเวลาหรือครับ? หรือว่าบางครั้งเขาแสร้งทำ?

พระเจ้า: เจ้าช่างสงสัยจริงๆนะ

ผู้สัมภาษณ์: ผมขออภัยครับ ถ้าดูเป็นเช่นนั้น แต่บางคนอาจข้องใจว่ามีใครแสร้งทำเช่นนั้น หรือโอ้อวดเมื่อกล่าวภาษาแปลกๆ หรือทำอะไรที่ดูแปลก เขาทำเช่นนี้จริงๆหรือครับ?

พระเจ้า: เอ้อ บางคนก็แสร้งทำเหมือนกัน แต่เรารู้ว่าใครเป็นใคร เรารับคำอธิษฐานและคำสรรเสริญจากทุกคนที่ร้องเรียกเราด้วยความจริงใจ

ผู้สัมภาษณ์: พรสวรรค์อื่นที่ท่านระบุไว้ มีความมหัศจรรย์อยู่ด้วย ผู้คนที่เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ มีพลังอำนาจทำมหัศจรรย์หรือครับ?

พระเจ้า: เขามีพลังอำนาจดังกล่าว เพราะเขามีพลังอำนาจของพระเจ้า นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำมหัศจรรย์เป็นประจำเสมอไป แต่บางครั้งอาจทำได้ ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตถึงจะถือได้ว่าเป็นความมหัศจรรย์ แค่บางสิ่งที่เกินพลังอำนาจของมนุษย์ที่จะทำได้ในตอนนั้น บางคนอาจถือว่าเรื่องทำนองนี้เป็นเหตุบังเอิญ แต่ถ้ามีการกระตุ้นพลังอำนาจของเราให้ทำอะไรบางอย่าง เมื่อนั้นผลที่ออกมาก็ถือได้ว่าเป็นความมหัศจรรย์

ผู้สัมภาษณ์: ท่านระบุไว้ว่ามีการกล่าวคำพยากรณ์ การทำนายเหตุการณ์ในอนาคต

พระเจ้า: คำพยากรณ์ไม่ใช่แค่การทำนายอนาคต นี่เป็นพรสวรรค์ในการรับฟังเสียงของเรา เรากล่าวกับผู้คน และเขาได้ยินเสียงของเรา เสียงพระเยซู หรือพระวิญญาณบริสุทธิ์ และเขาบอกเล่าถึงสิ่งที่ได้ยิน เจ้าอาจกล่าวได้ว่าการสัมภาษณ์ครั้งนี้คือคำพยากรณ์ เจ้าถามว่ามีใครอยู่ไหม และเราตอบ! เรารอคอยที่จะได้มีโอกาสพูดคุยกับเจ้า เราให้เจ้าได้ยินเสียงของเรา เมื่อเจ้ารับฟัง เจ้าบันทึกสิ่งที่ได้ยินไว้ นั่นคือคำพยากรณ์

ผู้สัมภาษณ์: คนเราจะรับพรสวรรค์เหล่านี้จากพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: โดยการขอพระวิญญาณบริสุทธิ์ให้เติมเขาจนเต็มเปี่ยม ดังที่พระเยซูเข้ามาในชีวิตเจ้า และมอบความรอดเป็นของขวัญแก่เจ้า พระวิญญาณบริสุทธิ์จะเข้ามาเช่นเดียวกัน และเติมเจ้าให้เต็มเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ของเธอ เมื่อเจ้าขอให้เธอเข้ามา

ผู้สัมภาษณ์: ทุกคนที่รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ไว้ ได้รับพรสวรรค์ทั้งหมดนี้ไหมครับ?

พระเจ้า: อาจเป็นได้ แต่จะส่งผลแตกต่างกันไป ในแง่ที่ว่าพรสวรรค์ทั้งหมดไม่ได้รับการกระตุ้นเสมอไป แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ชื่นชอบที่จะมอบพรสวรรค์ให้แก้ผู้ที่นำไปใช้ด้วยสติปัญญา

ผู้สัมภาษณ์: เธอคอยมอบพรสวรรค์ทั้งหมดนี้ให้แก่ผู้คน

พระเจ้า: ใช่แล้ว เธอดำเนินงานเหมือนเรา โดยผ่านวิญญาณผู้ช่วยเหลือและทูตสวรรค์ที่เป็นตัวแทน

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมต้องมีท่านทั้งสาม? ดูเหมือนท่านผู้เดียวก็ทำได้ทั้งหมด เพราะท่านเป็นพระเจ้า

พระเจ้า: เพราะมีพวกเราสามองค์

ผู้สัมภาษณ์: มีท่านทั้งสามเสมอมาหรือครับ?

พระเจ้า: ในแง่ที่เจ้าเข้าใจ

ผู้สัมภาษณ์: ในแง่ที่ท่านเข้าใจเป็นอย่างไรครับ?

พระเจ้า: ไม่ว่าเจ้าอยากเข้าใจแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะเข้าใจสิ่งต่างๆจากมุมมองของเรา จนกว่าเจ้าจะก้าวข้ามมาถึงฟากนี้ ถ้าหากอธิบายความเร้นลับทั้งหมดให้เจ้าฟังตอนนี้ ก็จะไม่มีอะไรเหลือให้เจ้าได้สำรวจ

ผู้สัมภาษณ์: ผมไม่ได้ขอเข้าใจทั้งหมด แต่บางทีแค่...

พระเจ้า: เจ้านี่ตื้อจริงๆ ตอนนี้เจ้าต้องรอไปก่อน

ผู้สัมภาษณ์: ถูกไหมครับ ถ้าผมสรุปว่าท่านเป็นเหมือนครอบครัว? เพราะเขาเรียกท่านว่าพระบิดา พระเยซูเป็นพระบุตร พระวิญญาณบริสุทธิ์เป็นทั้งภรรยาและมารดาใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าพูดเช่นนั้นก็ได้

ผู้สัมภาษณ์: แต่ผมรู้จากพระคัมภีร์ และผมรู้ว่าอ้างอิงถึงพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่าเป็นบุรุษเพศโดยตลอด ถ้าเธอเป็น “สตรีเพศ” จริงๆ จะมีผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือของพระคัมภีร์ไหมครับ เพราะว่ามีข้อบกพร่อง?

พระเจ้า: ไม่หรอก เพราะในปฐมกาล เรากล่าวไว้ว่า “จงให้พวกเราสร้างมนุษย์ตามแบบฉายาของพวกเรา เราได้สร้างเขาให้เป็นชายและหญิง”6 ในนั้นมีเอ่ยไว้อย่างชัดเจน และในข้อพระคัมภีร์อื่นๆ ว่าในตรีเอกานุภาพมีคุณลักษณะทั้งของบุรุษเพศและสตรีเพศ เจ้ารู้ว่าเราเป็นบุรุษเพศ พระเยซูก็เช่นกัน จึงเหลือทางเลือกไม่มากนัก ว่าใครเป็นสตรีเพศ ใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านเลือกไม่บ่งบอกให้ชัดเจน

พระเจ้า: เราเลือกที่จะไม่เผยให้เด่นชัดก่อนหน้านี้ นิมิตจากเบื้องบนไม่ได้จำกัดอยู่ในพระคัมภีร์เท่านั้น เห็นไหมว่าพระคัมภีร์เขียนขึ้นภายใต้การชี้แนะของเรา บางส่วนเป็นคำพยากรณ์ แต่อย่างน้อยก็มีผู้เขียนบางคน โดยเฉพาะในพันธสัญญาใหม่ ซึ่งไม่ตระหนักเสมอไปว่าเขาเขียนสิ่งที่ภายหลังจะถือว่าเป็นเรื่องที่โต้แย้งไม่ได้ ถ้าเขารู้ เขาคงวิตกกังวลมากจนไม่เขียนอะไรเลย เขาเขียนเพื่อบอกกล่าวและสั่งสอน

ผู้สัมภาษณ์: เขาไม่ทราบว่าเขาเขียนเพื่อคนรุ่นหลัง

พระเจ้า: หลายคนไม่รู้ข้อเท็จจริงว่า ในเวลาต่อมาข้อเขียนของเขาจะถูกจารึกไว้ในพันธสัญญาเดิม หรือพันธสัญญาใหม่ และกลายเป็นหลักคำสอนของคริสเตียน แน่นอนว่าเรารู้ดี แต่เราไม่เคยมุ่งหมายให้นิมิตและความจริงทั้งหมดจำกัดอยู่แค่ในพระคัมภีร์ตลอดกาล สิ่งที่เราบอกกล่าวทุกวันนี้ จะไม่ขัดแย้งกับพระคัมภีร์ ทว่าจะเสริมบางส่วน และกล่าวถึงประเด็นในยุคนี้ที่พระคัมภีร์ไม่ได้ครอบคลุมไว้ เราวางแผนที่จะพูดคุยกับผู้มีความเชื่อ และชี้แนะเขาต่อไป โดยแสดงให้เห็นสิ่งใหม่ๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อพระคัมภีร์ถูก “นำมารวมเล่ม” เหล่าผู้มีความเชื่อก็มีความคิดในวงที่แคบลง นี่เองเราจึงเรียกคริสเตียนกลุ่มใหม่ๆออกมาเรื่อยๆ ทว่าแทบทุกกลุ่มก็เย็นชาลงในผลที่สุด หรือถูกกำจัดไปเพราะคู่แข่งที่อิจฉา

ในวาระสุดท้าย เราจะชี้ให้ผู้คนเห็นความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเขาเลือกที่จะเชื่อ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเอ่ยถึง “วาระสุดท้าย” ท่านหมายถึงอวสานของโลกหรือครับ?

พระเจ้า: โลกจวนจะถึงเวลาการเปลี่ยนแปลงครั้งมโหฬาร แต่นั่นเป็นหัวข้อใหญ่ในตัว ซึ่งคงต้องเก็บไว้คุยกันทีหลัง เรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาสองครั้งแล้ว ถ้าเจ้าจะอุทิศการสัมภาษณ์ให้ประเด็นดังกล่าวเร็วๆนี้ เราก็มั่นใจว่าผู้อ่านคงชื่นชอบ

ผู้สัมภาษณ์: ครับ คงน่าสนใจมาก “กาลอวสานใกล้เข้ามาแล้ว” และเรื่องทั้งหมดนั้น พูดถึงกาลอวสาน คงเหมาะที่จะจบการสัมภาษณ์ครั้งนี้ไว้ก่อน ถ้าหากท่านเห็นด้วย

พระเจ้า: เห็นด้วย ขอบใจ!

ผู้สัมภาษณ์: ผมรู้สึกแปลกๆเสมอ เมื่อท่านบอกขอบใจ ท่านเป็นพระเจ้า ส่วนผมเป็นมนุษย์ปุถุชน ท่านพูดคุยกับผมเช่นนี้ ก็น่าทึ่งจริงๆ ผมไม่รู้จะใช้คำอะไรที่ดีกว่านี้ แถมท่านยังกล่าวขอบใจอีก... โอ้ ผมพรรณนาไม่ถูกเลย ขอบคุณครับที่ท่านนคุยกับผม และทนให้ผมถาม ซึ่งผมอดคิดไม่ได้ว่าท่านคงรู้สึกว่าน่าเบื่อ

พระเจ้า: ไม่หรอก อันที่จริงแล้ว เราชอบตอบคำถาม

ผู้สัมภาษณ์: ผมรู้สึกสำนึกในบุญคุณอย่างยิ่ง ผมต้องยอมรับว่าชอบฟังคำตอบจากท่าน

ใกล้อวสานแล้วหรือ?

สัมภาษณ์บทที่เก้า

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าเราตกลงกันไว้แล้วว่าคราวนี้จะคุยกันเรื่องอะไร

พระเจ้า: ใช่แล้ว เจ้าอยากถามอะไรล่ะเกี่ยวกับอวสานของโลก

ผู้สัมภาษณ์: ตกลงครับ ตอนนี้เราอยู่ในช่วงสหัสวรรษที่สาม นับจากที่พระเยซูมาอยู่ในโลก มีคนพูดถึงกาลอวสานมา 2000 ปีแล้ว อาจจะนานกว่านั้นอีก ทว่าโลกก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ผมคิดว่าผู้คนได้ยินเรื่องกาลอวสานกันจนเบื่อแล้ว

พระเจ้า: เพียงเพราะว่าผู้คนเบื่อฟัง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เกิดขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: ผมเห็นด้วยครับ แต่ผมคิดว่าผู้คนวาดภาพพวกที่ทำนายถึงความหายนะว่า เป็นพวกบ้าๆบอๆ พวกที่เดินถือป้ายประกาศว่า “จวนถึงอวสานแล้ว!” ผู้คนมีข้ออ้างในการไม่ใส่ใจกับเรื่องแบบนี้

พระเจ้า: เราเห็นด้วย แต่เพียงเพราะว่ามีคนบ้าๆบอๆไม่กี่คนกล่าวเช่นนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เขาบอกกล่าวไม่ใช่เรื่องที่ใกล้ความจริงพอสมควร

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าจวนถึงอวสานแล้วหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว อวสานของโลกอย่างที่เจ้ารู้!

ผู้สัมภาษณ์: กรุณาอธิบายคำว่า “อย่างที่เจ้ารู้” เพิ่มเติมหน่อยครับ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

พระเจ้า: เจ้าอยากฟังข่าวดีหรือข่าวร้ายล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมโล่งออกที่ได้ยินว่ามีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ถ้าท่านบอกตามลำดับเหตุการณ์ ก็คงดีที่สุด

พระเจ้า: ก็ได้ มีรายละเอียดมากมาย แต่เพื่อความชัดเจนและเรียบง่าย เราจะกล่าวถึงสิ่งที่เป็นจุดเด่นๆ

ผู้สัมภาษณ์: ดีครับ

พระเจ้า: ดังที่หลายคนคงเห็นด้วย ว่าโลกตกอยู่ในสภาพที่แย่มาก แหล่งปัจจัยโดยเฉพาะแหล่งน้ำ ถูกใช้ไปในอัตราที่จะคงสภาพเช่นนี้ต่อไปได้อีกไม่นานนัก ดังนั้นถึงแม้ว่าสภาพการณ์ต่างๆจะไม่บ่ายหน้าไปสู่จุดปะทุ ตามเวลาที่เรากำหนดไว้ในตอนแรก ก็จะต้องทำอะไรลงไปสักอย่าง เนื่องจากว่ามีความหายนะทั่วโลกปรากฏเป็นลางอยู่แล้ว ไม่ใช่เฉพาะระบบนิเวศ ทว่าด้านเศรษฐกิจและการทหารด้วย ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่หลายฝ่ายต้องยอมรับ องค์ประกอบเหล่านี้ก็จะผลักดันมนุษยชาติไปสู่การก่อตั้งรัฐบาลโลกที่ผนึกกำลังเข้าด้วยกัน

ผู้สัมภาษณ์: เช่นสหประชาชาติ

พระเจ้า: ไม่ใช่ สหประชาชาติเป็นแค่องค์กร โดยมีผู้แทนจากทุกประเทศ ทว่ามีอำนาจหน้าที่จริงๆน้อยมาก ถ้าจะว่ากันไปแล้วก็เป็นสังคมการโต้วาทีที่มีเกียรติ เรากำลังกล่าวถึงการที่ประเทศต่างๆจะผนึกกำลังกันจัดตั้งรัฐบาลโลกชุดเดียว ซึ่งมีอำนาจนำสิ่งที่เขาเห็นพ้องมาถือปฏิบัติทั่วโลก

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเหลือเชื่อ ประเทศต่างๆคงไม่พร้อมที่จะสละอำนาจปกครองของเขาเอง

พระเจ้า: หลายประเทศได้ทำเช่นนั้นแล้ว เขาสละอำนาจปกครองเพื่อเศรษฐกิจมานานแล้ว เมื่อเขาต้องปฏิบัติตามแผนด้านเศรษฐกิจที่มีผู้บงการต่อเขา จากสถาบันชาติที่มีอำนาจเหนือกว่า เช่น ไอเอ็มเอฟ ชาติอื่นๆเช่นประเทศในยุโรป ได้สละอำนาจปกครองบางส่วนเพื่อก่อตั้งสหพันธ์ในภูมิภาคร่วมกับประเทศอื่นๆ นี่จึงเกิดขึ้นแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ครับ สมมุติว่าเขาทำเช่นนี้ รัฐบาลโลกที่ผนึกกำลังกันก็ฟังดูไม่ใช่แนวคิดที่เลวนัก อย่างน้อยก็จะช่วยยุติสงคราม มีการแจกจ่ายแหล่งปัจจัยอย่างเท่าเทียมกัน ฯลฯ

พระเจ้า: อย่าหลอกตัวเองเลย สงครามส่วนใหญ่ในโลกปัจจุบันเป็นสงครามภายในประเทศ สงครามกลางเมือง ไม่มีประเทศไหนที่แสดงให้เห็นว่ามีความเสมอภาคอย่างยิ่ง ระหว่างคนรวยกับคนจน ดังนั้นเรื่องที่พูดกันว่าจะเกิดความสันติและความเสมอภาค ถ้าหากประเทศต่างๆในโลกผนึกกำลังกันภายใต้รัฐบาลเดียวของมนุษย์ ก็เป็นเรื่องโกหกพกลม

ผู้สัมภาษณ์: แต่ถึงยังไงเราก็จะมีรัฐบาลโลกที่ผนึกกำลังกัน ตามที่ท่านบอก

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ทุกรัฐบาล แม้แต่รัฐบาลโลกชุดเดียว ก็ต้องมีผู้นำ

พระเจ้า: ถูกต้อง และเจ้ารู้ไหมว่าใครจะเป็นผู้นำรัฐบาลนี้?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหรือครับ?

พระเจ้า: ฮ่า! ไม่ใช่หรอก อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงเวลานั้น ชาวโลกจะมอบการปกครองให้แก่บุรุษผู้ปราดเปรื่อง ซึ่งจะเรียกร้องให้ทุกคนเคารพและจงรักภักดีต่อเขา

ผู้สัมภาษณ์: ได้มีผู้นำที่ดีกันเสียที ฟังดูยอดมาก

พระเจ้า: ทุกคน เอ้อ เกือบทุกคนจะคิดเช่นนั้นในตอนแรก แต่บุรุษผู้นี้มีความชั่วร้ายแอบแฝงอยู่ เขามีหลายชื่อ แต่ที่รู้จักกันดีที่สุดก็คือ “ผู้ต่อต้านพระเยซู”

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูไม่ใช่การยกยอเลย ทำไมเขาถึงอยากเรียกตัวเองว่าผู้ต่อต้านพระเยซูล่ะครับ?

พระเจ้า: เขาไม่ได้เรียกตัวเองเช่นนั้น เราเรียกเขาโดยใช้ชื่อนั้น คริสเตียนหลายล้านผู้ตระหนักว่าเขาจะก้าวขึ้นสู่เวทีโลกในเร็วๆนี้ ก็จะสำนึกว่าเขาเป็นใคร และเรียกเขาเช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: ชื่อผู้ต่อต้านพระเยซู ผมว่าเขาคงเป็นคู่ปรับของพระคริสต์ตัวจริง

พระเจ้า: ถูกต้อง! สรุปได้ง่ายๆว่าถ้าเขาเป็นผู้ต่อต้านพระเยซู เขาก็คงได้รับสัญญาณจากแนวทางที่ผิดกับพระเยซู พระเยซูเป็นพระเจ้าในคราบมนุษย์ฉันใด ผู้ต่อต้านพระเยซูก็เป็นจอมปีศาจในคราบมนุษย์ฉันนั้น โดยการลอกเลียนแบบ

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมเราถึงเลือกจอมปีศาจในคราบมนุษย์มาเป็นผู้นำโลกล่ะครับ?

พระเจ้า: เพราะมนุษยชาติจะหลงเชื่อ และก็จะหมดหนทาง คนส่วนใหญ่จะไม่สำนึกว่าเขาเป็นใคร แต่จะเล็งเห็นว่าเขาเป็นผู้มีความสามารถกอบกู้โลกไว้จากสภาพที่หมดหนทาง เขาจะพิสูจน์ตัวเองแล้วว่าควรค่า โดยช่วยแก้ปัญหายากเย็นบางอย่าง จะเป็นที่รับรองแล้วว่าเขาคือนักการเมืองผู้หลักแหลมที่สุด และเป็นนักแก้ปัญหาผู้เก่งกาจในยุคนี้

ผู้สัมภาษณ์: แต่ทำไมเราถึงหมดหนทางเช่นนั้นล่ะครับ?

พระเจ้า: เพราะภาวะเศรษฐกิจและการเมืองจะสับสนอลหม่าน ความหายนะทางเศรษฐกิจในทั่วโลก จะไม่เพียงยังผลให้เกิดความฝืดเคืองทางเศรษฐกิจ ทว่าการเสื่อมเสถียรภาพของรัฐบาลด้วย ชาวโลกจะร้องขอผู้นำที่แข็งแกร่ง และเขาจะได้ตามคำขอในบุรุษผู้นี้

ผู้สัมภาษณ์: แต่อย่างที่ท่านบอกไว้ว่าคริสเตียนจะสำนึกได้แน่ๆว่าเขาเป็นใคร

พระเจ้า: ไม่ใช่คริสเตียนทุกคน ไม่ใช่ส่วนใหญ่ด้วยซ้ำในตอนแรก

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมล่ะครับ?

พระเจ้า: คริสเตียนส่วนมากไม่ได้คาดหมายว่าจะยังอยู่ในโลก เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นมา เนื่องจากการตีความหมายข้อพระคัมภีร์ผิดๆ เขาคิดว่าคริสเตียนทุกคนจะถูกรับตัวไปจากโลกนี้ก่อนหน้านั้น ในเหตุการณ์ที่เรียกกันว่า “การรับตัวไป”

ผู้สัมภาษณ์: พวกเขาเข้าใจผิดหรือครับ?

พระเจ้า: พระคัมภีร์กล่าวถึงการที่พระเยซูกลับมาในหมู่เมฆบนท้องฟ้า ก่อนหน้าศึกอาร์เมกาดอน ตอนนั้นจะมีการรับตัวไป ในเหตุการณ์ดังกล่าว ทุกคนผู้รับพระเยซูไว้ในใจจะแปลงร่าง และถูกรับตัวไปจากโลกนี้ เพื่อไปสมทบกับพระเยซูในท้องฟ้า แล้วก็ไปสู่สวรรค์ ถึงแม้ว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นแน่ๆ แต่คนจำนวนมากคิดว่าจะเกิดขึ้นก่อนช่วงเวลามืดมิดที่สุด เมื่อเริ่มต้นสมัยปกครองของผู้ต่อต้านพระเยซู อย่างไรก็ตาม อันที่จริงแล้วการรับตัวไปเกิดขึ้นหลังการทำศึกครั้งใหญ่ไม่นานนัก

ผู้สัมภาษณ์: นั่นเป็นปัญหาหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เพราะตอนแรกคริสเตียนเหล่านี้จะไม่สำนึกทันทีว่าผู้ต่อต้านพระเยซูเป็นใคร เนื่องจากการที่เขาปรากฏตัวขึ้นมาบนเวทีโลก ไม่ได้เกิดขึ้นตามกำหนดเวลาเหตุการณ์ที่เขายึดถือ อนิจจา พวกเขาจำนวนมากจะสรุปว่าบุรุษคนนี้คงไม่ใช่ผู้ต่อต้านพระเยซู ทว่าเป็นผู้ที่นำหน้ามาก่อน ตอนแรกเขาก็จะคล้อยตามไป

ผู้สัมภาษณ์: เขาจึงลงเอยด้วยการเล่นกับไฟ

พระเจ้า: ฉะนั้นเขาก็จะถูกไฟลวก คริสเตียนจำนวนมากตั้งตารอคอยการกลับมาของพระเยซู เขามีแนวคิดลางเลือนเกี่ยวกับเหตุการณ์บางอย่างที่จะเกิดขึ้น เขาตระหนักว่าจะต้องมีบางสิ่งเกิดขึ้นในปาเลสไตน์ หรืออิสราเอล ก่อนที่พระเยซูจะกลับมา เหตุการณ์หนึ่งก็คือการสร้างวิหารชาวยิวขึ้นบนภูเขาโมไรยาห์ในเยรูซาเล็ม เนื่องจากบุรุษผู้นี้จะช่วยเอื้ออำนวยให้เกิดขึ้น ชาวยิวก็จะให้การสนับสนุนเขา แต่เราข้ามเหตุการณ์ตามลำดับไป เราขอย้อนกลับไปหน่อย

ผู้สัมภาษณ์: เชิญเลยครับ

พระเจ้า: ดังที่เรากล่าวไว้ว่าผู้ต่อต้านพระเยซูกลายเป็นผู้นำรัฐบาลโลก เขาจะริเริ่มการนำเสนอมาตรการหลายอย่าง มาตรการหนึ่งได้แก่การสรุปข้อตกลงด้านการปกครองในตะวันออกกลาง โดยหลักสำคัญอยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอิสราเอล กับชาวปาเลสไตน์และประเทศอาหรับข้างเคียง

ผู้สัมภาษณ์: ขอโทษครับที่ขัดจังหวะ อิสราเอลได้เจรจาตกลงกับประเทศอาหรับข้างเคียง รวมทั้งชาวปาเลสไตน์แล้วไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว แต่เจ้าก็รู้ดี ว่าข้อตกลงเหล่านั้นไม่ได้เรื่องได้ราว และนำมาถือปฏิบัติก็ขาดประสิทธิภาพ เพราะภาษาที่คลุมเครือ ซึ่งเปิดโอกาสให้ตีความหมายในวงกว้างมาก ความรู้สึกไม่สมหวังเพราะข้อตกลงดังกล่าวขาดความชัดเจน ก็จะเป็นเหตุให้ทุกฝ่ายที่มีส่วนเกี่ยวข้องเรียกร้องข้อตกลงที่มีผลสรุปแน่ชัดสำหรับทุกฝ่าย แทนที่จะเป็นเพียงข้อตกลงร่วมกันทั้งสองฝ่าย ตามที่มีอยู่ในปัจจุบัน ดังนั้นจะมีการเจรจาและการถือปฏิบัติตามข้อตกลงที่สรุปผลไว้ โดยผู้ต่อต้านพระเยซูทำหน้าที่เป็น “นายหน้าผู้ซื่อตรง” และผู้ไกล่เกลี่ย

ผู้สัมภาษณ์: จะเป็นข้อตกลงแบบไหนครับ?

พระเจ้า: สนธิสัญญานี้จะมีกำหนดเวลาเจ็ดปี โดยมุ่งหมายให้มีการทบทวนและเจรจาใหม่พอสิ้นสุดสัญญา สนธิสัญญาจะกล่าวถึงประเด็นเกี่ยวกับกรุงเยรูซาเล็ม โดยเฉพาะการอยู่ร่วมกัน สิทธิในการเข้าไปยังที่สักการะและสถานที่นมัสการของศาสนาสำคัญที่นับถือพระเจ้าองค์เดียว ได้แก่ คริสตศาสนา อิสลาม และศาสนายิว สัญญานี้ก็จะได้ชื่อว่า “สันถวไมตรี” อันเป็นชื่อที่รู้จักกันในพระคัมภีร์

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าผู้ต่อต้านพระเยซูเริ่มต้นโดยทำการยิ่งใหญ่มาก เพื่อจะได้รับความเห็นชอบจากชาวโลก แม้แต่คริสเตียนหรือครับ? เขาจะได้รับการยกย่องชมเชยจากสาธารณชนอย่างมาก ถ้าเขาประสบความสำเร็จจริงๆ เพราะมีหลายคนเคยพยายามมาแล้ว แต่ต้องล้มเหลว

พระเจ้า: นั่นเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของเขา

ผู้สัมภาษณ์: เนื่องจากว่าในพระคัมภีร์อ้างอิงถึงเหตุการณ์นี้ ก็ควรส่งสัญญาณเตือนคริสเตียนไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: น่าเสียดายที่ว่าคริสเตียนจำนวนมากไม่รู้พระคัมภีร์ดีพอที่จะตระหนักเช่นนี้ ส่วนผู้ที่รับรู้ เขาควรจะตระหนักได้ และเขาก็จะพยายามเตือนผู้อื่น แต่พอถึงตอนนี้เหตุการณ์จะเกิดขึ้นตามๆกันมา โปรแกรมของรัฐบาลโลกจะเพิ่มพลังขับเคลื่อนมากขึ้นทุกที จนไม่มีการประท้วงใดต้านทานได้

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวว่าผู้นำโลกคนนี้กำหนดมาตรการอื่นๆขึ้นมา มีอะไรบ้างครับ?

พระเจ้า: ผู้สังเกตการณ์ที่หลักแหลมส่วนใหญ่จะสังเกตได้ ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่อาจไม่เห็นพ้องกับรัฐบาลในหลายๆเรื่อง ตราบใดที่เศรษฐกิจมั่นคงดี เขาก็มักจะยอมทำตาม ดังนั้นรัฐบาลโลกจึงถือว่าเศรษฐกิจคือสิ่งที่สำคัญเป็นอันดับแรก ปัจจุบันมีเงินจำนวนมหาศาลหมุนเวียนผ่านระบบอิเล็กโทรนิคทั่วโลก ประเทศต่างๆไม่ได้กำหนดชะตาของตัวเองอีกต่อไป นี่ตกอยู่ในกำมือของนักการเงินสากล นักลงทุน และนักเก็งกำไร การเก็งกำไรภาวะเงินตราของประเทศใดประเทศหนึ่ง หรือการถอนเงินลงทุนอย่างกะทันหัน อาจทำให้ประเทศนั้นล่มจมภายในไม่กี่วัน กลยุทธนี้จะนำมาใช้ เพื่อก่อให้เกิดความหายนะทางเศรษฐกิจทั่วโลก ซึ่งเราได้เอ่ยถึงข้างต้น

ผู้สัมภาษณ์: ตอนนั้นผู้คนคงพร้อมที่จะขับไล่ผู้ต่อต้านพระเยซูคนนี้ และฝ่ายปกครองของเขาไปเลย ไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: ในทางกลับกัน ผู้คนจะเรียกร้องให้เขายื่นมือเข้ามาช่วย เพื่อฟื้นฟูเศรษฐกิจ ฝ่ายปกครองโลกก็จะนำผลสรุปขั้นสุดท้ายมาใช้กับเศรษฐกิจโลก ผ่านธุรกิจการค้าระบบดิจิตอลในยุคปัจจุบัน

ผู้สัมภาษณ์: ธุรกิจการค้าระบบอิเล็คโทรนิค

พระเจ้า: ไม่ใช่แค่ธุรกิจการค้าระบบอิเล็คโทรนิค แต่เป็นเศรษฐกิจระบบอิเล็คโทรนิคอย่างสิ้นเชิง! ในระบบเศรษฐกิจใหม่ การใช้เงินเหรียญ เงินกระดาษ หรือสวัสดิภาพความปลอดภัยด้านเอกสารอื่นๆ จะไม่มีประสิทธิภาพ จะต้องสามารถนำการโอนเงินอย่างรวดเร็วในระดับสถาบัน มาใช้สำหรับหมู่คณะระดับต่ำสุดในวงการเศรษฐกิจ ได้แก่รายบุคคล การที่จะทำเช่นนั้นได้ ทุกคนก็ต้องมีหมายเลขประจำตัวที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งใช้บันทึกการโอนเงินของเขา เพื่อให้แน่ใจว่าบุคคลผู้นั้นผู้เดียวที่รู้หมายเลข และไม่มีใครอื่นนำไปใช้ได้ หมายเลขจะบันทึกรหัสอยู่ในไมโครชิปที่ฝังไว้ในบุคคลนั้น พร้อมด้วยสถิติและข้อมูลสำคัญอื่นๆ ซึ่งสอดอยู่ใต้ผิวหนังบนมือขวา

ผู้สัมภาษณ์: เหมือนที่มีการฝังชิปในสัตว์เลี้ยงทุกวันนี้

พระเจ้า: ใช่แล้ว คล้ายๆกัน จะมีการปรับปรุงชิปขึ้นเรื่อยๆ และหาวิธีใช้ที่อุบาทว์มากขึ้น ผลที่สุดก็จะมีชิปรุ่นที่ผลิตออกมาเพื่อสอดเข้าไปใต้สมองส่วนหน้า ลองนึกดูสิว่านั่นมีวัตถุประสงค์อะไร นี่คือเครื่องหมายสัตว์ร้ายที่เลื่องชื่อ หมายเลข 666 มีส่วนสัมพันธ์กับหมายเลขส่วนตัวของรายบุคคลที่ไม่เหมือนใครอื่น

ระบบนี้จะมีร่วมกันกับระบบการเงินในปัจจุบันระยะหนึ่ง และใช้ร่วมกับเงินสดด้วย ทว่าในที่สุดทุกคนที่ประสงค์จะซื้อขาย หรือโอนเงินในธุรกิจการค้าใดๆ ก็จะต้องเปลี่ยนไปใช้ระบบเครื่องหมายสัตว์ร้าย

ผู้สัมภาษณ์: นอกเหนือจากผลสรุปที่ประจักษ์ชัดของท่านแล้ว ว่านี่ไม่ดีเลย แต่ผมดูๆแล้วระบบเช่นนี้ก็มีผลประโยชน์มากมาย

พระเจ้า: ถ้าไม่มีผลประโยชน์ที่เห็นได้ชัด ผู้คนก็คงไม่คล้อยตาม มีผลประโยชน์มากมายในแง่ความสะดวก การซื้อขายและการโอนเงินที่ง่ายดาย นี่เองผู้คนถึงจะเต็มใจสละสิทธิส่วนตัว ทว่านี่เป็นเหมือนยาเคลือบน้ำตาล เครื่องหมายสัตว์ร้ายจะไม่มีเพียงวัตถุประสงค์ทางการเงินเท่านั้น ทว่าจะมีส่วนในชีวิตทุกแง่มุม นี่จะทำให้อยู่รอดได้ยากขึ้น ถ้าปราศจากการจดทะเบียนอย่างเป็นทางการ แล้วรัฐบาลโลกชุดนี้ก็จะลดเสรีภาพส่วนตัวให้น้อยลง เพื่อผลประโยชน์ของ “ความผาสุกส่วนรวม” เขาจะเรียกร้องให้ทำตามกฎเกณฑ์และคำบัญชาของเขาอย่างสิ้นเชิง แล้วผลที่สุดก็ถึงกับเรียกร้องให้ทุกคนบูชาผู้นำโลก

ผู้สัมภาษณ์: นี่จะเกิดขึ้นเมื่อไรครับ?

พระเจ้า: สามปีหลังจากที่มีการลงนามสันถวไมตรี การที่ประเทศและฝ่ายที่ลงนามสัญญา มีความขัดแย้ง และถึงกับทำสงครามกันต่อไป ก็จะช่วยให้ผู้ต่อต้านพระเยซู ซึ่งเป็นผู้ไกล่เกลี่ย มีข้ออ้างที่จะป่าวประกาศว่าสันถวไมตรีถือเป็นโมฆะ แล้วประกาศใช้กฎอัยการศึกสากลบางอย่าง ตอนนี้แหละเขาจะประกาศว่าตัวเองไม่อยู่ภายใต้ข้อบังคับของรัฐธรรมนูญใดๆ แล้วก็ถืออำนาจเผด็จการ จะมีการประกาศบังคับให้ใช้เครื่องหมายสัตว์ร้าย และผู้ใดที่ไม่มีเครื่องหมาย ก็จะถือว่าเป็นพวกผิดกฎหมาย ช่วงเวลานี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้นคราวทุกข์ยากครั้งใหญ่

ผู้สัมภาษณ์: หมายถึงช่วงเวลาทุกข์ยากอย่างหนักใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: จะเป็นปัญหาทั่วไปสำหรับทุกคน หรือเฉพาะ“พวกที่ผิดกฎหมาย”ครับ?

พระเจ้า: จะเป็นช่วงเวลาทุกข์ยากสำหรับทุกคน ตอนนี้คริสเตียนก็จะมีสติปัญญาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ส่วนมากจะค่อนข้างตกอกตกใจ คนจำนวนมากในศาสนาอื่นจะต่อต้านผู้ต่อต้านพระเยซูอย่างแข็งขันเช่นกัน รวมทั้งพวกใฝ่เสรีที่ไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับระบบของเขา ประเทศทั้งประเทศจะก่อการกบฏ จะเกิดสงครามระหว่างกองทัพของรัฐบาลโลกกับประเทศต่างๆ นอกจากนี้จะมีภัยพิบัติธรรมชาติเพิ่มขึ้น รวมทั้งโรคระบาดสายพันธุ์ใหม่ๆที่น่ากลัวยิ่งขึ้น เมื่อโครงการสร้างยีนส์ของมนุษย์ไม่เป็นไปตามที่วางแผนไว้ โดยผลิตยอดแมลง และสายพันธุ์อื่นๆที่น่ากลัวขึ้นมา โลกจะตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน

ผู้สัมภาษณ์: แต่ทำไมปล่อยให้เป็นเช่นนั้นล่ะครับ?

พระเจ้า: มนุษย์จะบรรลุอารยธรรมสูงสุด โดยมีรัฐบาลโลกชุดเดียว และเศรษฐกิจที่มีพื้นฐานจากเทคโนโลยีที่น่าอัศจรรย์ใจ ทว่าจะนำโลกบ่ายหน้าไปสู่ความหายนะสูงสุด นี่คือการที่มนุษย์ไปถึงจุดสุดยอดของเขา แต่จะแสดงให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้เรื่องได้ราวแค่ไหน เป็นการสาธิตขั้นสูงสุดว่าถ้าปล่อยให้มนุษย์ทำตามใจชอบ มนุษย์ก็จะก่อความสับสนวุ่นวายอย่างที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: แต่นี่หมายถึงมนุษย์ทำขึ้นเองใช่ไหมครับ? คือว่าเราลงเอยโดยมีจอมปีศาจเป็นผู้นำ มิน่าเล่าจึงเกิดความหายนะเช่นนั้น

พระเจ้า: มนุษย์โดยส่วนรวมเลือกให้จอมปีศาจเป็นผู้นำ

ผู้สัมภาษณ์: แต่มนุษย์จะถูกบังคับให้ทำตามใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เขาจะถูกหลอกให้ทำตาม ไม่ใช่บังคับ รายบุคคลแต่ละคนจะมีทางเลือก จะมีคนจำนวนมากไม่เลือกคล้อยตามเขา

ผู้สัมภาษณ์: นี่ไงครับ ไม่ใช่ทุกคนที่บ่ายหน้าไปตามเส้นทางสะดวกสบายซึ่งมุ่งสู่ความหายนะ ดังนั้นโลกก็ไม่เลวร้ายไปเสียทั้งหมด

พระเจ้า: เราไม่ได้บอกว่าโลกเลวร้ายไปหมด เราบอกว่ามนุษยชาติโดยส่วนรวม เมื่อปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ ก็จะก่อเรื่องยุ่งขึ้น แต่มีพวกที่จะต่อต้านผู้ต่อต้านพระเยซูและรัฐบาลของเขาต่อไป

ผู้สัมภาษณ์: เขาจะอยู่รอดได้อย่างไรครับ ถ้าการปกครองเป็นระบอบเผด็จการ และมีการควบคุมเศรษฐกิจอย่างมาก จนเขาซื้อขายไม่ได้?

พระเจ้า: สถานการณ์ในบางเขตจะหละหลวมกว่า โลกนี้กว้างใหญ่มาก ผู้ต่อต้านพระเยซูและรัฐบาลของเขาจะควบคุมทั้งหมดได้ยากมาก

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดถูกไหมครับที่ว่าท่านเห็นใจพวกกบฏ?

พระเจ้า: ถูกต้องแล้ว เราจะช่วยเขา และในที่สุดจะกอบกู้เขา

ผู้สัมภาษณ์: ทำไม “ในที่สุด” ทำไม่ช่วยทันทีล่ะครับ? ท่านเอ่ยไว้ข้างต้นว่าคริสเตียนจำนวนมากไม่คาดว่าเขาจะประสบเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ทำไมปล่อยเขาให้ประสบเช่นนั้นล่ะครับ?

พระเจ้า: มีคริสเตียนอยู่ในโลกปัจจุบัน ด้วยเหตุผลเดียวกัน เขามีวัตถุประสงค์ที่จะเป็นแบบอย่างถึงความศรัทธาของเขา เพื่อบอกผู้อื่นเกี่ยวกับพระเยซู และนำผู้คนมาสู่อาณาจักรของเรา ในระหว่างคราวทุกข์ยากเขาก็จะต้องทำเช่นนี้มากกว่าที่เคยเป็นมา

ผู้สัมภาษณ์: แต่ดูเหมือนส่วนมากแล้วไม่เป็นแบบอย่างถึงความศรัทธาของเขาเท่าไรในตอนนี้

พระเจ้า: น่าเสียดายที่เขาไม่เป็นแบบอย่าง ทว่าเขาจะไม่มีทางเลือกมากนักในตอนนั้น เขาจะต้องยืนหยัดเพื่อสิ่งที่เชื่อ หรือกลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบผู้ต่อต้านพระเยซู ในไม่ช้าเขาจะพบว่าผู้ต่อต้านพระเยซูจะไม่โอนอ่อนผ่อนผัน เขาก็จะต้องสมทบกับพวกกบฏ

ผู้สัมภาษณ์: ครับ มีความทุกข์ยากครั้งใหญ่เกิดขึ้น แล้วอะไรอีกครับ? ผมหวังว่าคงจะมีอะไรในแง่บวกเกิดขึ้น

พระเจ้า: ช่วงเวลาทุกข์ยากครั้งใหญ่จะกินเวลาสามปีครึ่ง หนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน ถ้าจะนับเป็นวัน แล้วพระเยซูจะกลับมาในหมู่เมฆบนท้องฟ้า ทุกคนจะเห็นเมื่อพระเยซูเหินไปทั่วโลก เพื่อร้องเรียกคนของพระองค์ทุกคน แล้วจะมีการรับตัวไป ดังที่เราเอ่ยถึงข้างต้น เมื่อทุกคนที่รับพระเยซูไว้ในใจ ทั้งที่ล่วงลับไปแล้ว และยังมีชีวิตอยู่ ก็จะล่องลอยขึ้นไปพบพระองค์กลางอากาศ

ผู้สัมภาษณ์: แม้แต่นั่งเครื่องบิน ผมก็ไม่ค่อยชอบ แล้วนี่ท่านบอกว่าผู้คนจะเหินขึ้นไปพบพระเยซูกลางอากาศ ผมหวังว่าท่านจะช่วยผมเป็นพิเศษ ไม่งั้นผมคงต้องหลับตาปี๋เลย

พระเจ้า: ไม่ต้องห่วง! เจ้าจะพบว่าเจ้าจะแปลงร่างใหม่ เหมือนซูปเปอร์แมน แต่มีลักษณะเหมือนกับที่เจ้าเป็นอยู่ขณะนี้ ทว่าดีขึ้นอีกหลายเท่า ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้ ในร่างใหม่ที่เป็นอมตะ ทุกคนผู้ที่เชื่อจะเหินขึ้นไปบนท้องฟ้า ดุจคลื่นมหึมา

แล้วเขาจะถูกพาไปยังศูนย์กลางในสวรรค์ คือเมืองสวรรค์ เขาจะร่วมฉลองการพ้นภัยและชัยชนะครั้งใหญ่ กับทุกคนในสวรรค์ ในเหตุการณ์ซึ่งเป็นที่รู้จักกันว่า การฉลองงานสมรสของพระเมษโปดก จะเป็นเหตุการณ์วิเศษที่สุดเท่าที่เคยจัดขึ้นมาในสวรรค์

ในระหว่างนั้นความทุกข์ร้อนบนโลกจะหนักหน่วงขึ้น และทวีคูณขึ้นอย่างมหาศาล คนจำนวนมากจะเสียชีวิต และยังมีอีกจำนวนมากที่ปรารถนาจะสิ้นใจ เพื่อให้พ้นจากโรคระบาดที่น่าสะพึงกลัว และภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: ส่วนพวกที่อยู่ฝ่ายกบฏซึ่งทำการต่อต้าน ซึ่งไม่ใช่คริสเตียนล่ะครับ? ฟังดูไม่ค่อยยุติธรรมเลย ถ้าหากเขาพลอยรับภัยพิบัติไปด้วย

พระเจ้า: เราจะปกป้องคุ้มครองเขาในช่วงเวลานั้น ผู้ต่อต้านพระเยซูจะระดมกำลังของเขา เพื่อพยายามทำลายล้างกองกำลังฝ่ายกบฏส่วนที่เหลือ จะมีการสู้ศึกกันบนที่ราบเมกิดโดในอิสราเอล นี่เป็นศึกอาร์เมกาดอนที่เลื่องชื่อ เป็นศึกที่ดุเดือดและน่าสะพึงกลัว จนศึกอื่นๆดูกระจ้อยร่อย เมื่อเทียบกับความดุเดือดและการฆ่าฟันกันอย่างนองเลือด ท่ามกลางศึกครั้งนี้ กองกำลังสวรรค์ภายใต้การนำของพระเยซูเอง จะก้าวเข้ามาช่วย โดยทำลายล้างผู้ต่อต้านพระเยซูและกองกำลังของเขา ผู้ต่อต้านพระเยซูเองจะถูกจับโยนลงไปสู่ก้นบึ้งนรกทั้งเป็น จอมปีศาจจะถูกจองจำด้วยในเรือนจำพิเศษของมันเอง ซึ่งรู้จักกันว่าเหวไม่มีก้น

ผู้สัมภาษณ์: คงแสนวิเศษ! เมื่อวายร้ายสองตนถูกกุมขัง ผมเดาว่าเราทุกคนจะกลับไปสวรรค์ และอยู่ที่นั่นอย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์

พระเจ้า: เราจะอยู่อย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์ แต่ไม่ได้จำกัดอยู่ในสวรรค์เท่านั้น

ผู้สัมภาษณ์: ยังไงนะครับ?

พระเจ้า: เมื่อถึงตอนนั้นโลกจะอยู่ภายใต้การปกครองของพระเยซูเอง พร้อมกับผู้ที่ติดตามและรักท่าน ในช่วงหนึ่งพันปีต่อมา จะมีการปกครองดีเลิศที่สุด จะมีงานต้องทำมากมายเพื่อฟื้นฟูสภาพแวดล้อมที่เสียหาย และพยายามปรับปรุงโลกให้กลับคืนสู่สภาพเหมือนกับสวนเอเดนในตอนแรกอีกครั้ง

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าต้องมีการซ่อมแซมเมืองต่างๆมากเลยนะครับ หลังจากที่เกิดอะไรต่ออะไรทั้งหมดนี้

พระเจ้า: อันที่จริงแล้ว เราไม่ค่อยจะอยากซ่อมแซมเมืองต่างๆหรอก อย่างน้อยก็เมืองใหญ่ๆ เราคิดว่าจะดีกว่าถ้าโลกไม่มีเมืองใหญ่ๆ

ผู้สัมภาษณ์: ไม่มีเมืองใหญ่ๆหรือครับ? เราจะอยู่ที่ไหนกันล่ะครับ? โธ่! ผมรู้สึกว่าคำตอบประจักษ์ชัด เราทุกคนจะไม่กลับไปทำไร่ทำนากันใช่ไหมครับ เจ้าประคุณเอ๋ย?

พระเจ้า: เจ้าไม่ชอบไร่นาหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมไม่ขัดข้องถ้าจะใช้ชีวิตในไร่นา นานๆครั้ง ตอนสุดสัปดาห์ แต่ถ้าต้องอยู่ที่นั่นเหรอครับ?

พระเจ้า: อย่าตีโพยตีพายไปใหญ่ จะมีศูนย์กลางตามชนบท แต่จะไม่ใช่เมืองใหญ่ๆที่แออัดเหมือนปัจจุบัน จะมีขนาดเล็กกว่า เป็นกันเองมากกว่า มีมนุษยธรรมมากกว่า เราขอให้เจ้าอุ่นใจว่าจะน่าอยู่มากกว่าแน่ๆ ถ้าชีวิตในไร่นาไม่ใช่สิ่งที่เจ้าโปรดปราน ก็จะมีทางเลือกอื่นๆอีกหลายอย่าง

ผู้สัมภาษณ์: จะมีสภาพเช่นนี้หนึ่งพันปี

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นข่าวดีที่ท่านเอ่ยถึงในตอนต้นใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เป็นจุดเริ่มต้น

ผู้สัมภาษณ์: มีมากกว่านี้อีกหรือครับ?

พระเจ้า: เจ้าประคุณเอ๋ย แน่นอน! หนึ่งพันปีเป็นแค่เวลาสั้นๆในชั่วนิรันดร์ หนึ่งพันปีแห่งสันติสุข ความอุดมสมบูรณ์ ความรัก และความสุข เป็นแค่ฉากแรก

ผู้สัมภาษณ์: ผมเดาว่าสิ่งต่างๆมีแต่จะดีขึ้น นับจากนั้นไป

พระเจ้า: มีอะไรติดขัดนิดหน่อยตอนสิ้นสุดหนึ่งพันปี แต่ล้วนอยู่ในแผนการ

ผู้สัมภาษณ์: ติดขัดหรือครับ?

พระเจ้า: นี่อยู่ภายใต้การควบคุม ไม่ต้องห่วง

ผู้สัมภาษณ์: แต่มีอะไรติดขัดหรือครับ? ช่วยอธิบายเรื่องนี้เพิ่มเติมได้ไหมครับ? จะเกิดอะไรขึ้นหลังหนึ่งพันปี?

พระเจ้า: เก็บเรื่องนี้ไว้คุยกันคราวหน้าดีไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำให้เราอยากรู้จริงๆ

พระเจ้า: เอาเป็นว่ายังไม่ถึงส่วนยอดเยี่ยมที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: ตกลงครับ! ฟังดูแสนวิเศษ ขอบคุณอีกครั้งที่คุยรายละเอียดน่าสนใจมากให้เราฟัง ผมตั้งตารอคอยโอกาสหน้าครับ

หลังภาวะติดขัด

สัมภาษณ์บทที่สิบ

ผู้สัมภาษณ์: คราวที่แล้วเราคุยกันค้างไว้เรื่องภาวะติดขัด

พระเจ้า: (หัวเราะ) อย่างนั้นหรือ

ผู้สัมภาษณ์: ผมอยากรู้เหลือเกินว่าอะไรคือภาวะติดขัด?

พระเจ้า: หลังจากการดิ้นรนต่อสู้ครั้งมโหฬารบนโลก ในสมัยของผู้ต่อต้านพระเยซู โดยที่ฝ่ายดี คือฝ่ายเรา เป็นฝ่ายชนะ ก็ยังผลให้มีช่วงเวลาสันติสุขและความดีงามหนึ่งพันปี หลังหนึ่งพันปีดังกล่าว จอมปีศาจถูกปล่อยออกมาจากที่คุมขัง ในเหวไม่มีก้น และเราก็ต้องสู้ศึกอาร์เมกาดอนเพื่อชิงอำนาจกลับมา

ผู้สัมภาษณ์: อะไรนะครับ! เราต้องสู้ศึกอีกครั้งหนึ่งหรือ? ทำไมจอมปีศาจถึงถูกปล่อยตัวออกมา เจ้าประคุณเอ๋ย?

พระเจ้า: ก็ด้วยเหตุผลเดียวกันกับที่เราปล่อยให้มันป้วนเปี้ยนอยู่ในโลกทุกวันนี้ มันมอบทางเลือกอื่นให้ และผู้คนในโลกใหม่นี้จะมีอิสระเลือกอีกครั้ง ว่าเขาจะไปทางไหน

ผู้สัมภาษณ์: แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ?

พระเจ้า: จอมปีศาจกับขุมกำลังของมันจะถูกปราบให้พ่ายแพ้อีกครั้ง คราวนี้พ่ายแพ้อย่างถาวรเลย ตอนนี้โลกจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างสิ้นเชิง พื้นผิวจะถูกเผาไหม้ไปหมด และถูกเนรมิตขึ้นใหม่ กลายเป็นโลกที่ดีกว่าและงดงามกว่าเดิมเสียอีก

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมไม่ทำเช่นนี้ตอนต้นช่วงเวลาหนึ่งพันปีล่ะครับ? ดูเหมือนว่าตลอดช่วงเวลาดังกล่าวเราพยายามปรับปรุงโลกให้ดีขึ้น หรืออย่างน้อยบางคนก็พยายามทำเช่นนั้น แล้วทุกอย่างจะสูญเปล่าไปหมด

พระเจ้า: โลกในช่วงนั้นก็ดีเท่าที่จะดีได้ ภายใต้สภาพที่ได้เปรียบ เจ้าไม่อยากเห็นโลกดีขึ้นอีกหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: แน่นอน ไม่ต้องสงสัยครับ แต่ทำไมไม่ทำหลังสงครามอาร์เมกาดอนเลยครับ? ทำไมคอยให้มีการแย่งชิงอำนาจ ตามที่ท่านบอก?

พระเจ้า: ก็อีกนั่นแหละ นี่เป็นส่วนหนึ่งในโปรแกรมการฝึกอบรมมนุษยชาติ เป็นการฝึกฝนสำหรับบ้านชั้นยอดที่เราเตรียมไว้ให้เจ้า

ผู้สัมภาษณ์: คงเป็นสถานที่วิเศษสุด ถ้าเราต้องฝึกฝนถึงหนึ่งพันปี

พระเจ้า: เจ้ายังข้องใจกับเรื่องนั้นหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ดูไม่มีเหตุผลเลย ผมคิดว่าพวกเราทุกคนฝึกฝนสักหนึ่งร้อยปีก็น่าจะพอแล้ว นอกจากนี้ พวกที่เริ่มต้นในตอนแรกก็คงพากันล้มหายตายจากไป ก่อนครบกำหนดร้อยปีด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งพันปีเลย ดูไม่มีเหตุผลที่จะฝึกฝน เมื่อคนเราตายไป และไม่มีวันได้ดำเนินชีวิตตามที่เรียนรู้มา

พระเจ้า: ใครบอกว่าเจ้าจะตาย?

ผู้สัมภาษณ์: สามัญสำนึกบงการว่ามีน้อยคนที่จะอยู่ถึงหนึ่งร้อยปี

พระเจ้า: ในช่วงเวลาหนึ่งพันปี สิ่งต่างๆจะเปลี่ยนไปมาก ผู้คนจะยังคงเป็นเด็ก เมื่ออายุได้หนึ่งร้อยปี

ผู้สัมภาษณ์: ท่านครับ เหลือเชื่อจริงๆ ผมพูดถึงคนธรรมดาสามัญ ไม่ใช่พวกที่มีร่างวิเศษร่างใหม่ ซึ่งท่านพูดถึงก่อนหน้านี้ คนธรรมดาคงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ถ้าเราให้เขาอยู่นานๆ เขาก็อยู่ได้

ผู้สัมภาษณ์: แต่โดยธรรมชาติแล้วร่างกายจะชราภาพ สภาพแวดล้อมที่รุนแรงก็มีผลกระทบเช่นกัน

พระเจ้า: สภาพแวดล้อมมีผลกระทบหนักมาก ก่อนศึกอาร์เมกาดอน มีอะไรต้องแก้ไขปรับปรุงอย่างมาก แต่เราจะจัดการดูแลเรื่องทั้งหมดนั้นในช่วงเวลาหนึ่งพันปี และสภาพแวดล้อมก็จะดีมากทีเดียว นอกจากนี้ เจ้าลืมรวมเราและพลังอำนาจของเราไว้ในสมการอยู่เรื่อย เราจะทำมหัศจรรย์หลายอย่างกับร่างมนุษย์ เขาจะไม่ชราภาพเหมือนที่เป็นอยู่ขณะนี้

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าผมเข้าใจถูก มีผู้คนที่ถูกรับขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมด้วยร่างใหม่ที่วิเศษ แล้วก็มีผู้คนที่รอดชีวิตมาจากศึกอาร์เมกาดอน ซึ่งรูปลักษณ์เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว จะมีผู้คนในโลกที่รอดชีวิตจากศึกอาร์เมกาดอน ผู้คนที่รอดชีวิตจะไม่มีรูปลักษณ์เปลี่ยนไป ตามที่เจ้าว่า แต่สภาพแวดล้อมจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ขั้นตอนการชราภาพจะลดลงอย่างเด่นชัด ดังนั้นถึงแม้ว่าผู้รอดชีวิตในช่วงแรกจะได้รับผลประโยชน์อย่างมาก แต่ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์อย่างแท้จริงคือลูกหลานของเขา

ผู้สัมภาษณ์: ผู้คนที่รอดชีวิตมาได้จะทำอะไรกัน? ฟังดูเหมือนว่าเขาจะหวนกลับไปสู่ยุคหิน

พระเจ้า: (หัวเราะ) ไม่เหมาะที่จะพรรณนาวิถีชีวิตที่เกือบเหมือนกับแดนสุขาวดีเช่นนั้น เขาจะชื่นชมกับวิถีชีวิตดังกล่าวในที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: ผมไม่คิดว่ามีหลายคนที่อยากไปอยู่ชนบท

พระเจ้า: น่าเบื่อหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ผมคิดว่าหลายคนจะคิดเช่นนั้น

พระเจ้า: มีความคิดที่ดีกว่านี้ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: คนส่วนใหญ่ชอบชีวิตในเมือง

พระเจ้า: คนหลายล้านหงอยเหงาอยู่ร่วมกันหรือ? นั่นเป็นความคิดที่ดีกว่าหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ไม่ใช่ทุกคนที่หงอยเหงา ผมยอมรับว่ามีหลายคนหงอยเหงาอย่างเห็นได้ชัด แต่คนส่วนใหญ่ก็มีเพื่อนบ้างเป็นอย่างน้อย

พระเจ้า: มนุษย์ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้อยู่ในเมือง เชื่อไหมล่ะ เขาถูกออกแบบมาให้มีชีวิตในชนบท หรืออย่างน้อยก็กึ่งชนบท เราเห็นแล้วว่าเรื่องจะวกไปที่ไหน เจ้ากำลังจะพูดว่าถ้าเรารู้อนาคต เราควรคาดหมายได้ว่าจะมีเมืองใหญ่ๆเกิดขึ้น เราคาดหมายเช่นนั้นแน่นอน แต่ยังไงเราก็ไม่ได้ออกแบบมนุษย์ไว้สำหรับเมืองใหญ่ๆ มนุษย์ดำเนินชีวิตได้ดีที่สุดในวิถีชีวิตที่เงียบสงบกว่า ทว่ามีกิจวัตรประจำวัน ความบีบคั้นของคนกรุงในยุคใหม่บั่นทอนชีวิต และก่อให้เกิดผลเสียมากกว่าที่คนส่วนใหญ่ตระหนัก

ผู้สัมภาษณ์: แต่ท่านกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าศูนย์กลางในสวรรค์เป็นเมืองมโหฬาร นั่นฟังดูขัดกันไม่ใช่หรือครับ ที่ว่าสวรรค์ของท่านเป็นเมือง แต่ชาวโลกต้องใช้ชีวิตแบบตาสีตาสาในชนบท?

พระเจ้า: คำว่า “เมือง” คงไม่ใช่คำอธิบายที่เหมาะ แต่ใกล้เคียงความเข้าใจของเจ้าที่สุด ที่นั่นใหญ่โตมโหฬาร แทบจะเหนือล้ำจินตนาการ เป็นรูปทรงปิรามิด มีฐานกว้างเกือบหกล้านตารางกิโลเมตร และยอดสูงกว่า 2000 กิโลเมตร เรายอมรับว่าบางส่วนอาจดูเหมือนเมือง ทว่ามีสวนสาธารณะและที่โล่งมากมาย ในพื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนั้น เจ้าอุ่นใจได้ว่าจะเป็นวิถีชีวิตที่ผ่อนคลาย ถึงแม้ว่าจะมีการงานให้ทำเยอะแยะ ทว่าเป็นไปอย่างผ่อนคลาย

นอกจากนี้ ขอย้อนกลับไปยังคำวิจารณ์ที่เห็นได้ชัด ต่อแผนการของเราสำหรับโลกในช่วงหนึ่งพันปี ขอให้เจ้าอุ่นใจได้ว่าผู้คนจะชื่นชมกับชีวิตที่นั่น อย่างน้อยก็คนส่วนใหญ่

ผู้สัมภาษณ์: คนส่วนใหญ่ แต่ไม่ใช่ทุกคนหรือครับ?

พระเจ้า: จะมีคนที่ไม่พึงพอใจ เหมือนที่อาดัมกับอีฟไม่พึงพอใจกับสิ่งที่เรามีให้เขาในสวนเอเดน ดังนั้นบางคนจะไม่พึงพอใจกับโลกซึ่งใกล้เคียงกับสวนเอเดนอย่างมาก

ผู้สัมภาษณ์: ท่านคงคิดว่าเราน่าจะเรียนรู้แล้ว

พระเจ้า: น่าจะเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ? แต่ขอให้อุ่นใจ กบฏผู้มีปัญหาจะไม่บ่อนทำลายทุกสิ่งสำหรับคนอื่นๆ

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นพวกนี้ใช่ไหมครับที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเกิด “ภาวะติดขัด”?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เมื่อจอมปีศาจออกมาป้วนเปี้ยน ตอนท้ายหนึ่งพันปี พวกเขาก็ยินดีร่วมกบฏกับมัน

ผู้สัมภาษณ์: แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?

พระเจ้า: เราก็จัดการให้สิ้นสุดโดยเร็ว

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าท่านคงหมดความอดทนกับคนชั่ว

พระเจ้า: เจ้าจะพูดอย่างนั้นก็ได้ มีขีดจำกัดเสมอ พวกเขาคงถึงขีดจำกัดแล้ว พอถึงตอนนั้น

ผู้สัมภาษณ์: นี่ช่วยให้เราเห็นธรรมชาติของท่านในอีกแง่มุมหนึ่ง ซึ่งเรายังไม่ได้คุยกันในการสัมภาษณ์ แง่มุมสายฟ้าแลบและฟ้าคำราม มีเรื่องราวต่างๆในพระคัมภีร์ ถึงการที่ท่านบันดาลให้แผ่นดินแยกออกและกลบคนชั่ว ส่งไฟและกำมะถันลงมายังเมืองต่างๆ แม้แต่ให้น้ำท่วมโลก ทำลายผู้คนทั้งหมด ยกเว้นคนแค่หยิบมือเดียว นี่น่าสะพึงกลัวสำหรับพวกเรามนุษย์ปุถุชน เราจะเชื่อมโยงแง่นี้ของท่าน กับแง่ที่อ่อนโยนมีใจกรุณา ได้อย่างไร?

พระเจ้า: ถ้าเรานั่งอยู่เฉยๆ และไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอย่างรุนแรง ผลลัพธ์คงจะแย่กว่านี้หลายเท่า ผู้คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมาก เขาก่อให้เกิดความปวดร้าวและความทุกข์ทรมานต่อคนอื่น เราพิพากษาโทษความชั่ว หาไม่แล้วเราก็คงไม่เที่ยงธรรม

ผู้สัมภาษณ์: แง่นี้ของท่าน ประจักษ์ชัดที่สุดในพระคัมภีร์เดิม กาลเวลาทำให้ท่านเปลี่ยนไปหรือครับ ตอนนี้ท่านจึงไม่ทำอะไรรุนแรงมากนัก?

พระเจ้า: เราเปลี่ยนกลยุทธ ทว่าสภาพของเรายังเหมือนเดิม

ผู้สัมภาษณ์: กลยุทธหรือครับ? ฟังดูเรากับว่าท่านขับเคี่ยวสงครามอย่างนั้นแหละ

พระเจ้า: ใช่แล้ว มีสงครามครั้งใหญ่และรุนแรงมาก เกิดขึ้นจิตใจและดวงวิญญาณมนุษย์ ทว่าความรุนแรงดังกล่าวอยู่ในโลกวิญญาณ เราขับเคี่ยวศึกกับปรปักษ์เก่าแก่ เพื่อช่วงชิงดวงวิญญาณของมนุษย์ การสู้ศึกเกิดขึ้นในตัวแต่ละบุคคล

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นท่านก็ไม่ทำอะไรที่เป็นกลียุคใหญ่โต เหมือนสมัยก่อน?

พระเจ้า: มนุษย์เองทำอย่างนี้ได้มากทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: แล้วศึกอาร์เมกาดอน หรือภาวะติดขัดครั้งนี้ล่ะครับ เมื่อจอมปีศาจเริ่มสงครามอีกครั้ง? นั่นเป็นไปในทางวัตถุอย่างมากไม่ใช่หรือ?

พระเจ้า: มนุษย์เริ่มกรณีพิพาทต่างๆ โดยเลือกติดตามจอมปีศาจในคราบมนุษย์ คือผู้ต่อต้านพระเยซู หรือเลือกที่จะกบฏร่วมกับจอมปีศาจ ในภาวะติดขัดที่เราพูดถึง เมื่อมนุษย์ข้ามขอบเขตไปไกล จนถึงขั้นทำลายตัวเอง ทำลายพิภพนี้ และคนอื่นๆอีกมากมาย เราก็ต้องยื่นมือเข้ามา เพื่อจัดการให้สิ่งต่างๆอยู่ในขอบเขต สงครามเหล่านี้เกิดขึ้นก็เพราะทางเลือกของมนุษย์เท่านั้น

ผู้สัมภาษณ์: ถึงกระนั้นก็มีภัยพิบัติตามธรรมชาติ อาทิเช่น แผ่นดินไหวและพายุที่คร่าชีวิต นี่ไม่ใช่เกิดจากมนุษย์ ผู้คนถึงกับเรียกว่า “กิจของพระเจ้า”

พระเจ้า: ไม่ใช่ทุกครั้ง แม้ว่าพายุจะรุนแรงแค่ไหน บ่อยครั้งก็เป็นผลมาจากความเสียหายที่มนุษย์ได้กระทำต่อสิ่งแวดล้อม

ผู้สัมภาษณ์: ต้องยอมรับข้อนั้น แต่ภัยธรรมชาติเหล่านี้เป็น “การพิพากษาโทษ” ของท่าน หรือเป็นแค่สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติครับ?

พระเจ้า: เป็นแนวทางของธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม เราถือโอกาสจากเหตุการณ์เหล่านี้ เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ตามที่เราพึงประสงค์ เจ้าสรุปไม่ได้ว่าภัยพิบัติทุกครั้งเป็นการพิพากษาโทษจากเรา

ผู้สัมภาษณ์: แล้วคนดีที่เสียชีวิตในภัยพิบัติเหล่านี้ล่ะครับ?

พระเจ้า: ผู้ที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ เช่น โคลนถล่ม พายุเฮอร์ริเคน หรือแผ่นดินไหว บ่อยครั้งเป็นผู้มีความเชื่อ เขากลับไปสู่บ้านในสวรรค์ที่ดีกว่า คนส่วนมากเป็นคนยากจนผู้ซึ่งสมควรได้รับอะไรมากกว่าความอยุติธรรมและความไม่เสมอภาคในโลกมนุษย์ บางครั้งเราจึงใช้ภัยพิบัติอย่างน่าประหลาดใจ เพื่อปลดปล่อยลูกๆของเราจากสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย และพาเขากับครอบครัวทั้งหมดมาสู่สวรรค์ มีเหตุผลต่างๆนานาที่เกิดภัยพิบัติ มีหลายอย่างเจ้าจะไม่ล่วงรู้ จนกว่าจะมาถึงสวรรค์ แล้วย้อนกลับไปมองสถานการณ์ทั้งหมด เมื่อเกิดภัยพิบัติดังกล่าว โดยดูจากมุมมองของเรา

นอกจากนี้ บ่อยครั้งเราก็แสดงให้เห็นพลังอำนาจของเรา ในยามที่เกิดภัยอันตรายใหญ่หลวง ผ่านการปกป้องคุ้มครองที่มหัศจรรย์ บ่อยครั้งภัยพิบัติก็เปิดโอกาสให้คุณสมบัติที่สูงส่งในตัวผู้คน ประจักษ์ออกมา ในการกระทำที่เป็นวีรกรรมต่างๆ ความเอื้อเฟื้อ หรือความกรุณา ภัยพิบัติเป็นสิ่งที่ไม่ดี ทว่าก่อให้เกิดผลดีได้ เราครอบคลุมถึงเรื่องนี้ไว้แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ ท่านพูดถูก ขอย้อนกลับไปสู่เหตุการณ์ที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ เกิดการสู้ศึกในภาวะติดขัดดังกล่าว แล้วอะไรอีกครับ?

พระเจ้า: เจ้าชอบคำว่า “ภาวะติดขัด” นะ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมยอมรับ ฟังดูแปลกดี

พระเจ้า: หลังจากศึกครั้งนี้ พื้นผิวโลกไหม้เป็นจุลไปหมด

ผู้สัมภาษณ์: เป็นจุลหมดเลยหรือครับ? ฟังดูรุนแรงจริงๆ

พระเจ้า: แล้วพื้นผิวก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างแสนวิเศษ เป็นโลกใหม่ งดงามตระการตาในทุกๆทาง มีบรรยากาศใหม่ ดุจสรวงสวรรค์ มีสิ่งดีงามเพียบพร้อม ไม่มีสิ่งใดที่จะตีความไปในแง่เลวร้ายได้เลย แล้วเมืองสวรรค์จะเลื่อนลอยลงมาตั้งอยู่บนโลกใหม่นี้ ซึ่งเอ่ยถึงไว้ข้างต้น นี่คือบ้านและศูนย์บัญชาการของพระเยซู และทุกคนที่รักเรา

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นสวรรค์บนดินจริงๆเลย

พระเจ้า: ถูกต้องแน่นอน!

ผู้สัมภาษณ์: แล้วเกิดอะไรขึ้นกับสวรรค์ปัจจุบันครับ?

พระเจ้า: ม่านกั้นระหว่างแดนวิญญาณและแดนวัตถุจะอันตรธานหายไป ส่วนที่อยู่ในแดนวิญญาณขณะนี้ ก็จะมองเห็นได้ในทางวัตถุ สวรรค์ในขณะนี้จะมีตัวตนในแดนวัตถุ แม้แต่เมืองสวรรค์ตอนนี้ก็มีตัวตนอยู่แล้ว เมื่อนั้นก็จะมีทั้งสิ่งต่างๆในแดนวิญญาณและแดนวัตถุ ตั้งอยู่บนโลกด้วยสง่าราศีโชติช่วง

ผู้สัมภาษณ์: ดูซิว่าผมเข้าใจถูกต้องหรือเปล่า ตอนนี้มีสองดินแดน ดินแดนหนึ่งเป็นทางกายหรือทางวัตถุ อีกดินแดนหนึ่งเป็นดินแดนทางวิญญาณ ตอนนั้นจะไม่มีอะไรแบ่งแยกระหว่างสองดินแดนนี้

พระเจ้า: ถูกต้อง จะกลายเป็นดินแดนเดียว

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมต้องเก็บดินแดนวัตถุไว้ด้วย? ดูเหมือนว่าท่านอยู่ในดินแดนวิญญาณ ท่านมีทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในดินแดนวิญญาณ ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีดินแดนวัตถุจริงๆเลย

พระเจ้า: ดินแดนวิญญาณจะไม่ครบถ้วน จนกระทั่งผนึกเข้ากับดินแดนวัตถุ เราเห็นเจ้าเกาศีรษะด้วยความข้องใจในเรื่องนี้

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ ผมจะซาบซึ้งใจ หากท่านช่วยอธิบายเพิ่มเติม

พระเจ้า: ในตอนแรกเราแบ่งแยกดินแดนวิญญาณออกจากดินแดนวัตถุ เมื่อทุกอย่างได้รับการฟื้นฟูขึ้นมา สองดินแดนนี้จะผนึกเข้าด้วยกันอีกครั้ง ตอนนี้ดินแดนวิญญาณมีความครบถ้วนมากกว่าดินแดนวัตถุอย่างมาก เหมือนกับที่เจ้านึก แต่บางแง่มุมยังคงมีขีดจำกัด ส่วนนี้จะครบถ้วน เมื่อสิ่งสร้างสรรค์ทั้งหมดของเรา ทั้งดินแดนวัตถุและดินแดนวิญญาณ ผนึกเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

ผู้สัมภาษณ์: น่าตื่นตาตื่นใจ! ผมขอถามได้ไหมครับว่า การผนึกเข้าด้วยกันของดินแดนวิญญาณและดินแดนวัตถุนี้ เกิดขึ้นเฉพาะกับโลก หรือว่าทั้งจักรวาลครับ?

พระเจ้า: นี่รวมไปถึงทั้งจักรวาล

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นอะไรคือวัตถุประสงค์ของดวงดาวและดาวพระเคราะห์ทั้งหมดนี้ครับ?

พระเจ้า: เราจะเผยให้เห็นในเวลาอันควร แต่ขอบอกว่าไม่ใช่เป็นเพียงเครื่องประดับในตอนนี้ ก็เพียงพอแล้ว เพราะตอนนี้มนุษย์เล็งเห็นด้วยดวงตาทางวัตถุเท่านั้น เขาเล็งเห็นเฉพาะสิ่งที่เป็นวัตถุ แต่เมื่อเขาเล็งเห็นว่าทั้งทางวิญญาณและทางวัตถุเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เมื่อนั้นเขาก็จะเข้าใจวัตถุประสงค์ของดวงดาวอื่นๆ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำให้ผมอยากรู้เหลือเกินครับ

พระเจ้า: ต้องมีความลับอยู่บ้าง มีความเร้นลับบางอย่างเหลือไว้ให้เปิดเผย นี่คือสิ่งหนึ่งที่เราใช้ดึงดูดความสนใจของเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: แค่บอกเป็นนัยๆได้ไหมครับ?

พระเจ้า: เราเผยให้เจ้าเห็นมากแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: มีความเร้นลับอื่นใดอีกไหมครับที่ท่านพอบอกเราได้ เพื่อเป็นเครื่องปลอบใจ?

พระเจ้า: เจ้าตื้อเก่งจริงๆ!

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมผู้คนถึงจะอยากอ่านเรื่องทั้งหมดนี้ นอกเสียจากว่าจะดึงดูดความสนใจของเขาจริงๆ โดยที่เขาได้ค้นพบความลับบางอย่าง?

พระเจ้า: เราเผยให้เจ้าเห็นมากมายแล้ว เราคิดว่าดีที่สุดที่จะเก็บบางอย่างเอาไว้ก่อน เพื่อให้เขาอยากรู้เพิ่มเติม!

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำให้ผมเป็นเหมือนเด็กที่มองดูของขวัญใต้ต้นคริสต์มาส แต่ยังแกะดูไม่ได้ แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยครับ

พระเจ้า: ขอให้เจ้าอุ่นใจว่านี่ยุติธรรมมาก นี่ทำให้เจ้าอยากกลับมาขอจากเราเพิ่มเติมอีก นี่คือวัตถุประสงค์ของเรื่องทั้งหมดนี้ เพื่อให้เจ้าและทุกคนที่อ่านอยากรู้เพิ่มเติม เรามีอะไรอีกหลายอย่างที่จะเผยให้เจ้าเห็น เราทำได้ และจะทำเช่นนั้น แต่เราเผยให้แต่ละบุคคลเห็นเพิ่มเติมได้ด้วย ถ้าเขาขอจากเรา

ผู้สัมภาษณ์: ท่านจะทำให้ผมตกงานหรือครับ?

พระเจ้า: ในบางแง่ก็ใช่ ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบคุยกับเจ้า แต่เราอยากคุยกับทุกคนเป็นส่วนตัว ทุกคนรับฟังเสียงของเราได้ ถ้าเขาหยุดฟังนานพอ โดยหันความนึกคิดมาสู่เรา

เหมือนกับเรื่องเด็กน้อยผู้ที่บอกว่าเขาได้ยินได้ฟังจากเรา ชายร่างกำยำคนหนึ่งที่โบสถ์ในท้องถิ่นเย้ยหยันว่า “เด็กที่ไม่รู้อะไรอย่างหนูจะได้ยินได้ฟังจากพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ยังไง?” เด็กน้อยตอบว่า “ถ้าผมได้ยินเสียงบอกให้ผมมีใจกรุณา คำนึงถึงผู้อื่น และมีความรักต่อผู้อื่น ผมก็รู้ว่ามาจากพระเจ้า” เหมือนกับเด็กคนนั้นแหละ เสียงของเรามีไว้สำหรับทุกคนที่อยากรับฟังเรา พอเจ้าคุ้นแล้ว ก็จะง่ายขึ้น

ผู้สัมภาษณ์: จริงทีเดียวครับ

พระเจ้า: ตรงนี้เหมาะที่จะปิดท้ายไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ก็ดีครับ

อยู่ในดวงดาว! ใช่ไหม?

สัมภาษณ์บทที่สิบเอ็ด

ผู้สัมภาษณ์: สวัสดีอีกครั้งครับ ขอบพระคุณที่ให้ผมสัมภาษณ์

พระเจ้า: ด้วยความยินดีเสมอ เริ่มเลยนะ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมตั้งใจจะถามเรื่องโหราศาสตร์ ที่ถือกันว่าดาวพระเคราะห์และดวงดาว มีผลต่อบุคลิกลักษณะ และลิขิตของเรา

พระเจ้า: มีผลต่อบุคลิกลักษณะ แต่ไม่มีผลต่อลิขิต

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นก็มีความจริงอยู่บ้างหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว นั่นเป็นวิธีหนึ่งที่เราออกแบบสิ่งต่างๆ เพื่อให้แต่ละคนมีบุคลิกลักษณะที่พิเศษสุด ไม่เหมือนใคร ดาวพระเคราะห์และดวงดาวเป็นกลไกสลับซับซ้อนที่เหลือเชื่อในเรื่องนี้

ตำแหน่งที่เชื่อมโยงกันก็เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ดังนั้นแผนผังดาวพระเคราะห์และดวงดาวสำหรับแต่ละคน จึงแทบไม่เหมือนใครเลย ฉะนั้นจึงมีบุคลิกลักษณะนิสัยที่แตกต่างกันไป

ผู้สัมภาษณ์: จะเป็นยังไงครับถ้าเรามีบุคลิกที่เราไม่ค่อยชอบ?

พระเจ้า: ดาวพระเคราะห์และดวงดาวมอบให้แค่แบบแผนเบื้องต้น มีคุณลักษณะพิเศษที่ดี และไม่ค่อยดี ในแต่ละราศี อย่างที่เขาเรียกกัน ทว่าแต่ละคนไม่ต้องเป็นแค่นั้น เจ้ามีความสามารถที่จะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ถ้าเจ้าไม่ชอบตัวเองอย่างที่เป็นอยู่ เจ้าก็เปลี่ยนได้ ทว่าแรงชักจูงจากดวงดาวไม่ใช่สิ่งเดียวที่ปั้นบุคลิกลักษณะของเจ้า มีองค์ประกอบอื่นๆด้วย ได้แก่ กรรมพันธุ์ และสิ่งแวดล้อม อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าบุคลิกลักษณะก็คือนิสัยใจคอ

ผู้สัมภาษณ์: หมายถึงพลังด้านศีลธรรมจรรยาของคนเรา

พระเจ้า: ถูกต้องทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: แต่ก่อนหน้านี้ ท่านบอกว่าการมีศีลธรรมจรรยาหรือไม่ ก็ไม่มีผลต่อการได้ไปสวรรค์

พระเจ้า: นั่นคนละประเด็นกัน เราไม่ได้มุ่งหมายที่จะทำให้ฟังดูราวกับว่าเราดูถูกดูแคลนผู้ที่มีจรรยา หรือบอกว่าไม่สำคัญที่จะมีศีลธรรม เราพูดถึงความรอด ซึ่งเป็นของกำนัลที่มอบให้เจ้า เมื่อเจ้ารับพระเยซูไว้ในชีวิตจิตใจ

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นมีประโยชน์อะไรที่จะมีจรรยา ถ้าไม่มีผลต่อการได้ไปสวรรค์?

พระเจ้า: นั่นมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมากต่อความผาสุกในใจ และความสุขในชีวิตนี้ การยืนหยัดเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง จะไม่ผ่านเลยไปเฉยๆ โดยไม่มีบำเหน็จรางวัลในชีวิตภายภาคหน้า เจ้าจะไม่เสียใจที่ทำเช่นนั้น เราขอรับรอง การเข้าไปสู่สวรรค์เป็นเรื่องหนึ่ง ทว่านั่นเป็นการมองระยะสั้นแน่ๆ ถ้าเจ้ามุ่งมั่นแค่นั้นเอง การที่เจ้าดำเนินชีวิตเช่นไรในโลก ก็มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมากกับการเจ้าจะมีสภาพเช่นไรในสวรรค์

ผู้สัมภาษณ์: แต่พระเยซูโจมตีพวกฟาริซาย^7 ในสมัยของท่านอย่างรุนแรงโดยเฉพาะ พวกเขามีศีลธรรมจรรยาไม่ใช่หรือ?

พระเจ้า: มีบางคนที่ชอบธรรม ทว่าหลายคนมือถือสากปากถือศีล เขาแค่แสร้งทำเป็นคน“ดี” ภายนอก ทว่าจิตใจพลุ่งพล่านด้วยควรความชิงชังและมุ่งร้าย ดังที่เห็นได้จากการที่เขาผนึกกำลังกับฝ่ายที่ปวารณาตนเป็นปฏิปักษ์ของเขา คือพวกซาดูกาย^8 เมื่อร้องเรียกให้ประหารพระเยซู พวกเขาห่างไกลลิบลับจากการมีศีลธรรมจรรยา เขาเพียงแต่ถือว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น การถือว่าตัวเองตัวเองดีกว่าคนอื่นนั้นส่งกลิ่นเหม็นโฉ่ และมักจะประจักษ์ชัดต่อทุกคน ยกเว้นผู้ที่ถือว่าตัวเองตัวเองดีกว่าคนอื่น

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าการถือว่าตัวเองตัวเองดีกว่าคนอื่นนั้นไม่ใช่ความดีงาม

พระเจ้า: ถูกต้อง อย่าเข้าใจสับสน ระหว่างการถือว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น กับพลังด้านศีลธรรมจรรยา ผู้ที่มีนิสัยใจคอเข้มแข็งจริงๆ ถึงแม้ว่าเขาจะดูอ่อนแอ ก็จะยืนหยัดเพื่อสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม ต่อต้านฝ่ายตรงข้าม ดูเหมือนคนส่วนใหญ่มักจะลงเอยอยู่ฝ่ายที่ผิด ดังนั้นอย่ามองหาผู้คนที่มีนิสัยใจคอดี ในหมู่ฝูงชนที่ร้องเรียกให้มีการหลั่งเลือด เจ้าจะหาไม่พบหรอก

ผู้สัมภาษณ์: เราออกนอกเรื่องไปหน่อย ทว่าน่าสนใจเหมือนกัน ขอย้อนกลับมาเรื่องโหราศาสตร์ ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ ดูเหมือนท่านบ่งบอกว่าการทำนายโชคชะตาประจำวันนั้นเชื่อถือไม่ได้

พระเจ้า: บ่อยครั้งเรามอบสัญญาณไว้ในท้องฟ้ายามค่ำคืน อาทิเช่น ดาวหาง โดยถือว่าเป็นลางร้าย แม้แต่การประสูติของพระเยซู ก็มีดาวสว่างไสวป่าวประกาศ ทว่าการทำนายโชคชะตาประจำวัน อาทิเช่น “เจ้าจะพบคนแปลกหน้า ร่างสูง ผิวคล้ำ รูปหล่อ ผู้ซึ่งจะมอบลู่ทางที่น่าตื่นเต้นให้ในด้านธุรกิจ” นั่นเป็นการเดาสุ่ม บางครั้งก็เป็นการเดาที่ฉลาดหลักแหลม ทว่าไม่มีความเชื่อถืออะไร นอกจากเหตุบังเอิญเป็นครั้งคราว

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นความเชื่อถือโชคลางเก่าแก่ เรื่องดาวหางเป็นลางร้าย ก็มีความจริงอยู่บ้างหรือครับ?

พระเจ้า: เราคิดว่าถ้าเจ้าเพียงอ่านหลักฐานสนับสนุน ก็จะเห็นว่ามีเหตุการณ์ครั้งใหญ่เกิดขึ้น ในช่วงเวลาที่มีดาวหางสำคัญมาปรากฏให้เห็น ซึ่งไม่ใช่แค่เหตุบังเอิญ แน่นอนว่าบางคนชอบต่อเติมเสริมแต่งเหตุการณ์ที่ดาวหางป่าวประกาศ จริงอยู่ที่ว่ามีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้น โดยที่ไม่มีดาวหางมาปรากฏ แต่เราใช้ดาวหางเพื่อดึงดูดความสนใจของผู้คน ความเชื่อเก่าแก่ไม่ใช่การเชื่อถือโชคลางที่ไร้สาระทั้งหมด

ผู้สัมภาษณ์: เราคุยกันเรื่องดาวหาง และลางร้ายที่เป็นความหายนะ เตือนให้ผมนึกถึงคำพยากรณ์ของนอสตราดามุส จากที่ผมได้อ่าน ส่วนใหญ่ดูไม่ค่อยชัดเจน ทว่ามีบางครั้งบางคราวเขาพูดถึงบางสิ่งที่เด่นชัด ซึ่งปรากฏว่าเป็นคำพยากรณ์ที่ถูกต้อง นอสตราดามุสเป็นผู้พยากรณ์หรือเปล่าครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เขาเห็นอนาคต เรากล่าวกับเขาผ่านตัวแทนของเรา

ผู้สัมภาษณ์: หมายความว่ามีวิญญาณบางท่านกล่าวกับเขา เป็นวิญญาณผู้นำทาง หรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เขามีชีวิตอยู่ในช่วงเวลายากลำบาก เมื่อผู้ที่มีพรสวรรค์เหมือนเขา อาจลงเอยด้วยการถูกจับเผาทั้งเป็นได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นเราจึงมอบสติปัญญาให้เขาผ่านวิญญาณผู้ช่วยเหลือ โดยบันทึกคำพยากรณ์ของเขาไว้ในข้อความ ที่ใช้ภาษาผสมผสานกัน เพื่อจะได้ซ่อนเร้นความหมายเอาไว้

ผู้สัมภาษณ์: เรื่องราวที่แปลกแหวกแนวซึ่งเขาเขียนไว้ จะเกิดขึ้นจริงอย่างนั้นหรือครับ

พระเจ้า: ส่วนมากเกิดขึ้นแล้ว และยังมีเรื่องที่จะเกิดขึ้นตามนั้น ทว่าบางส่วนจะไม่เกิดขึ้น เขาไม่ถูกร้อยเปอร์เซ็นต์เสมอไป

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมล่ะครับ?

พระเจ้า: เรื่องราวบางส่วนที่เขาได้รับ เขาไม่เข้าใจ เขาจึงบันทึกไว้ผิดๆ นอกจากนี้คำพยากรณ์บางส่วนมีเงื่อนไข ถ้าเกิดเหตุการณ์นี้ ก็จะเกิดสิ่งนั้นตามมา ถ้าไม่เป็นไปตามบรรทัดฐานแรก ด้วยเหตุผลบางประการ ส่วนที่เหลือก็จะไม่เกิดขึ้น หรืออย่างน้อยก็ไม่เกิดขึ้นตามที่ทำนายไว้ทุกอย่าง

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าผมเข้าใจถูกต้อง ผู้พยากรณ์อาจทำนายว่าจะเกิดบางสิ่งขึ้น แต่ถึงแม้ว่าจะไม่เกิดขึ้น เขาก็ไม่ใช่ผู้พยากรณ์เท็จเสมอไป

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: แล้วไม่ถือว่าหลักเกณฑ์ทั้งหมดใช้ไม่ได้หรือครับ ว่าใครเป็นผู้พยากรณ์ที่แท้จริง และใครไม่ใช่ผู้พยากรณ์ที่แท้จริง?

พระเจ้า: เจ้าบอกว่าหลักเกณฑ์ของเจ้าเข้มงวดมาก ถ้าใครพลาดประเด็นหนึ่งไป เจ้าก็ไม่ใส่ใจต่อคำพยากรณ์ทั้งหมดของเขา ใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ คงเป็นเช่นนั้น

พระเจ้า: โธ่เอ๋ย เจ้าเข้มงวดมาก! ดูเหมือนว่าเจ้ามีมาตรฐานสูงลิบสำหรับคนเหล่านี้ ยิ่งกว่าที่เจ้าคาดหมายจากคนอื่น ถ้าแพทย์วินิจฉัยคนป่วยรายหนึ่งผิด เจ้าก็ถือว่าเขาเป็นแพทย์กำมะลอหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เปล่าครับ แต่นี่เป็นคนละกลุ่มกัน ไม่ใช่หรือครับ? ถือกันว่าคนที่เป็นผู้พยากรณ์ได้รับคำแนะนำจากท่าน ฉะนั้นก็ถือว่าไม่ควรได้รับอะไรที่ผิด

พระเจ้า: เขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา เขาเข้าใจผิด และนึกคิดผิดๆได้

ผู้สัมภาษณ์: แล้วเราจะแยกแยะได้อย่างไร ระหว่างเรื่องราวที่แท้จริง กับคนที่จอมปลอม?

พระเจ้า: จากผลลัพธ์ที่มีน้ำหนักมากกว่า ถ้าผู้พยากรณ์เหล่านี้ถูกต้องเป็นส่วนใหญ่ เมื่อนั้นเจ้าก็พนันได้ว่าเขาเป็นผู้พยากรณ์แท้จริง เครื่องบ่งบอกประการหนึ่งก็คือ เจตนารมณ์ของเขา เขาพยายามทำความดีอย่างแท้จริง มอบข่าวสารที่มีประโยชน์และจำเป็น หรือว่าเขาทำไปเพื่ออำนาจ เพื่อเงิน หรือเจตนารมณ์อื่นที่แอบแฝงอยู่

ผู้สัมภาษณ์: มีทางอื่นไหมครับที่จะบอกได้ว่าใครเป็นผู้พยากรณ์ที่แท้จริง?

พระเจ้า: การที่เขาจะเป็นผู้พยากรณ์ที่แท้จริง เขาก็ต้องยอมรับว่าเราเป็นผู้มอบแรงบันดาลใจให้แก่เขา นอกจากนี้คนส่วนใหญ่มีความนึกคิดที่ออกจะคลุมเครือเกี่ยวกับประเด็นนี้ ทว่าผู้พยากรณ์ไม่ใช่คนที่ทำนายอนาคตเสมอไป อันที่จริงแล้ว งานหลักของผู้พยากรณ์ก็คือการมอบข่าวสารใดก็ตามที่เราแนะนำแก่เขา ซึ่งบางครั้งอาจเป็นคำทำนายเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคต แต่บ่อยครั้งก็ไม่ใช่เช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: แต่มีผู้นำลัทธิจำนวนมากไม่ใช่หรือครับ ผู้ซึ่งยอมรับท่าน และเอ่ยอ้างว่าเขาประกาศข่าวสารของท่าน ทว่าเขาดูชั่วร้าย?

พระเจ้า: เจ้ากระโดดจากผู้พยากรณ์ไปยังผู้นำลัทธิ พวกเขาไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันเสมอไป แต่ขอตอบคำถามของเจ้าว่า ศาสนาของคนหนึ่ง อีกคนหนึ่งอาจถือว่าเป็นลัทธิ ส่วนมากแล้วมีการกระพือข่าวให้หวาดกลัวลัทธิกันทุกวันนี้ ทว่าเป็นการดีเสมอที่ผู้คนจะพิจารณาให้รอบคอบมากขึ้นอีกหน่อย เกี่ยวกับอะไรที่สื่อมวลชนนำเสนอ ขอให้ระลึกไว้ว่าพระเยซูถูกประหารชีวิตในฐานะผู้นำลัทธิ ภายใต้ข้อหาทางการเมืองที่กุขึ้นมา ผู้นำศาสนาที่มีอิทธิพลมากกว่า เห็นว่าท่านเป็นภัยคุกคามต่อตำแหน่งของเขา และกล่าวหาท่านผิดๆ ว่ายุยงให้ผู้คนก่อการกบฏ

ผู้สัมภาษณ์: ถึงกระนั้นก็ดูเหมือนว่ายังมีพวกที่บ้าบอจำนวนมากอยู่ในลัทธิต่างๆ

พระเจ้า: มีแนวคิดบางอย่างที่แปลกมาก บ้างก็อันตราย แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นเช่นนี้ทั้งหมด อย่างไรก็ตามผู้คนหวาดกลัวสิ่งที่แปลกใหม่ จนกว่าจะได้มีการพิสูจน์แล้ว ซึ่งอาจใช้เวลานานมาก สิ่งที่เราเห็นในบางกลุ่มก็คือ เขาได้สลัดโซ่ตรวนของประเพณีนิยมออกไป และแสวงหาเรา

ผู้สัมภาษณ์: แต่บางกลุ่มมีแนวโน้มที่จะฆ่าตัวตาย

พระเจ้า: มีคนชั่วร้ายบางคนที่นำผู้ติดตามของเขาออกนอกลู่นอกทาง ซึ่งเกิดผลลัพธ์ที่น่าสะพึงกลัว การฆ่าตัวตายเป็นโศกนาฏกรรมที่เลวร้าย ยิ่งกว่านั้นพวกเขาฆ่าตัวตายหมู่ ซึ่งก็หมายความว่าตกเป็นข่าวใหญ่ มีผู้คนที่เศร้าโศกและโดดเดี่ยวอีกมากมายในสังคม ผู้ซึ่งฆ่าตัวตาย และไม่มีใครประโคมข่าว บางอาชีพที่มีอัตราการฆ่าตัวตายสูงสุดได้แก่ ฝ่ายสุขภาพจิต และผู้รักษากฎหมาย เจ้าก็เข้าข่ายที่จะฆ่าตัวตาย ถ้าเจ้าอยู่ในกลุ่มหนึ่งกลุ่มใดที่กล่าวมานี้ มากกว่าการที่เจ้าเป็นสมาชิกในลัทธิ

ผู้สัมภาษณ์: นั่นแปลกแต่จริง เพราะคนจากทั้งสองกลุ่มนั้น ปกติแล้วจะเป็นผู้ที่ส่งสัญญาณเตือนภัยเกี่ยวกับลัทธิ

พระเจ้า: ขอให้เรามีความเป็นธรรม และยอมรับว่าการงานของเขาค่อนข้างเครียด แต่นั่นแสดงให้เห็นว่าไม่มีใครควรจะชี้นิ้วกล่าวหาผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: แล้วผู้ก่อการร้ายทางศาสนาล่ะครับ?

พระเจ้า: พวกเขาเป็นยังไงหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เมื่อพิจารณาจากแง่มุมของอารยธรรมทั้งสิ้น ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ดี เขาทำให้ท่านเสื่อมเสียไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: บัญญัติของเราบอกว่าให้รักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง ถ้าผู้คนปฏิบัติตัวขัดบัญญัติข้อนั้น เขาก็ไม่ได้เชื่อฟังเรา และเอ่ยอ้างไม่ได้ว่าการกระทำของเขาได้รับการอนุมัติจากเรา แต่มีพวกที่ชอบใส่ร้ายป้ายสีเรา และลบหลู่ผู้ที่เชื่อในเรา โดยใส่ร้ายคนจำนวนมาก เพราะการกระทำของคนไม่กี่คน ยกตัวอย่างเช่น คำว่า “ผู้ก่อการร้ายอิสลาม” มีการใช้คำนั้นบ่อยเหลือเกินในข่าว ตอนนี้ผู้คนถือว่าอิสลามเทียบเท่ากับการก่อการร้าย ทั้งๆที่ไม่เป็นความจริง ผู้ติดตามหลักความเชื่ออิสลามที่แท้จริง ยินยอมอ่อนน้อมต่อเราด้วยสันติ ถึงกระนั้นเราโทษเขาไม่ได้ที่เขารู้สึกโมโห เพราะสิ่งที่ชาวตะวันตกปฏิบัติต่อเขาบ่อยๆ โดยเฉพาะสื่อมวลชนทางตะวันตก

ผู้สัมภาษณ์: นี่นำมาสู่อีกเรื่องหนึ่ง ได้แก่การข่มเหงรังแกทางศาสนา เป็นประวัติการณ์ที่เกิดขึ้นมานานแล้ว ซึ่งเป็นตัวอย่างให้เห็นว่าเลวร้ายลงเรื่อยๆอย่างประจักษ์ชัด ผมอ่านพบว่ามีคริสเตียนถูกเข่นฆ่ามากขึ้นในศตวรรษนี้ เพราะความศรัทธาของเขา มากกว่าจำนวนรวมทั้งสิ้นที่เคยถูกเข่นฆ่าในประวัติศาสตร์

พระเจ้า: ตัวอย่างดังกล่าวสาธิตให้เห็นว่ามนุษยชาติ มี “อารยธรรม” น้อยกว่าที่เคยเป็นมาในหลายๆด้าน

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมจึงมีการข่มเหงรังแกทางศาสนาครับ?

พระเจ้า: ผู้ที่เป็นฝ่ายผิดชิงชังเสรีภาพและความสุขของผู้ที่ดำเนินชีวิตถูกต้อง เพราะนั่นเปิดโปงว่าชีวิตของเขาเองเป็นความเสแสร้งหลอกลวง ผู้ที่ถูกชักนำไปในทางที่ผิดเหล่านี้กลายเป็นตัวแทนฝ่าย“ปรปักษ์” ผู้ซึ่งชิงชังแสงสว่างและความจริง เขาจะพยายามทำลายเสีย โดยใช้ทุกวิถีทาง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอ้างอิงถึงฝ่ายปรปักษ์ในที่นี้ คือจอมปีศาจ

พระเจ้า: แน่นอนที่สุด เพราะมันเป็นต้นตอของการข่มเหงรังแกเช่นนี้

ผู้สัมภาษณ์: แต่บ่อยครั้งผู้ที่ข่มเหงรังแกเอ่ยอ้างว่าเขาไม่เชื่อในพระเจ้า ดังนั้นเขาก็ไม่เชื่อในจอมปีศาจเช่นกัน

พระเจ้า: เขาไม่ต้องเชื่อในจอมปีศาจ ถึงจะเป็นตัวแทนที่ทำงานสกปรกของมัน

ผู้สัมภาษณ์: แต่ในอีกแง่หนึ่ง มีผู้ที่ดูเหมือนเป็นผู้เคร่งศาสนา ซึ่งยุยงให้เกิดการข่มเหงรังแกเช่นนี้ ดูการข่มเหงรังแกที่ดำเนินการโดยโบสถ์โรมันคาทอลิก หลายศตวรรษในอดีตสิครับ

พระเจ้า: เขาอ่านเจอที่ไหนว่าพระเยซูอยากให้เขาข่มเหงรังแกผู้อื่น? พระเยซูถึงกับบอกพวกศิษย์ให้รักศัตรู

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอธิบายให้ฟังว่าความชั่วพยายามทำลายความจริง มันจะทำได้ไหมครับ?

พระเจ้า: ความชั่วอาจข่มเหงและกดขี่ความจริงได้ แต่ไม่มีวันทำลายได้ ในที่สุดความถูกต้องจะทำลายฝ่ายผิด

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าฝ่ายที่ถูกจะทำกับฝ่ายที่ผิด เช่นเดียวกับที่ฝ่ายผิดได้ทำกับฝ่ายถูกหรือครับ?

พระเจ้า: การกล่าวเช่นนั้น เจ้าถามว่าจะใช้วิธีเดียวกันหรือ นั่นก็ไม่ใช่! ผลที่สุดฝ่ายผิดจะถูกทำลายไปเพราะความถูกต้อง ดังที่ความมืดอันตรธานหายไปเพราะความสว่าง

ผู้สัมภาษณ์: นั่นเป็นคำอุปมาอุปไมยมากกว่า

พระเจ้า: จริงอยู่ ทว่าเป็นแง่คิดที่ช่วยให้เข้าใจได้ทันที

ผู้สัมภาษณ์: จริงทีเดียว! เราทุกคนจะตั้งตารอคอยวันนั้น ขอบคุณอีกครั้งครับ ที่กรุณาตอบคำถามเหล่านี้ด้วยความยินดี

ความโกลาหลกับพระเจ้าเงินตรา

สัมภาษณ์บทที่สิบสอง

ผู้สัมภาษณ์: ผมกลับมาอีกแล้วครับ!

พระเจ้า: เราก็เช่นกัน

ผู้สัมภาษณ์: ขอบคุณที่มาครับ

พระเจ้า: ด้วยความยินดี

ผู้สัมภาษณ์: ผมฉงนใจอยู่เรื่องหนึ่งว่าท่านปลีกเวลามาให้สัมภาษณ์ได้ยังไง ดูเหมือนว่าผมควรจะนัดก่อน แต่ผมแค่นั่งลง และถาม แล้วท่านก็มา

พระเจ้า: เพราะเราอยู่ทุกหนทุกแห่ง และเราสามารถอยู่ทุกที่ในเวลาเดียวกัน

ผู้สัมภาษณ์: ขณะที่ท่านคุยกับผม ท่านก็จัดการเรื่องอื่นๆที่ต้องดูแลในขณะเดียวกันได้หรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ผมพบว่าผมต้องให้ความสนใจอย่างเต็มที่ต่อโครงการบางอย่าง เพื่อจะได้ทำหน้าที่ดีๆ

พระเจ้า: ขอบคุณพระเจ้าที่เจ้าไม่ใช่พระเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: ฮ่า! นั่นเป็นคำเย้ยในรอบปีใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ขอชี้แจงอะไรบางอย่าง ไม่ใช่ว่าเราไม่ทุ่มเทความสนใจต่อสิ่งต่างๆอย่างเต็มที่ เราสามารถให้ความสนใจอย่างเต็มที่ ต่อหลายสิ่งหลายอย่างที่จำเป็น ในขณะเดียวกันทั้งหมด

ผู้สัมภาษณ์: ผมจะยอมแลกกับอะไรก็ได้ เพื่อให้มีความสามารถเช่นนั้น ช่วยบอกผมหน่อยครับว่าท่านชอบเป็นพระเจ้าไหม?

พระเจ้า: ถ้าเราไม่อยากเป็นพระเจ้า เราก็คงไม่มีวันรับหน้าที่นี้ เป็นงานที่บางครั้งไม่มีใครขอบคุณ แต่คำขอบคุณที่ได้รับจากผู้ที่ซาบซึ้งใจต่อเราจริงๆ ก็ช่วยให้คุ้มค่า

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าท่านรับหน้าที่นี้ นั่นหมายความว่ามีคนอื่นข้างบนนั้นที่มอบหมายงานให้ท่านหรือ?

พระเจ้า: เราหมายความว่า ถ้าเราไม่อยากทำ เราก็คงไม่มีวันสร้างสรรค์มนุษยชาติขึ้นมา เราคงไม่มีวันสร้างโลกขึ้นมา เราคงแค่ชื่นชมการอยู่ในสวรรค์กับพระเยซู และพระวิญญาณบริสุทธิ์ พร้อมด้วยเหล่าทูตสวรรค์ แต่เราต้องการแสดงให้สิ่งสร้างสรรค์ทั้งปวง และวิญญาณทั้งสิ้น ได้เห็นว่าพวกเราคือตรีเอกานุภาพ มีพลังอำนาจทั้งสิ้น และความถูกต้องจะชนะความผิดเสมอ ด้วยความช่วยเหลือจากพวกเรา

ผู้สัมภาษณ์: เมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง ท่านสร้างโลกและทุกสิ่งในโลกขึ้นมา ก่อนหน้านั้นท่านทำอะไรครับ?

พระเจ้า: เจ้าจะต้องค้นพบเอง เมื่อมาถึงสวรรค์

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำอะไรบางอย่าง ไม่ใช่แค่อยู่เฉยๆหรือครับ?

พระเจ้า: (หัวเราะ) “อยู่เฉยๆ” เป็นคำที่น่าสนใจ ไม่หรอก มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย

ผู้สัมภาษณ์: ก่อนที่จะเริ่มมีกาลเวลาในโลก ท่านก็ง่วนกับสิ่งต่างๆในมิติของท่านหรือครับ?

พระเจ้า: ถ้าจะบอกว่า “มิติต่างๆ” คงถูกต้องมากกว่า

ผู้สัมภาษณ์: ผมไม่อาจหยั่งรู้ก็แทบจะว่าได้ ว่าท่านหมายความอย่างไร เท่าที่เข้าใจ เรามีมิติที่ประกอบด้วยความยาว ความกว้าง และความลึก แล้วก็มีมิติที่เป็นนามธรรมมากกว่า คือเวลา ผมเดาเอาว่าในโลกวิญญาณของท่าน คงมีหลายมิติ เกินกว่าที่หัวคิดของผมหยั่งรู้ได้ ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว คงจะทำให้สมองเครียด หากเจ้าพยายามเข้าใจความเป็นจริงต่างๆ จากมุมมองของเจ้า ก็เป็นไปไม่ได้จริงๆที่จะเริ่มเข้าใจ นอกจากในแง่คิดที่คลุมเครือ

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นผมไม่ควรคิดอะไรมากใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ทำไมไม่เพียงแต่ตั้งตารอคอยข้อเท็จจริงที่ว่า “เราจะเผยให้เห็นทุกสิ่ง” ในเวลาอันควร?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านทำให้ผมรู้สึกเหมือนเด็ก ในวันก่อนวันคริสต์มาส ผมจะพยายามอดใจรอ ระหว่างนั้นขอย้อนกลับไปสู่เรื่องที่เราคุยกัน ท่านทำสิ่งต่างๆก่อนที่จะสร้างโลกขึ้นมา ท่านทดลองการระเบิดตัวครั้งมโหฬารที่นี่ หรือว่าพวกเราอาจเป็นแค่การทดลองเพิ่มเติม?

พระเจ้า: เจ้าไม่ใช่การทดลองอะไร เราสร้างเจ้าขึ้นมาให้เป็นเพื่อนคู่ใจ และโลกเป็นสถานที่ทดสอบ โดยเป็นส่วนหนึ่งในการเตรียมเจ้าให้พร้อมสำหรับสิ่งนี้

ผู้สัมภาษณ์: ก่อนหน้านี้ท่านกล่าวถึงการเสียสละของพระเยซู ท่านบอกว่าจำเป็น เพราะมีกฎเกณฑ์บางอย่างที่ฝ่าฝืนไม่ได้ในโลกวิญญาณ ทำไมท่านจึงมีข้อผูกมัดกับกฎเกณฑ์ดังกล่าว? ดูเหมือนว่าท่านผู้เป็นพระเจ้า ไม่น่าจะมีข้อผูกมัดกับกฎเกณฑ์

พระเจ้า: มีเงื่อนไขบางอย่างที่เรากำหนดไว้ในตอนแรก เราไม่สามารถเปลี่ยนได้ จนกว่าสภาพการณ์บางอย่างจะเป็นไปตามนั้น เราจะใช้เกมเป็นตัวอย่าง นี่ไม่ได้หมายความว่าเรามองดูโลก และสิ่งที่เกิดขึ้น ว่าเป็นเกม แต่เป็นการเปรียบเทียบที่ช่วยให้เข้าใจ

ในเกมหรือกีฬาจะมีกฎเกณฑ์ต่างๆ ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าก็เปลี่ยนกฎเหล่านั้นไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่โดยฝ่ายเดียว เราเองก็เช่นกัน เราเปลี่ยนกฎเกณฑ์ไม่ได้ เพราะเรามีข้อผูกมัดกับกฎเกณฑ์ เมื่อเริ่มต้นเรื่องทั้งหมดนี้

ผู้สัมภาษณ์: ผมมีความประทับใจก็แทบจะว่าได้ ว่ามีผู้ที่เหนือกว่าตัวท่านเอง บงการกฎเกณฑ์

พระเจ้า: เปล่าเลย ไม่มีผู้ใดมีอำนาจหน้าที่สูงกว่านี้

ผู้สัมภาษณ์: ท่านเอ่ยถึงฝ่ายปรปักษ์ของท่านว่าได้แก่ซาตาน มันมีข้อผูกมัดกับกฎเกณฑ์เหล่านั้นไหมครับ?

พระเจ้า: แน่นอน ทว่ามันพยายามฝ่าฝืนตลอดเวลา และโวยวายกับเราไม่ขาดด้วย ว่าเราต้องทำตามกฎเกณฑ์

ผู้สัมภาษณ์: มันเป็นผลงานที่เจ็บแสบจริงๆ ไม่ใช่หรือ?

พระเจ้า: น่าเสียดายที่เป็นเช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: มันเป็นเช่นนั้นเสมอมาหรือครับ?

พระเจ้า: ตอนแรกๆมันก็ใช้ได้ แต่เนื่องจากมันมีทางเลือกเหมือนทูตสวรรค์ทั้งหมด ตอนท้ายมันเลือกที่จะเป็นฝ่ายไม่ดี

ผู้สัมภาษณ์: และมันนำการกบฏใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว มันหว่านล้อมเก่งมาก ผลที่สุดทูตสวรรค์จำนวนหนึ่งในสามก็ร่วมกบฏกับมัน

ผู้สัมภาษณ์: มีเหลือสองในสาม ก็ไม่เลว นักการเมืองคนใดในโลกชนะคะแนนเสียงสองในสาม ก็ถือว่าชนะอย่างท่วมท้น

พระเจ้า: เราไม่ใช่นักการเมือง น่าท้อใจแน่ๆที่ต้องสูญเสียผู้ที่ตกอับไปกับมัน

ผู้สัมภาษณ์: เนื่องจากทูตสวรรค์มีอิสระที่จะเลือกได้ ยังมีบางส่วนไหมครับที่เลือกซาตานแทนท่าน?

พระเจ้า: เหตุการณ์ที่ชาวสวรรค์หนึ่งในสามเลือกติดตามซาตาน เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งเดียว ไม่มีผู้ใดที่ได้เล็งเห็นว่าทูตสวรรค์ตกอับ ลงเอยในสภาพที่เสื่อมทราม อยากให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นกับเขา กองกำลังทูตสวรรค์ของเราเล็งเห็นว่าเขาอยู่ฝ่ายชนะ นอกจากนี้ เขาถูกทดสอบความจงรักภักดี และผ่านการทดสอบ เพราะเขาเลือกจงรักภักดีต่อไป นั่นเป็นจุดแบ่งแยก ตอนนี้เขาไม่ถูกล่อใจให้แปรพักตร์แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นใครมาก่อนครับ มนุษย์หรือทูตสวรรค์?

พระเจ้า: ทูตสวรรค์มาก่อน ซาตานและผู้ติดตามของมันก่อกบฏ ก่อนที่เราจะสร้างโลกวัตถุขึ้นมา นี่เองซาตานจึงอยู่ในสวนเอเดน ล่อใจอาดัมกับอีฟ ตั้งแต่แรกเริ่มกาลเวลา มีศึกระหว่างมันกับเรา เพื่อช่วงชิงดวงวิญญาณมนุษยชาติ

ผู้สัมภาษณ์: ยกแรก จอมปีศาจชนะใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าหมายถึงเมื่ออาดัมกับอีฟตกอับหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ

พระเจ้า: มันไม่มีวันพิชิตดวงวิญญาณมนุษย์ได้ มันแค่ชักนำให้เขาทำบาป ในบางแง่อาจมองดูว่าเป็นชัยชนะสำหรับมัน ทว่าเราให้เป็นเช่นนั้น ทั้งหมดล้วนเป็นส่วนหนึ่งในแผนการใหญ่

ผู้สัมภาษณ์: เริ่มแรกท่านสร้างซาตานกับลูกสมุนของมันทั้งหมดขึ้นมาใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าเช่นนั้น ผลที่สุดก็กล่าวได้ว่าท่านสร้างความชั่วร้ายขึ้นมา

พระเจ้า: เราอนุญาตให้มีความชั่วร้าย เพื่อเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง นอกเหนือจากความดีงาม ดังสุภาษิตเก่าแก่ที่ว่า จะเห็นคุณค่าแสงสว่าง ก็ต่อเมื่อส่องไปในความมืด

ผู้สัมภาษณ์: มีทูตสวรรค์ที่ตกอับบางส่วนอยากกลับไปอยู่ฝ่ายดีไหมครับ?

พระเจ้า: ตอนนี้เขามีใจแข็งกระด้างแล้ว เขาอยากเป็นฝ่ายชนะ เขาจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ชนะ

ผู้สัมภาษณ์: เขาจะไม่กลับใจหรือครับ?

พระเจ้า: ตอนนี้เขาไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น เพราะเขายังเชื่อว่าจะชนะได้

ผู้สัมภาษณ์: มีการตัดสินผลลัพธ์ไว้แล้วไม่ใช่หรือครับ ว่าเขาจะพ่ายแพ้? เขาไม่รู้เช่นนี้หรือครับ?

พระเจ้า: เขาปฏิเสธไม่ยอมเชื่อ หาไม่แล้วเขาจะสู้ต่อไปทำไม ถ้าเขารู้ว่าในที่สุดเขาจะพ่ายแพ้?

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่านั่นเหลวไหลสิ้นดี

พระเจ้า: ไม่หรอก พวกเขาหลงเชื่อว่าเขาจะชนะ เพราะเขาปฏิเสธความจริง ฉะนั้นเขาก็มีแต่จะเชื่อคำโกหก

ผู้สัมภาษณ์: รวมทั้งซาตานเองหรือครับ?

พระเจ้า: เราให้มันรับรู้ว่ามันจะพ่ายแพ้ในที่สุด แต่มันแข็งกระด้างเหลือเกิน เพราะความหยิ่ง มันจึงคิดว่ามันจะชนะได้ ถึงแม้ว่ามันทำไม่ได้ มันก็ตกลงใจเลือกอันดับที่สอง คือก่อความสับสนวุ่นวาย และพาผู้คนมากที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ ให้พลอยตกอับไปกับมันด้วย

ผู้สัมภาษณ์: บ้าบอจริงๆ!

พระเจ้า: จริงหรือ? มีทรราชและคนอื่นๆหลายคนตลอดประวัติศาสตร์ไม่ใช่หรือ ผู้ซึ่งรู้ว่าเขาจะประสบความหายนะแน่ๆ ถึงกระนั้นเขาก็ทำตามความทะเยอทะยานของเขา ในการขับเคี่ยวสงคราม และการเสี่ยงภัยอื่นๆ โดยพาคนจำนวนมากตกหน้าผาไปด้วย เหมือนพวกหนูตามคนเป่าปี่ไปสู่ความหายนะ?

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมเขาจึงเป็นเช่นนั้น?

พระเจ้า: ความหยิ่ง! เขาไม่ยอมกลับใจ เพราะความหยิ่ง เขาจึงสังเวยตัวเองและคนอื่นๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ ในไฟความทะเยอทะยานของเขา

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมคนอื่นถึงถูกหลอกครับ?

พระเจ้า: ถ้าจะว่ากันไปแล้ว ก็เป็นเพราะเขาอยากทำเช่นนั้น

ผู้สัมภาษณ์: ทำไมล่ะครับ?

พระเจ้า: ดังที่เราอธิบายไว้ข้างต้น เมื่อปฏิเสธความจริง ก็มีแต่คำโกหกให้เชื่อ การยอมรับว่าตัวเองคิดผิดเป็นสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับใครๆ ไม่ว่าจะเป็นทูตสวรรค์หรือมนุษย์ ดังนั้นแทนที่จะสารภาพความผิดพลาด พวกที่หยิ่งก็มุ่งหน้าต่อไป สู่ความหายนะของเขา บางครั้งสัญชาตญาณเบื้องต้นในการรักษาตัวเองให้รอด ก็กระตุ้นและหยุดยั้งเขา แต่ไม่ใช่ทุกครั้ง

ผู้สัมภาษณ์: นี่หยิบยกอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา การสารภาพผิด

พระเจ้า: การสารภาพความผิดเป็นการปลดปล่อยให้มีอิสระที่ทรงพลัง

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ เรามีคำกล่าวที่ว่า “การสารภาพผิดดีสำหรับดวงจิต” บางคนถึงกับยกย่องจนถือว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดการสารภาพผิดจึงมีผลกระทบที่ดีครับ?

พระเจ้า: จนกว่าผู้คนจะสารภาพผิด เขาก็แบกภาระความผิดที่ทำไว้ ความผิดเหล่านั้นทำให้มนุษย์หนักอกหนักใจจริงๆ เมื่อเขาสารภาพผิด และได้รับการให้อภัย ภาระก็หมดสิ้นไป

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอ้างอิงถึงการขับเคี่ยวสงครามกับซาตาน แต่ขณะที่อยู่ในโลก พระเยซูกล่าวถ้อยแถลงในแง่ที่ว่าผู้ที่ติดตามท่าน ควรเป็นผู้รักสันติ

พระเจ้า: อาทิเช่น?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านกล่าวว่าถ้าเขาตบแก้มซ้าย ก็หันแก้มขวาให้เขาด้วย ท่านกล่าวด้วยว่าผู้ที่ถือดาบก็จะเสียชีวิตเพราะคมดาบ

พระเจ้า: เมื่อมนุษย์หยิบดาบขึ้นมา บ่อยครั้งก็ด้วยเหตุผลที่ไม่เที่ยงธรรม ฉะนั้นถ้าจะว่ากันไปแล้ว ดีกว่าที่จะไม่ใช้ดาบ

ผู้สัมภาษณ์: แม้แต่เพื่อปกป้องบ้านเรือนและครอบครัวหรือครับ?

พระเจ้า: นั่นเลยเถิดไปหน่อย เจ้ามีหน้าที่ปกป้องครอบครัวของเจ้า

ผู้สัมภาษณ์: แล้วทำไมพระเยซูถึงกล่าวเช่นนั้น?

พระเจ้า: ท่านกล่าวว่าถ้าเขาตบแก้มซ้าย ก็ดีที่สุดที่จะหันแก้มขวาให้เขา แทนที่จะเริ่มต่อสู้กันเป็นการใหญ่ ผู้ที่เชื่อในพระเยซูได้รับการสอนให้รัก แม้แต่ทำดีต่อศัตรู อาวุธของคริสเตียนคือความรัก

แต่เจ้ามีแก้มแค่สองข้างจะเสนอให้ หลังจากนั้น...

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นพอรอบที่สาม ก็ลงมือเลยหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว กล่าวเช่นนั้นก็ได้ แต่ภายใต้สถานการณ์บางอย่าง อาจไม่ต้องคอยถึงตอนนั้นด้วยซ้ำ

ผู้สัมภาษณ์: ก็ไม่เป็นไรที่จะต่อสู้เพื่อปกป้องครอบครัวหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แน่นอน เจ้ามีเหตุผลที่จะใช้กำลังในสถานการณ์แบบนี้ โดยการปกป้องผู้ที่อ่อนแอจากอันตราย อย่าลืมนึกถึงเรา พวกวายร้ายในโลกนี้จะต้องให้คำตอบต่อพระเจ้าผู้โมโห เจ้าพนันได้เลยว่าเขาจะต้องเสียใจ และเสียใจไปนานทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: เหมือนเจ้าหมอนั่น ที่ถือสามง่ามใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: มันเป็นวายร้ายผู้ชั่วช้าที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: พวกเรามีส่วนในสงครามทางวิญญาณที่ท่านเอ่ยถึงด้วยหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ทว่าสงครามดังกล่าวไม่ใช้ปืนและดาบ สงครามทางวิญญาณต่อสู้ด้วยอาวุธทางวิญญาณ คำอธิษฐานของเจ้าเพิ่มพูนพลังแก่ฝ่ายบริสุทธิ์

ผู้สัมภาษณ์: สงครามทางวิญญาณทะลักออกมาสู่โลกวัตถุด้วย ในรูปวายร้ายพวกนี้ทำงานสกปรกใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว จอมปีศาจกับฝ่ายมืด มุ่งหมายที่จะหยุดยั้งผู้มีความเชื่อ และจะพยายามชักจูงคนอื่นๆในโลกให้ข่มเหงรังแกผู้คนที่มีความเชื่อ นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่พระเยซูบอกให้ผู้ติดตามของท่านดำเนินชีวิตโดยไม่ทำอะไรผิดๆ เพื่อเขาจะได้รับการปกป้องคุ้มครองจากกฎหมายบ้านเมือง

ผู้สัมภาษณ์: ท่านหมายความว่าจอมปีศาจอาจยุยงลูกสมุนของมันให้เล่นงานผู้มีความเชื่อ ดังนั้นผู้มีความเชื่อต้องอยู่ฝ่ายกฎหมายที่ถูกต้อง เขาจะได้มีกฎหมายอยู่ฝ่ายเขา เพื่อปกป้องเขาจากฝ่ายปรปักษ์หรือครับ?

พระเจ้า: ถูกต้องทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: จะเป็นอย่างไรถ้ากฎหมายแผ่นดินห้ามสิ่งที่ท่านขอให้ผู้มีความเชื่อทำ? ผู้ที่มีความรับผิดชอบซึ่งคอยดูแลให้แน่ใจว่าพลเมืองรักษากฎหมาย ควรรับประกันเสรีภาพทางศาสนา แต่บางครั้งคริสเตียนต้องเดือดร้อนเพราะคนเหล่านี้ ในกรณีที่เขาห้ามไม่ให้นมัสการท่าน และไม่ให้บอกผู้อื่นเกี่ยวกับท่าน

พระเจ้า: ถ้ากฎหมายห้ามไม่ให้เจ้าปฏิบัติตามความเชื่อถือในเรา เมื่อนั้นก็เป็นกฎหมายที่ไม่ยุติธรรม

ผู้สัมภาษณ์: แต่ยังคงเป็นกฎหมาย จะไม่ใส่ใจได้หรือครับในกรณีนั้น?

พระเจ้า: ได้สิ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านบอกว่าผู้มีความเชื่อฝ่าฝืนกฎหมายได้?

พระเจ้า: ในกรณีนี้ ประเด็นนี้ เมื่อกฎหมายห้ามไม่ให้เชื่อในเรา และไม่ให้บ่งบอกถึงความเชื่อ เจ้าก็ไม่ถูกผูกมัดให้รักษากฎหมาย

ผู้สัมภาษณ์: โอ้โฮ นั่นน่าสนใจทีเดียว! ผมมีบันทึกจากพระเจ้าว่าฝ่าฝืนกฎได้

พระเจ้า: เราระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจงในที่นี้ เฉพาะกรณีดังกล่าวเท่านั้น

ผู้สัมภาษณ์: อาจมีกรณีอื่นไหมครับ?

พระเจ้า: ทำไมเจ้าถึงอยากรู้? เจ้าอยากฝ่าฝืนกฎหมายหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: เอ้อ ถ้าพระเจ้าบอกว่าผมทำได้....

พระเจ้า: เดี๋ยวก่อน! เราไม่ได้บอกเช่นนั้น เพื่อเห็นแก่ตัวเจ้าเอง เจ้าควรปฏิบัติตามกฎหมาย หาไม่แล้วเจ้าจะพบว่าเจ้าจะต้องให้ปากคำ และต้องเสียค่าแลกเปลี่ยนสูงทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: ตกลงครับ ผมพูดเล่น! เมื่อพูดถึงการต่อสู้และอะไรต่ออะไร คริสเตียนควรจะเป็นทหารไหมครับ?

พระเจ้า: งานหลักของทหารก็คือต่อสู้สงคราม ทำไมคริสเตียนถึงอยากสู้สงคราม?

ผู้สัมภาษณ์: ผมไม่ทราบ บางทีอาจเป็นแค่การงาน หรือบางคนอาจรู้สึกว่ามีภัยคุกคามต่อครอบครัวและประเทศของเขาจริงๆ เขาจึงสมัครเป็นทหาร เพื่อปกป้องครอบครัว

พระเจ้า: แยกความจำเป็นที่แท้จริงในการปกป้องครอบครัวของเจ้าไว้ก่อน ทหารมีหน้าที่เป็นกล้ามเนื้อหนุนหลังรัฐบาล รัฐบาลในโลกส่วนใหญ่แล้วเป็นเครื่องมือผู้ที่แสวงผลประโยชน์ ดังนั้นทำไมคริสเตียนจึงอยากไปสู้สงครามเพื่อรัฐบาลที่ไม่ชอบธรรม?

ผู้สัมภาษณ์: ท่านตอบว่าไม่ควรทำใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าสรุปว่าอย่างไรล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: รัฐบาลของเราบางส่วนชอบหยิบยกพระนามของท่านขึ้นมา และบอกผู้คนว่าเขาต่อสู้เพื่อ “พระเจ้าและประเทศ”

พระเจ้า: เราจำไม่ได้ว่าเขาเคยถามเรา ก่อนที่จะให้เรามีส่วนเกี่ยวข้องในการต่อสู้ของเขา รัฐบาลและผู้นำป่าวประกาศเสมอว่าเราต่อสู้อยู่ฝ่ายเขา เขาหลอกผู้คนให้หลงเชื่อว่าถ้าเราอยู่ฝ่ายเขา เขาก็จะชนะแน่ๆ แต่เราไม่สนใจในรัฐบาลและประเทศที่แสวงหาดินแดน รวมทั้งทรัพย์สินของเชลย โดยที่คนอื่นต้องได้รับความเสียหาย โดยทั่วไปแล้ว เขาต่อสู้สงครามกันด้วยเหตุนี้เสมอมา สงครามเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ แทบจะไม่มีสงครามที่ชอบธรรมเลย บางส่วนที่ถือกันว่าเป็นสงครามทางศาสนา ก็เลวร้ายที่สุด

ผู้สัมภาษณ์: ขอย้อนกลับไปสู่ประเด็นเรื่องสงคราม แม้แต่เซนต์ออกัสติน^9 กล่าวว่าสงครามอาจเป็นสงครามที่เที่ยงธรรม หากสงครามนั้นต่อสู้ด้วยวัตถุประสงค์ด้านศีลธรรมจรรยา และด้วยสื่อทางศีลธรรม? เขาเอ่ยอ้างว่าวัตถุประสงค์10เบื้องต้นที่เที่ยงธรรมสองประการของสงครามก็คือ การป้องกันตัวต่อการโจมตีจากอาชญากร และการช่วยเหลือเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายจากการโจมตีเช่นนั้น

พระเจ้า: การป้องกันตัว และการช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอ ก็เป็นเรื่องหนึ่ง ใช่แล้ว เพื่อเห็นแก่ความดีงาม โปรดทำเช่นนั้น แต่ขอให้ระลึกไว้ว่าในหลายกรณี ใครเป็นผู้ตัดสินใจว่าฝ่ายไหนเป็นอาชญากร และฝ่ายไหนไม่ใช่? เท่าที่เรามองเห็น มีอาชญากรจำนวนมากทั้งสองฝ่าย ดังนั้นทำไมคริสเตียนจึงอยากไปติดกับอยู่ตรงกลางล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ในฐานะคริสเตียน ผมมีพันธะหน้าที่อะไรต่อรัฐบาลในประเทศของผม?

พระเจ้า: ดังที่พระคัมภีร์กล่าวไว้ เจ้าควรดำเนินชีวิตอย่างสันติเท่าที่จะเป็นไปได้ ในชุมชนของเจ้า โดยไม่ทำอะไรที่ก้าวร้าว เจ้าจะได้ไม่เป็นที่ตำหนิติเตียน และดำเนินชีวิตตามกฎหมายของแผ่นดิน

ผู้สัมภาษณ์: ผมควรเป็นพลเมืองที่ปฏิบัติตามกฎหมาย

พระเจ้า: การอ้างว่าพระเจ้าบอกว่าเจ้าไม่ต้องเชื่อฟังกฎหมาย ไม่ใช่ข้อแก้ตัวที่มีประสิทธิภาพมากนัก นอกจากนี้ เราก็บอกให้เจ้าดำเนินชีวิตตามกฎหมายของแผ่นดิน

ผู้สัมภาษณ์: พระเยซูถูกประหารชีวิตเยี่ยงอาชญากร

พระเจ้า: ท่านถูกกล่าวหา และถูกศาลเตี้ยตัดสินโทษผิดๆอย่างไม่เที่ยงธรรม

ผู้สัมภาษณ์: แม้แต่ระบบกฎหมายในปัจจุบัน มีความเชื่อทั่วไปว่าไม่สำคัญว่าคนเราทำผิดหรือว่าบริสุทธิ์ ข้อสำคัญก็คือทนายของเราเก่งแค่ไหน

พระเจ้า: แต่เจ้าควรหลีกเลี่ยงการไปลงเอยในศาลด้วยซ้ำ

ผู้สัมภาษณ์: แต่มีคนของท่านหลายคนที่ลงเอยในศาล และตกเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ

พระเจ้า: จริงอยู่ ถ้าคริสเตียนต้องขึ้นโรงขึ้นศาลเพราะข้อกล่าวหาที่กุขึ้นมา นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าเขามีความผิดทางอาญาจริงๆ เมื่อนั้นเขาก็ต้องชดใช้กรรม กฎหมายของแผ่นดินมีไว้เพื่อคุ้มครองเจ้า ถ้าเจ้าทำตาม เจ้าก็อ้างการคุ้มครองจากกฎหมายได้ ถ้าเจ้าไม่ทำตาม เจ้าก็ไม่มีความมั่นคง

ผู้สัมภาษณ์: แล้วเรื่องภาษีล่ะครับ? ผมควรเสียภาษีให้แก่รัฐบาลไหม?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ถ้าเจ้าต้องเสียภาษี

ผู้สัมภาษณ์: ถึงแม้ว่าจะเป็นรัฐบาลที่ไม่ชอบธรรม ซึ่งท่านเอ่ยถึงหรือครับ?

พระเจ้า: ถ้าเจ้าอยากหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็น ก็เสียภาษี

ผู้สัมภาษณ์: คริสเตียนควรมีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายผู้รักษากฎหมายไหมครับ?

พระเจ้า: ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้รักษาความสงบและความเรียบร้อย เป็นเครื่องมือของเราโดยทางอ้อม เราสำนึกในบุญคุณต่อการงานของเขา เพราะว่าเขาประกอบหน้าที่ ผู้คนที่เชื่อในเราและประชากรทั่วไป จึงมีชีวิตอยู่ด้วยความปลอดภัย จอมปีศาจกับลูกสมุนของมันชอบพยายามทำความชั่วต่างๆนานา เจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นตัวแทนของเรา ผู้ป้องกันไม่ให้เกิดความชั่วร้ายดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เรากล่าวในวงกว้าง ไม่ใช่การกระทำทุกอย่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซึ่งถือได้ว่าเป็นการทำตามความประสงค์ของเรา บางคนมุ่งร้ายและทุจริต

ผู้สัมภาษณ์: สุดแล้วแต่รายบุคคลและการกระทำของเขา

พระเจ้า: ถูกต้องทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: แล้วการงานทางโลกย์โดยทั่วไปล่ะครับ?

พระเจ้า: มีอะไรเหรอ?

ผู้สัมภาษณ์: คริสเตียนควรทำงานทางโลกย์ หรือว่าเขาควรมีส่วนร่วมในงานทางศาสนาบางอย่างครับ?

พระเจ้า: งานเบื้องต้นของคริสเตียนทุกคนได้แก่ การบอกเล่าถึงความรักของเรากับผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นนักเทศน์หรือผู้ประกาศข่าวสารได้ ถ้าหากท่านหมายถึงเช่นนั้น บางคนอาจไม่รู้สึกว่าทำได้ หรือเขาอาจมีพันธะหน้าที่ จึงทำไม่ได้ ผมอาจทำงานบางอย่างเพื่อท่าน และยังคงมีการงานทางโลกย์ ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว เมื่อเราบอกว่าหน้าที่เบื้องต้นของคริสเตียนคือการบอกเล่าถึงความรักของเรากับผู้อื่น เราหมายความว่านี่ควรเป็นสิ่งที่สำคัญต่อเขา ยิ่งกว่าการงานทางโลกย์ เรารู้ว่าคนจำนวนมากทำงานเพื่อเราเต็มเวลาไม่ได้ ด้วยเหตุผลต่างๆนานา แต่มีผู้ที่ทำได้ และมีความจำเป็นใหญ่หลวงสำหรับเขา ส่วนผู้ที่ทำไม่ได้ เราก็ส่งเสริมให้เขาทำเท่าที่ทำได้ บ้างก็ทำได้ไม่มากนัก แต่เขาทำเท่าที่ทำได้ นี่น่ายกย่อง เราจะมอบบำเหน็จรางวัลให้แต่ละคน ตามที่เขาดำเนินชีวิต และการที่เขาใช้ความสามารถพิเศษที่เรามอบให้

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าบางคนมอบชีวิตของเขาแก่ท่านมากกว่า เขาก็จะได้รับบำเหน็จรางวัลยิ่งใหญ่กว่า ดังที่ท่านกล่าวไว้ ใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ไม่จำเป็นเสมอไปว่าแต่ละคนมอบให้แค่ไหน ทว่าเขามอบให้เป็นสัดส่วนเท่าใด เมื่อเทียบกับที่เขาสามารถให้ได้ นี่เองเจ้าต้องประเมินลำดับความสำคัญในชีวิตเจ้า ว่าอะไรมาก่อนมาหลัง ด้วยความซื่อตรง ถ้าการงานทางโลกย์เป็นอันดับหนึ่ง เมื่อนั้นเจ้าก็ต้องซื่อตรง และบอกว่าเจ้ารับใช้สิ่งนั้น ไม่ใช่รับใช้เรา

ผู้สัมภาษณ์: นี่เป็นทางเลือกเก่าแก่ ระหว่างพระเจ้ากับเงินตรา

พระเจ้า: ถูกต้อง เจ้ารับใช้นายสองฝ่ายไม่ได้ บางครั้งก็ยากที่จะปรับลำดับความสำคัญก่อนหลัง อย่างไรก็ตาม การเป็นตัวอย่างถึงความรักคือสิ่งสำคัญที่สุด ไม่ว่าเจ้าจะมีงานประเภทใด เคยมีและก็ยังมีคนจำนวนมากที่เทศนาเก่ง ทว่าถ้อยคำอย่างเดียวก็ไร้ความหมาย ตัวอย่างที่ว่านี้ไม่ได้หมายถึงการเป็นคนดี เราหมายถึงผู้ที่น่าคบหา ผู้ที่มีใจกรุณา ผู้ที่คำนึงถึงคนอื่น ผู้ที่ทำอะไรเป็นพิเศษเพื่อผู้อื่น ผู้ที่คอยเอื้อเฟื้อคนอื่น เมื่อมีคนต้องการความช่วยเหลือ

ผู้สัมภาษณ์: ขอย้อนกลับไปเรื่องพระเจ้ากับเงินตรา คนเราต้องมีเงินถึงจะอยู่รอด ใช่ไหมครับ? ถ้าผมไม่ทำงาน ผมก็ไม่ได้เงิน

พระเจ้า: ถ้าเจ้าทำงานให้เรา เราก็จะคอยดูแลให้เจ้าอยู่รอด

ผู้สัมภาษณ์: ท่านจะเขียนเช็คให้หรือครับ?

พระเจ้า: อาจทำอย่างนั้นก็ได้ แต่การทำงานให้เรามีสวัสดิภาพดีที่สุด ยิ่งกว่าการงานใดๆในโลก

ผู้สัมภาษณ์: เป็นไปได้อย่างไรครับ?

พระเจ้า: รับประกันว่ามีงานให้ทำตลอดชีวิต และมีแผนการเกษียณชั้นยอด

ผู้สัมภาษณ์: แผนการเกษียณหรือครับ? อ้อ ผมเข้าใจแล้ว

พระเจ้า: (หัวเราะ)

ผู้สัมภาษณ์: แต่นั่นไม่ช่วยให้มีอาหารเลี้ยงท้องตอนนี้

พระเจ้า: เจ้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไร? เราจัดหาอาหารให้ทุกคนที่มอบชีวิตเพื่อรับใช้เรา

ผู้สัมภาษณ์: นั่นต้องอาศัยความศรัทธา

พระเจ้า: นั่นยากเย็นหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ใช่ครับ สำหรับพวกเราหลายคน

พระเจ้า: เจ้ามีศรัทธาในไฟจราจรใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ไฟจราจรหรือครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว ไฟแดง ไฟเขียว และไฟเหลืองนั่นแหละ

ผู้สัมภาษณ์: นั่นมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยครับ?

พระเจ้า: ถ้าเจ้าเชื่อว่าไฟแดงนั่น จะหยุดรถพ่วงที่วิ่งมาตามสี่แยก ไม่ให้พุ่งชนรถของเจ้า เมื่อเจ้าขับออกไปที่สี่แยก ทำไมการมีศรัทธาในพระเจ้าจึงยากเย็นนัก?

ผู้สัมภาษณ์: แต่ผมมองเห็นไฟจราจร นั่นมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่น่าเสียดายที่มองไม่เห็นท่าน

พระเจ้า: ต้องยอมรับว่าเจ้ามองไม่เห็นเรา แต่เจ้าบอกว่าเจ้ามีศรัทธาในดวงไฟ มากกว่ามีศรัทธาในเราหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ฟังน่าสมเพชนะครับ?

พระเจ้า: เจ้าพูดเอง

ผู้สัมภาษณ์: ถ้าผมทำงานให้ท่าน ท่านจะจัดหาปัจจัยที่จำเป็นให้

พระเจ้า: นั่นคือความจริง

ผู้สัมภาษณ์: นั่นเป็นอาหารความคิด!

พระเจ้า: หวังว่าเช่นนั้น! เจ้าอุ่นใจได้ว่าจะมีอาหารเลี้ยงท้องด้วย

ผู้สัมภาษณ์: ขอบคุณมากครับที่มาคุยกับผม พิเศษเสมอครับที่ได้ยินแง่คิดของท่านเกี่ยวกับประเด็นต่างๆ

พระเจ้า: ขอบใจที่ให้โอกาสเรา

ผู้สัมภาษณ์: จนกว่าจะพบกันอีกครับ

คุณธรรมและอบายมุข ซุกซนทว่าสนุก

สัมภาษณ์บทที่สิบสาม

ผู้สัมภาษณ์: สวัสดีครับ!

พระเจ้า: สบายดีไหม? คิดอะไรอยู่?

ผู้สัมภาษณ์: ครับผม ดังที่ท่านเห็น ผมกลับมาอีกรอบแล้ว

พระเจ้า: เยี่ยม! เริ่มเลยดีไหม?

ผู้สัมภาษณ์: วันนี้ท่านกระตือรือร้นมาก

พระเจ้า: เรากระตือรือร้นเสมอ เมื่อมีใครพร้อมจะรับฟังเรา เราก็คว้าโอกาสทันที เพราะบ่อยครั้งเขาหรือเธอเบื่อเร็วมาก เราก็เลยต้องคุยกับตัวเอง

ผู้สัมภาษณ์: คงน่าหงุดหงิดมาก

พระเจ้า: สุดๆเลย! ดีที่เรามีความอดทน

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าทุกสิ่งที่เราถือว่าเป็นคุณธรรม เช่นความอดทน ก็เป็นส่วนหนึ่งในคุณลักษณะของท่าน

พระเจ้า: อย่างน้อยก็ทุกอย่างที่ควรถือว่าเป็นคุณธรรม

ผู้สัมภาษณ์: ในทางกลับกัน อบายมุขทั้งหมดเป็นของไอ้ตัววายร้ายใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: เจ้าจะทำให้มันไม่พอใจจริงๆที่พูดอย่างนั้น เอาเลย! เจ้าพูดถูกที่ว่ามันเป็นจ้าวแห่งอบายมุข

ผู้สัมภาษณ์: เดิมทีเมื่อสร้างมันขึ้นมา มันมีอบายมุขทั้งหมดอยู่แล้ว หรือว่ามันกุขึ้นมาเองทั้งหมดครับ?

พระเจ้า: อบายมุขเหล่านั้นตรงข้ามกับคุณธรรม มันเห็นสิ่งที่ดี และกุสิ่งไม่ดีขึ้นมา

ผู้สัมภาษณ์: แล้วก็มอบให้พวกเราหรือครับ?

พระเจ้า: ไม่ใช่ เจ้ามีทางเลือก! เจ้าเลือกคล้อยตามอะไรก็ได้ที่ต้องการ ไม่ว่าจะเป็นคุณธรรมหรืออบายมุข นิสัยมนุษย์มีแนวโน้มที่จะคล้อยตามสิ่งไม่ดี ต้องอาศัยความพยายามมากกว่าที่จะรับสิ่งที่ดีๆไว้ แต่บ่อยครั้งผู้คนอยากทำดี นี่ก็ช่วยเขาให้เล็งเห็นว่าจำเป็นต้องมีเรา มีพระเยซู และพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตเขา เมื่อมีพลังของเราในตัวเขา ก็ง่ายกว่ามากทีเดียวที่จะประกอบคุณความดีได้

ผู้สัมภาษณ์: เมื่อนั้นผมคิดว่าพวกเราต่างก็เป็นพวกทำบุญเอาหน้า

พระเจ้า: เจ้าประคุณเอ๋ย พวกทำบุญเอาหน้าคือพวกที่ถือว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น การให้พลังของเราดำเนินงานผ่านเจ้า จะไม่ช่วยให้เจ้าเป็นพวกทำบุญเอาหน้า แต่พลังของเราจะช่วยให้เจ้าประกอบคุณความดี

ผู้สัมภาษณ์: นั่นค่อนข้างสับสนสำหรับผม แตกต่างกันอย่างไรแน่ครับ?

พระเจ้า: การแสร้งทำดีให้คนอื่นเห็น กับการประกอบคุณความดี เป็นเรื่องที่แตกต่างกัน ถ้าเจ้าพยายามประกอบคุณความดีสำหรับเพื่อนมนุษย์ บ่อยครั้งบางคนคงไม่ชอบหน้าเจ้านัก บางคนอาจไม่ชอบสิ่งที่เจ้าทำ เขาอาจตีความหมายการกระทำของเจ้าผิดๆ หรืออาจรู้สึกว่าเจ้าทำเลยเถิดไป ฯลฯ การดูดีคือการคำนึงถึงตัวเอง ว่าเจ้าเป็นอย่างไรต่อคนอื่น อันที่จริงแล้วก็พยายามให้ตัวเองดีพร้อม หรือหลงรักตัวเอง แต่การทำคุณความดีคือการช่วยเหลือผู้อื่น ห่วงใยถึงความจำเป็นและสถานการณ์ของเขา โดยถือว่าตัวเองมาหลังสุด

ผู้สัมภาษณ์: ดังนั้นอะไรคือคุณธรรมยิ่งใหญ่ที่สุดครับ?

พระเจ้า: ความรักอย่างแน่นอน เพราะถ้าเจ้ารักผู้อื่น ก็จะกระตุ้นให้เจ้าช่วยเขาทุกวิถีทาง นี่จะมอบความตั้งใจและแหล่งพลังให้เจ้านำคุณธรรมอื่นๆมาถือปฏิบัติ เช่น ความอดทน ความกรุณา ความซื่อสัตย์ และอื่นๆ

ผู้สัมภาษณ์: อะไรคืออบายมุขข้อใหญ่ที่สุดครับ?

พระเจ้า: การถือว่าตัวเองดีกว่าผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าท่านจะบอกว่าความเกลียด

พระเจ้า: มนุษย์ผู้ “ชอบธรรม” ที่ถือว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น ได้ก่อความเสียหายที่ไม่มีใครล่วงรู้ต่อโลก เขานำความทุกข์ยากใหญ่หลวงที่สุดมาสู่ศตวรรษนี้ โดยคิดว่าเขาเป็นฝ่ายที่ถูกต้องและชอบธรรม ฮิตเล่อร์ สตาลิน เมาเซตุง และคนอื่นๆ ต่างก็เชื่อมั่นเหลือเกินว่าเขาเป็นฝ่ายถูก เขาไม่กังวลใจเลยที่จะทำสิ่งที่น่าสะพึงกลัว และทำให้ผู้คนต้องหลั่งเลือด เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ที่ “ถูกต้อง” ของเขา การที่เขาเชื่อมั่นในความชอบธรรมของตัวเอง ชักจูงให้ฝูงชนหลงเชื่อว่าความน่าสะพึงกลัวที่เขากระทำ เป็นไปเพื่อผลประโยชน์ที่ใหญ่หลวงกว่า

การถือว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกเสมอ ทำให้มนุษย์คิดว่าเขาเป็นคนดีได้ โดยไม่ต้องมีเรา เขาจึงไม่จำเป็นต้องมีเรา แล้วเขาก็ลงเอยด้วยการออกนอกลู่นอกทางไป จนห่างไกลจากเรา เราได้เอ่ยชื่อตัวการบางคนที่เห็นได้ชัด และคงมีอีกหลายคนที่เจ้านึกออก แต่ถ้าเราเอ่ยชื่อเขา อาจใกล้ตัว และหักล้างสิ่งที่เจ้าเทิดทูน

ผู้สัมภาษณ์: ผมจะไม่ขอสานเรื่องต่อ ไม่ทางใดทางหนึ่ง เมื่อพูดถึง “คุณธรรม” และ “อบายมุข” หัวข้อหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในความนึกคิดคือเพศสัมพันธ์

พระเจ้า: ทำไมจึงคิดเช่นนั้น?

ผู้สัมภาษณ์: เพราะกลายเป็นสิ่งที่มีความหมายเดียวกัน เมื่อเราบอกว่าผู้หญิงปกป้องคุณธรรมของเธอ ก็หมายถึงเธอรักษาพรหมจรรย์ เมื่อคนเรานึกถึงอบายมุข เรานึกถึงพวกระบำเปลื้องผ้า โสเภณี หรือแม้แต่การสนุกเต็มที่กับแฟนหรือสามีภรรยา

พระเจ้า: เพศสัมพันธ์ไม่ใช่อบายมุข

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าในความคิดของคนจำนวนมาก เขาคิดว่าเป็นการซุกซน ทว่าสนุก

พระเจ้า: เพศสัมพันธ์ควรจะเป็นสิ่งสนุก ดังนั้นก็มีเวลาสนุกเต็มที่ หรือ เวลา “ซุกซน” ดังที่เจ้ากล่าวถึง กับสามีภรรยา ก็ควรถือว่าใกล้เคียงมากทีเดียวกับความสุดยอดในโลก

ผู้สัมภาษณ์: ก่อนหน้านี้ท่านกล่าวแถลงถึงเรื่องที่ค่อนข้างแหวกแนวเกี่ยวกับเพศสัมพันธ์ ท่านบอกว่าไม่ต้องแต่งงานก็รื่นรมย์ได้

พระเจ้า: ชาวโลกทำให้เพศสัมพันธ์เป็นเรื่องใหญ่โต เพศสัมพันธ์ควรจะเป็นส่วนที่วิเศษในชีวิตคู่ เป็นส่วนที่สนุกที่สุดจริงๆ แต่ไม่ต้องเป็นระหว่างสามีกับภรรยาเท่านั้น และไม่ควรจะทำเป็นเล่นๆ ผู้คนต้องสำนึกว่าการกระทำของเขาต้องไม่เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับผลเสียหาย แต่ถ้ามีส่วนช่วยใคร โดยไม่ทำให้ผู้ใดเจ็บช้ำ และไม่ผิดกฎหมาย ก็ไม่มีผลเสียอะไร อันที่จริงแล้วมีผลดีมากทีเดียว

ผู้สัมภาษณ์: แต่ก็มีผลตามมานะครับ

พระเจ้า: เจ้าหมายถึงเด็กๆใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ ไม่ใช่เฉพาะเด็กๆ ผมหมายถึงว่าเพศสัมพันธ์เข่นฆ่าได้สมัยนี้

พระเจ้า: เจ้าหมายถึงโรคเอดส์และโรคร้ายอื่นๆหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ครับ

พระเจ้า: นี่เองเจ้าจึงไม่ควรมีเพศสัมพันธ์กันตามใจชอบ ทั้งสองฝ่ายต้องคิดคำนึงล่วงหน้าพอสมควร

ผู้สัมภาษณ์: เขาควรคอยจนกว่าจะแต่งงานไม่ใช่หรือครับ?

พระเจ้า: บางคนควรจะคอย แต่ก็ไม่จำเป็นอย่างยิ่ง ถ้ามีปัญหาที่เข้ากันไม่ได้ในเรื่องทางเพศ ก็ดีกว่าที่ควรจะรู้ไว้ และไกล่เกลี่ยให้ดี ก่อนที่จะแต่งงาน ไม่ใช่หรือ?

ผู้สัมภาษณ์: พูดถึงการเข้ากันไม่ได้ เป็นอะไรไหมครับที่จะหย่าร้างกัน?

พระเจ้า: เจ้าประคุณเอ๋ย เราเพิ่งคุยกันเรื่องการมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงาน ตอนนี้เจ้าข้ามไปจนถึงการหย่าร้างแล้ว เจ้าไม่อยากพูดถึงชีวิตคู่สักหน่อยก่อนหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมเอ่ยถึงเรื่องนี้ เพราะท่านบอกว่าดีกว่าที่จะจัดการแก้ไขเรื่องที่เข้ากันไม่ได้ ก่อนแต่งงาน ผมเลยฉงนใจเกี่ยวกับผู้คนที่ค้นพบข้อนี้หลังแต่งงานแล้ว ว่าสิ่งต่างๆไม่ราบรื่น ท่านคิดว่าการหย่าร้างเป็นทางเลือกหนึ่งไหมครับ?

พระเจ้า: ถ้าเจ้าพยายามจริงๆ แต่ไม่ได้ผล แทนที่จะใช้ชีวิตทุกข์ระทมด้วยกัน ก็อนุญาตให้หย่าร้างได้ แต่นี่ควรเป็นหนทางสุดท้าย ทุกครั้งก็ควรจะพยายามกอบกู้ชีวิตคู่เอาไว้ หากมีเด็กถือกำเนิดมา เมื่อนั้นผู้ปกครองควรถือว่าความสุขและความผาสุกของเด็กมาก่อนตัวเอง ถ้าบ้านมีสภาพราวกับขุมนรก เมื่อคู่ครองอยู่ด้วยกัน เมื่อนั้นถึงแม้จะเห็นแก่เด็ก ก็อาจดีกว่าที่จะแยกทางกัน แต่ผู้ปกครองควรมีมารยาทและอัธยาศัยไมตรี ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบหน้ากัน ถ้านั่นหมายความว่าเด็กๆของเขาจะได้รับผลประโยชน์จากการมีผู้ปกครองสองฝ่าย

ผู้สัมภาษณ์: ปัจจุบันมีครอบครัวที่เป็นผู้ปกครองโสดจำนวนมาก

พระเจ้า: นี่เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก เพราะเด็กถูกสร้างขึ้นมาให้จำเป็นต้องมีผู้ปกครองสองฝ่าย ทั้งคุณแม่และคุณพ่อ

ผู้สัมภาษณ์: ในการสัมภาษณ์ก่อนหน้านี้ ท่านกล่าวว่ากุญแจสำคัญต่อความสัมพันธ์ก็คือความถ่อมตน

พระเจ้า: ใช่แล้ว นี่เป็นกุญแจไขไปสู่ชีวิตคู่ที่ประสบความสำเร็จเช่นกัน

ผู้สัมภาษณ์: แต่ในชีวิตคู่ อย่างน้อยมักจะเริ่มต้นด้วยความโรแมนติก ความรักไม่ใช่กุญแจสำคัญหรือครับ?

พระเจ้า: ถ้าเจ้ารักกันจริงๆ เจ้าก็จะถ่อมตน คำว่า “ถ่อมตน” เราหมายถึงการคำนึงถึงคู่ครองอีกฝ่าย ว่าเขาสำคัญกว่าตัวเอง ถ้าคู่ครองทั้งสองฝ่ายทำเช่นนั้น ก็รับประกันได้ว่าจะเป็นชีวิตคู่ที่ประสบความสำเร็จ

ผู้สัมภาษณ์: นั่นหมายความว่าเขาควรคำนึงถึงความสุขของเด็กๆ ว่าสำคัญกว่าตัวเองด้วยใช่ไหมครับ?

พระเจ้า: ใช่แล้ว!

ผู้สัมภาษณ์: แต่นั่นไม่ทำให้เด็กๆเคยตัวหรือครับ?

พระเจ้า: เราเห็นพ้องเมื่อเจ้าบอกว่า “สำคัญกว่า” แต่เราไม่ได้บอกว่าให้ตามใจจนเคยตัว

ผู้สัมภาษณ์: นี่แตกต่างกันอย่างไรครับ?

พระเจ้า: ถ้าเจ้าเอาใจเขาทุกอย่าง โดยไม่สั่งสอนและฝึกอบรมเขา ทว่าปล่อยให้เขาสั่งการ เจ้าก็ตามใจเขาจนเคยตัว ส่วนการคำนึงว่าเขามีความสำคัญมากกว่า คือการแน่ใจว่าเขาได้รับการดูแลเอาใจใส่ ได้รับการฝึกอบรม และแนวทางที่จำเป็น

ผู้สัมภาษณ์: แต่พวกเราหลายคนมีอาชีพการงานที่ต้องไต่เต้า และไม่อาจอุทิศเวลาให้เด็กๆได้มากนัก

พระเจ้า: เมื่อเจ้ามีเด็ก การเป็นผู้ปกครองก็เป็นอาชีพสำคัญที่สุด ถ้าเด็กของเจ้าได้รับผลเสีย เพราะเจ้าไต่เต้าจนถึงเป้าหมายของตัวเอง แต่ละเลยเขา เจ้าก็จะดำเนินชีวิตด้วยความเสียใจ มรดกสำคัญที่สุดที่คนเราทิ้งไว้เบื้องหลัง ก็คือลูกของเขา การถือว่าเด็กๆมาก่อนความทะเยอทะยานของเจ้าเอง เจ้าก็จะไม่ผิดพลาด เจ้าจะไม่ต้องโดดเดี่ยวเมื่อถึงวัยชรา และเสียใจที่เจ้าเห็นแก่ตัว ถึงแม้ว่าลูกของเจ้าไม่สามารถอยู่กับเจ้า หรือดูแลเอาใจใส่เจ้า ความทรงจำของเจ้าจะอุดมด้วยช่วงเวลาที่แสนวิเศษมากมาย ซึ่งเจ้ามีร่วมกัน

ผู้สัมภาษณ์: แต่พวกเราหลายคนรู้สึกว่าเราต้องรักษาการงานเอาไว้ และทำตามที่การงานบงการ เพื่อจะได้มีมาตรฐานความเป็นอยู่ที่เหมาะสม

พระเจ้า: เราคิดว่าเจ้าคงประหลาดใจว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง ถ้าปราศจากบางสิ่ง และยังคงมีมาตรฐานความเป็นอยู่ที่เหมาะสม ดังที่พระคัมภีร์กล่าวไว้ว่า “ระวังความละโมบ เพราะชีวิตคนเราไม่ได้ประกอบด้วยสิ่งสารพัดที่เขามีอยู่”

ผู้สัมภาษณ์: ผมไม่คิดว่าคนส่วนใหญ่ละโมบหรือโลภมากจริงๆ อย่างที่ท่านกล่าว

พระเจ้า: นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องประเมินผลเองด้วยความซื่อตรง

ผู้สัมภาษณ์: พวกเราส่วนใหญ่เพียงพยายามหาเงินให้พอที่จะชำระค่าใช้จ่ายต่างๆ

พระเจ้า: เรื่องที่ว่า “ต้องมีหน้ามีตาเหมือนคนอื่น” นำไปสู่สภาพเช่นนี้แหละ สิ่งต่างๆในชีวิตเป็นนายเจ้า แทนที่เจ้าจะเป็นนายของมัน ดีที่สุดที่จะหยุดเพื่อพิจารณาดูว่าเจ้าจำเป็นต้องมีอะไรทั้งหมดนี้จริงๆหรือเปล่า บางครั้งก็ดีกว่าที่จะตัดส่วนเกินไปเสียบ้าง และปรับวิถีชีวิตให้เรียบง่าย

ผู้สัมภาษณ์: นั่นเป็นอนาคตที่น่าหวาดหวั่น

พระเจ้า: ปัจจัยทางวัตถุที่สำคัญยิ่งของมนุษย์มีน้อยมาก ได้แก่ อาหาร เสื้อผ้า และที่พักอาศัย ทำไมต้องเสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่จำเป็นจริงๆ ซึ่งไม่ช่วยให้เจ้ามีความสุข? ชีวิตล้ำค่ายิ่งนัก ทำไมไม่ชื่นชมกับชีวิตล่ะ

ผู้สัมภาษณ์: ท่านอยากให้เราชื่นชมชีวิตจริงๆ

พระเจ้า: แน่นอน! เราอยากให้เจ้าชื่นชมทุกชั่วขณะ โดยดำเนินชีวิตให้เต็มที่ เปี่ยมด้วยความรัก รักเรา และรักผู้อื่น

ผู้สัมภาษณ์: ฟังดูเหมาะมากสำหรับตอนจบหนังสือเล่มนี้ ท่านอยากกล่าวอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?

พระเจ้า: ถึงแม้ว่าหนังสือของเจ้าจะจบแล้ว แต่เราหวังว่าการสนทนาระหว่างเรายังไม่จบ ทั้งกับเจ้าหรือผู้อ่าน เราได้ถกกัน และโต้วาทีหลายหัวข้อ ยังมีอะไรอีกมากมายที่เราคุยกันได้ เมื่อใดก็ตามที่อยากคุย ก็แวะมาได้ เราดีใจมากที่จะคุยกับเจ้า หรือใครก็ตาม ในหัวข้อใดๆทุกหัวข้อ ระลึกไว้ว่าเจ้าร้องเรียกเราได้ทุกเมื่อ! เราอยู่เคียงข้างเจ้าแต่ละคน แค่อึดใจเดียว เรารักเจ้า!

คำปิดท้าย

พระเจ้า: เจ้าคิดว่ายังไง?

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่ายังไง? ผมไม่แน่ใจว่าท่านหมายถึงอะไรครับ?

พระเจ้า: เจ้าคิดว่าเราเป็นยังไง หลังจากที่คุณกันมาตั้งนาน? เราเหมือนกับที่เจ้าคิดไว้หรือเปล่า?

ผู้สัมภาษณ์: เหมือนและไม่เหมือนครับ ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าท่านทรงอานุภาพและปราดเปรื่อง แต่บอกตรงๆว่าท่านยอดกว่าที่ผมจินตานาการไว้มาก

พระเจ้า: เราห่วงใยจริงๆนะนี่ อุ๊บ ทุกวันนี้แม้แต่พระเจ้าก็พูด “นะนี่” เหมือนมนุษย์ แต่เราใช้คำนี้เป็นครั้งแรกในหนังสือ ใช่ไหม?

ผู้สัมภาษณ์: ผมคิดว่าอย่างนั้นครับ

พระเจ้า: ยังไงก็ดี เราห่วงใยมากต่อเจ้าแต่ละคนที่อยู่ข้างนอกนั่น เราต้องการใกล้ชิดกับเจ้า ภาษาในโลกพรรณนาไม่ถูกหรอก ถึงความรัก ความอ่อนโยน ความเมตตากรุณา ความเข้าใจ และความรู้สึกทุกอย่างที่เรามีต่อเจ้า เราหวังว่าผู้คนจะเข้าใจว่าเราไม่เหมือนกับที่หลายคนจินตนาการไว้ เราไม่ได้ยืนถือไม้ตะพดอันใหญ่ จ้องจะหวดเจ้า และเราก็ไม่ได้อยู่ห่างไกลลิบลับ นั่งนอนอยู่เฉยๆ โดยไม่ได้ทำอะไร เราชอบมีส่วนเกี่ยวข้องในชีวิตผู้คน เราสร้างให้ทุกคนได้มีโอกาสอยู่กับเราชั่วนิรันดร์ ในสถานที่แสนวิเศษเท่าที่เคยมีมา เราต้องการเจ้าทุกคน เรารักที่เจ้าสำนึกว่าเจ้าต้องการเรา เราเฝ้ารอที่จะช่วยเหลือเจ้าแต่ละคน ถ้าเจ้าเปิดโอกาสและให้เวลากับเรา

ผู้สัมภาษณ์: ผมขอสั่งไว้ก่อนได้ไหมครับ?

พระเจ้า: สั่งหรือ?

ผู้สัมภาษณ์: ผมหมายถึงการสั่งสิ่งต่างๆที่อยากได้เมื่อไปถึงสวรรค์น่ะครับ?

พระเจ้า: เจ้าอยากได้อะไรล่ะ?

ผู้สัมภาษณ์: ตอนอยู่ว่างๆผมก็นึกถึงรายการสิ่งที่อยากได้ ผมชอบบังกาโลสวยๆชายป่า และ...

พระเจ้า: รอเดี๋ยว เลขาฯ!

เลขานุการ: มาแล้วค่ะ!

พระเจ้า: เอาสมุดโน้ตมาด้วยนะ ได้อีกรายการหนึ่งแล้ว

ผู้สัมภาษณ์: คือว่าผมชอบต้นสน ทะเลสาบ และ...

จบ (หรือว่าเพิ่งเริ่มต้น?)

หมายเหตุ

1 พระกิตติคุณยอห์น เล่าเรื่องที่พระเยซูเปลี่ยนน้ำจำนวนกว่า 100 แกลลอน ให้กลายเป็นไวน์รสกลมกล่อม ในงานเลี้ยงแต่งงานที่เมืองเคนา เขตฆาลิลาย

2 นักบุญเปาโล (ปี ค.ศ. 3? - 62?) ผู้ประกาศคริสเตียนคนสำคัญ นักปรัชญา และผู้จัดระเบียบกลุ่มคริสเตียนสมัยแรกๆ เดิมทีชื่อว่าเซาโล เป็นชาวยิวผู้ถือกำเนิดที่ทาร์ซัส เมืองสำคัญในเอเชียไมเนอร์ ทางตะวันออกเฉียงใต้ (ปัจจุบันคือตุรกี) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ๆฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตอนแรกเขาเป็นผู้ข่มเหงรังแกคริสเตียนในยุคแรกๆ เขาเป็นพลเมืองโรมันด้วย เขาเป็นชาวฟาริซายซึ่งได้รับการฝึกอบรมภายใต้กะเมเลียว รับบีผู้รอบรู้ที่สุดคนหนึ่งในสมัยนั้น เซาโลเฝ้าดูเหตุการณ์ ตอนที่ซะเตฟาโนถูกผู้คนเอาหินขว้างจนเสียชีวิต ซะเตฟาโนเป็นคริสเตียผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อคนแรก หลังจากนั้นเซาโลก็ทำงานให้กับมหาปุโรหิตชาวยิวโดยตรง ด้วยจุดมุ่งหมายที่จะกำจัดคริสเตียนยุคแรกๆให้สิ้นซาก เขาได้รับคำสั่งจากเจ้าหน้าที่ชาวยิวให้เดินทางจากเยรูซาเล็มไปยังดามัสกัส ประเทศซีเรีย เพื่อจับชาวยิวที่นั่น ซึ่งประกาศตนว่าเป็นคริสเตียน เซาโลตาบอดเพราะแสงเจิดจ้าที่ส่องลงมาอย่างปาฏิหาริย์ เขาตกจากหลังม้า มีเสียงกล่าวกับเซาโลจากแสงเจิดจ้านั้นว่า “เซาโล เซาโล เจ้าข่มเหงเราทำไม?” เซาโลถามว่าใครพูดกับเขา และมีคำตอบว่าเป็นพระเยซูชาวนาซาเร็ธ เพื่อนร่วมทางของเซาโลเห็นปรากฏการณ์ครั้งนั้น แต่ไม่ได้ยินเสียง เขาพาเซาโลไปดามัสกัส เซาโลนอนตาบอดอยู่ที่นั่นสามวัน จนกระทั่งคริสเตียนคนหนึ่งชื่ออะนาเนียจากดามัสกัส มาหาเขา ตามนิมิตที่ได้รับ โดยอธิษฐานให้เขา เซาโลมองเห็นอีกครั้ง ตอนนี้เองที่เซาโลหันมามีความเชื่อในพระเยซู ถึงกระนั้นเขาไม่ได้เริ่มการเดินทางเยี่ยงผู้ประกาศที่มีชื่อเสียง หรือเริ่มใช้ชื่อเป็นภาษาลาติน คือเปาโล จนกระทั่งสิบสี่ปีต่อมา เปาโลสิ้นชีวิตในฐานะผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อที่กรุงโรม หลังจากที่ได้กระจายหลักความเชื่อของคริสเตียนไปทั่วอาณาจักรโรมันส่วนใหญ่ในสมัยนั้น และเขียนสาส์นส่วนใหญ่ในพันธสัญญาใหม่

3 ความปรานีกับกฎ: ถึงแม้ว่าแง่คิดเรื่องความปรานี คือผลประโยชน์หรือความกรุณาที่ไม่สมควรได้รับ จะประจักษ์ชัดในสมัยพันธสัญญาเดิม ทว่านักบุญเปาโลเป็นคนแรกที่สอนว่านี่เหนือล้ำบัญญัติในพันธสัญญาเดิม เปาโลโต้แย้งอย่างมากในสาส์นของท่าน ว่าพระเจ้ามอบความรอดให้เป็นของกำนัล โดยทำสิ่งใดเพื่อแลกเปลี่ยนไม่ได้ เพราะไม่มีใครดีพอที่จะรับไว้ ท่านสอนว่าคนเราไม่อาจพยายามไปสวรรค์ ด้วยการรักษาบัญญัติตามระเบียบหน้าที่ แต่เราไปสวรรค์ได้จากการยอมรับว่าเราไม่อาจช่วยตัวเองให้รอด ฉะนั้นจึงต้องมีพระผู้ช่วยให้รอด

4 ตามหนังสือเล่มที่ห้าในพันธสัญญาใหม่ กิจการของอัครสาวก (บทที่ 1 ข้อที่ 3) พระเยซูปรากฏกายต่อผู้ติดตามของท่านจำนวนหลายร้อยคน หลังจากที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา โดยมีคนเห็นพบท่านเป็นเวลา 40 วัน ก่อนที่ท่านจะขึ้นไปสู่สวรรค์ ขณะที่มีศิษย์หลายคนเฝ้าดู

5 เครื่องล่อใจในป่าเขา: ตอนที่พระเยซูเริ่มการงาน หลังจากที่ได้รับบัพติศมาจากโยฮัน ผู้มอบบัพติศมา พระเยซูใช้เวลา 40 วัน ในป่าเขา เพื่ออธิษฐานและอดอาหาร มีบันทึกไว้ว่าท่านถูกซาตานล่อใจครั้งใหญ่สามครั้ง แต่ละครั้งก็ใหญ่กว่าครั้งก่อน ครั้งสุดท้ายซาตานพาพระเยซูขึ้นไปบนภูเขาสูง และให้พระเยซูดูอาณาจักรทั้งหมดของมันในโลก พร้อมทั้งความร่ำรวยและเกียรติยศทั้งสิ้น แล้วซาตานกล่าวว่า “ทั้งหมดนี้เราจะมอบให้ท่าน ถ้าท่านก้มลงนมัสการเรา” ปรากฏว่ามันมีอำนาจมอบให้ได้ ถ้าไม่มี มันก็แค่ลักไก่ พระเยซูผู้ซึ่งตระหนักดีว่าถ้อยแถลงนี้ไม่มีน้ำหนัก หรือเป็นความเท็จ จึงไม่ถูกล่อใจแม้แต่นิดเดียว ฉะนั้นการทดสอบทั้งหมดจึงไร้ผล

6 ปฐมกาล บทที่ 1 ข้อ 26

7 พวกฟาริซาย (แปลว่าผู้แยกตัวออกมา) เป็นกลุ่มการเมืองและกลุ่มศาสนาในยูดาสมัยของพระเยซู เขายกชู “ธรรมเนียมของผู้อาวุโส” ได้แก่ข้อคิดเห็น ทั้งที่เป็นปากเปล่า และที่บันทึกไว้ ซึ่งเป็นการตีความหมายบัญญัติของโมเสส จนเกือบอยู่ระดับเดียวกันกับบัญญัติโมเสส (ได้แก่ Pentateuch หนังสือห้าเล่มแรกของพันธสัญญาเดิม) พวกฟาริซายยึดถือบทบัญญัติอย่างเคร่งครัด เขายืนกรานว่าต้องมีการปฏิบัติตามทุกแง่มุมในศาสนายิว จนถึงรายละเอียดเล็กน้อยที่สุด โดยเฉพาะในเรื่องการปันส่วนหนึ่งในสิบ และการทำตัวให้บริสุทธิ์สำหรับพิธีกรรม นี่ทำให้เขาขัดแย้งกับพระเยซูและผู้ติดตามของท่าน ผู้ประกาศว่าความรักคือสิ่งสำคัญที่สุด ฉะนั้นการรักษาบัญญัติโมเสสเยี่ยงทาส จึงไม่จำเป็นอีกต่อไป ถึงแม้ว่าฟาริซายบางคนเห็นชอบกับพระเยซู (ในพวกนั้นมีนิโคเดโมรวมอยู่ด้วย) แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นปรปักษ์และอิจฉาท่านอย่างเปิดเผย บ่อยครั้งพวกนี้ประจันหน้าและถกเถียงกับพระเยซู เขาถึงกับวางแผนและพยายามสังหารท่านหลายครั้ง แปลกแต่จริงที่ว่า พวกฟาริซายส่วนใหญ่ ซึ่งมีความเชื่อแรงกล้าในพระเจ้าของชาวยิว และพันธสัญญาเดิม ผู้พยากรณ์ของเขาได้ทำนายและบ่งบอกถึงพระมาซีฮา ตามที่มีคำสัญญาไว้ แต่พวกเขากลับปฏิเสธพระมาซีฮาท่านนี้ เมื่อท่านมาถึง และสมรู้ร่วมคิดกันประหารท่านเสีย

8 พวกซาดูกายเป็นกลุ่มศาสนาและกลุ่มการเมืองที่มีอิทธิพลในยูดาสมัยพระเยซู มหาปุโรหิต ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพ่อค้าหลายคน เป็นพวกซาดูกาย พวกนี้เป็นฝ่ายค้านของพวกฟาริซาย และปฏิเสธไม่ยอมรับ “ธรรมเนียมของผู้อาวุโส” มหาปุโรหิตและพวกซาดูกายอื่นๆ คือผู้ที่จัดการจับกุมพระเยซู และเรียกร้องให้เจ้าหน้าที่โรมันประหารชีวิตท่าน

9 เซนต์ออกัสติน (ปี ค.ศ. 354-430) เป็นดุษฎีบัณทิตทางศาสนศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของโบสถ์ชาวตะวันตก เขาหันมามีความเชื่อในคริสตศาสนา ขณะที่ไปเยือนอิตาลี แล้วกลับไปยังบ้านเกิดในอัฟริกาเหนือ ต่อมากลายเป็นบิช้อพที่เมืองท่าฮิปโป ปัจจุบันคือเมืองแอนนาบา บนฝั่งทะเลอัลจีเรีย เขาเขียนสนธิสัญญาหลายฉบับ และมีผลงานด้านปรัชญา งานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดได้แก่ Confession และ The City of God เขาเสียชีวิตที่เมืองฮิปโป ในปี ค.ศ.430 ขณะที่ถูกผู้รุกรานชาวเยอรมันล้อมเมืองไว้

10 ทฤษฎีสงครามเที่ยงธรรม: เซนต์ออกัสตินแห่งเมืองฮิปโป เป็นนักปรัชญาเมธีคริสเตียนคนสำคัญคนแรก ผู้เอ่ยถึงการพิจารณาสถานการณ์ซึ่งถือว่าสมเหตุสมผลที่จะทำสงคราม ออกัสตินแถลงว่าการที่สงครามจะเป็นสิ่งเที่ยงธรรม ก็ต้องต่อสู้ด้วยเหตุผลที่ถูกต้อง และต้องขับเคี่ยวภายใต้ผู้มีอำนาจหน้าที่ที่ถูกต้อง เหตุผลเดียวที่สมเหตุสมผลในการทำสงครามก็คือ การปรารถนาให้มีสันติสุข “ไม่ใช่แสวงหาสันติสุขเพื่อให้เกิดสงคราม ทว่าขับเคี่ยวสงครามเพื่อให้เกิดสันติสุข” ส่วนวัตถุประสงค์ที่เที่ยงธรรม เขากล่าวว่า “สงครามที่เที่ยงธรรมโดยทั่วไปอธิบายไว้ว่าเป็นสงครามที่แก้ไขความผิด เมื่อประเทศหรือรัฐต้องได้รับโทษ เพราะไม่ยอมแก้ไขการกระทำผิดต่อประชากร หรือคืนสิ่งที่แย่งชิงมาโดยไม่ชอบธรรม” (เซนต์ออกัสตินแห่งเมืองฮิปโป ในเรื่อง “Against Faustus the Manichean” XXII.73-79 ใน Augustine: Political Writings หน้า 222 [ไมเคิล ดับบลิว. ทคัคซ์ และ ดักลาส ไครส์ เป็นผู้แปล เออร์เนสต์ เอล. ฟอร์ทิน และดักลาส ไครส์ เป็นบรรณาธิการ 1994]

เซนต์โทมัส อไควนาส (ปี ค.ศ.1225-1274) โต้แย้งว่าสงครามจะสมเหตุสมผล ก็ต่อเมื่อตรงตามเงื่อนไขสามประการนี้ 1) ผู้มีอำนาจหน้าที่ถูกต้องตามกฎหมายเป็นผู้ดำเนินการขับเคี่ยวสงคราม 2) ทำสงครามด้วยวัตถุประสงค์ที่เที่ยงธรรม 3) ทำสงครามด้วยเจตนารมณ์ที่ถูกต้อง คือ “เพื่อบรรลุผลดีบางอย่าง หรือหลีกเลี่ยงความชั่วร้ายบางอย่าง” คำโต้แย้งของออกัสตินและอไควนาส ประกอบเข้าเป็นแก่นสารเบื้องต้นของทฤษฎีสงครามที่เที่ยงธรรม (อไควนาสใน Summa Theologicae ตอนที่ 2 คำถามที่ 40 มาตราที่ 1)

Copyright Aurora Productions. Featured on www.spiritualibrary.com

Notes

[←1]

มาจากสำนวนที่ชาวตะวันตกพูดกันว่า “Angels dancing on a pinhead”